Het was oktober en na een lange zoektocht naar een leuke bijbaan kreeg ik dan eindelijk een berichtje terug van de platenzaak Demonfuzz Records op de Nieuwe Binnenweg. Ik mocht op sollicitatie komen en mijn geluk kon niet op.

Ik ben een enorme muziekfanaat en daarbij ook vinylliefhebber, dus deze baan klonk mij dan ook als muziek in de oren.

Na een paar keer eerder in de winkel te zijn geweest had ik nog geen erg heldere indruk van hoe de zaak in elkaar zat, mij leek het wat droogjes en ik ging eigenlijk liever naar de Plaatboef.

But now things have changed; Demonfuzz is natter dan nat. Na hier vier maanden met plezier gewerkt te hebben als het enige meisje in een zelfverklaarde ‘man’s world’ heb ik al aardig wat gezien en beleefd.

De vaste klanten die bijna elke dag de winkel in- en uitwandelen, oude mannetjes die rochelend de deur open doen, vervolgens die deur ook open laat staan en zich in de grote stoel in de hoek laten ploffen.

Stellen, waarvan de man op zijn dooie gemakkie tussen de plaatjes staat te neuzen terwijl de vrouw aan de andere kant van de winkel met haar armen over elkaar geslagen en een zuur gezicht geduldig staat te wachten.

En dan heb je ook nog de buitenlandse bezoekers, waarvan ik erg blij kan worden op het moment er een gezellige Brit tussen zit met een accent dat soms bijna niet te volgen valt.

De eigenaren van de winkel, Erwin en Michael, zijn twee mannen die al meer dan 30 jaar in de industrie zitten en eigenlijk alles al gehoord hebben qua muziek en wat er bij komt kijken.

Wat hun onderscheid van andere platenzaken, is de passie die ze in hun zaak stoppen en die liefde ook in elke plaat steken die aangeraakt wordt.

En op het moment dat er een klant in de winkel op zoek is naar een ‘plaatje uit de jaren tachtig die ongeveer zo (stel je hierbij voor hoe iemand een uitgemolken housenummer probeert te vertolken door zogenaamd te beatboxen en zo denkt duidelijk te maken wat voor plaat hij zoekt) klinkt’ deze persoon met alle liefde geholpen wordt, maar wel op hun manier.

Zoals ik eerder vermelde ben ik het enige meisje dat op dit moment in de winkel werkt en iedereen heeft dan ook zo z’n namen voor elkaar. Ik krijg weleens te horen dat iemand op zoek is naar ‘die emo’ (het leven is zwaar met een neuspiercing en zwart haar).

Natuurlijk weet ik dat dit grapjes zijn, want er wordt voornamelijk gedold. En ik vind het allang goed aangezien ik mijn uiterlijk niet aan hoef te passen voor de plek waar ik werk. Het feit dat ik in zo’n omgeving mag werken is iets waar ik heel blij mee ben, niet iedereen treft het zo goed.

Iets dat mij verbaasde, is hoeveel er eigenlijk te doen valt in een platenzaak qua ‘klusjes’. Ik heb moeten steken, plakken, alfabetiseren, schrijven, scrollen, picken, afwassen, sjouwen, telefoneren, vechten over wie er muziek aan zet en van de ene baas een grap uithalen met de andere baas.

Al met al, een gevarieerde takenlijst. Maar wat ik het leukst vind, is achter de toonbank staan en met mensen kunnen praten als ze muziek in hun handen hebben die ik toevallig ook ken.

Je ziet zoveel verschillende mensen binnenlopen op een normale dag, en dat laat alleen maar zien dat muziek iets heel universeels is en dat het mensen ook echt samenbrengt. Soms, op bijvoorbeeld een zaterdag, staat de winkel dan ook propvol met vinyl-hongerige mensen.

Maar soms is de winkel ook wel eens leeg en dan krijg je de geliefde grap te horen dat “het vinyl weer helemaal terugkomt!’’.