Afgelopen zaterdag naar onze vrienden van het Haags Pop Centrum afgereisd om de 5de editie van Winterfest bij te wonen. De Popunie droeg er nog wat aan bij vanuit de Music Support Zuid-Holland regeling, dus het was niet alleen leuk maar ook functioneel om weer eens naar Den Haag te gaan.

In de grote zaal, het café en een tiental oefenruimtes krijg je tijdens Winterfest ongeveer 50 Haagse bands voorgeschoteld. Een leuke formule en bij binnenkomst proefde ik meteen de geweldige sfeer. Veel ouders die hun kroost op het podium stonden aan te moedigen en muzikanten die elkaar supporten in een ongedwongen sfeertje waarin wel op leven en dood werd gemusiceerd. Valt toch wel wat voor te zeggen zo’n popverzamelgebouw met diverse functies onder één dak! Zeker op een dag als deze, waarop het hele pand op haar grondvesten trilt van het ongebreidelde enthousiasme.

Eén optreden stak er wat mij betreft met kop en schouders boven uit, namelijk No Reply. Ze omschrijven hun muziek zelf als een trippy variant van Haagse rock. Ze hebben al een ep uit en zangeres/bassiste Floortje van der Kooij kondigde aan dat de band deze maand de studio induikt om de tweede EP op te gaan nemen. Begin 2012 had ik ze gezien in WORM in Rotterdam tijdens de laatste editie van onze eigen High School Music Competition. Toen klonk het al veelbelovend, maar stonden ze nog wat te schuchter op het podium en viel er gewoon nog veel aan de songs en de performance te sleutelen.

Binnen een jaar heeft No Reply een rijpingsproces doorlopen waar de beste wijnboeren in de Franse Elzas nog een puntje aan kunnen zuigen. Mede dankzij de bandcoaching van Ready 2 Play is het talent van No Reply omgezet in catchy songs en een pakkende podiumpresentatie. Floortje steelt de show. In haar handen verandert de bas in een stuwende, pompende drilboor die het fundament onder de songs legt. Samen met de geweldige drummer wordt de ene na de andere heipaal de grond ingeslagen, waarop de twee gitaristen vervolgens los kunnen gaan. Met een dijk van een stem roept ze het publiek genadeloos tot de orde, mocht je het in je hoofd halen om onverhoopt even af te dwalen. Als een sirene zingt ze je vanaf de rotsen toe en je verheugt je op het moment waarop je weerloos tegen de klippen te pletter slaat. Je bent aan haar overgeleverd en er is geen weg terug. Als ze even zwijgt en tijdens een instrumentaal intermezzo met haar basgitaar vervaarlijk richting het publiek kronkelt, verandert deze in een mitrailleur en hoop je dat ze haar vizier op jou richt. Je wilt dat ze met haar oogverblindende adelaarsblik onder haar lok vandaan uiteindelijk jou als prooi uitkiest. Ze kijkt je afstandelijk, mysterieus en enigszins meedogenloos aan als ze de trekker uiteindelijk langzaam overhaalt en haar salvo op je afvuurt. Paf..paf…paf…paf..…“to die by your bassguitar, is such a heavenly way to die”.

Maar voor doodgaan heb je geen tijd bij een optreden van No Reply, want voor je het weet mis je iets. De band weet een half uur lang te bekoren met een gevarieerde en onderhoudende set. Je weet dat dit slechts een begin is en dat deze band nog veel meer in petto heeft. No Reply is nog lang geen voldongen feit, maar een ruwe schets van wat nog in de toekomst in het verschiet ligt en waarop je nauwelijks kunt wachten tot het zover is. Als deze band over een jaar net zoveel vooruitgang heeft geboekt als in het afgelopen jaar kunnen ze op een dag zomaar op Parkpop staan. En tijdens de 10de editie van Winterfest is tegen die tijd de nieuwe No Reply van de toekomst alweer opgestaan. Prachtig die Haagse popscene!

Sp. 91