Eigenlijk is het al jaren een dilemma voor artiesten; om verder te komen met je muziek heb je een label nodig want anders kom je er niet. Nog steeds genieten de grote labels (Sony, Universal et cetera) veel aanzien bij kleinere artiesten en voor velen is het nog steeds een doel om ‘ontdekt’ te worden door zo’n maatschappij. Maar zijn ze eigenlijk nog nodig? Wat zijn de voor- en nadelen van getekend worden bij een al dan niet groot label?

Om te beginnen is er gratis promotie. Dit is misschien wel het belangrijkste. Labels hebben vaak een groot netwerk met daarin een hele zwik aan mensen die een belangrijke tussenpersoon kunnen worden voor de volgende stap in je carrière. Programmeurs, radio dj’s, content creators voor bijvoorbeeld YouTube of tv, game-designers die een soundtrack nodig hebben etc. Vooral de wat meer niche labels (zoals mijn label, dat voornamelijk handelt in idm/industrial/noise en ambient) hebben vaak een behoorlijke schare aan bloggers in hun netwerk, en laten die nou net best belangrijk zijn voor underground artiesten. Het minpunt hieraan is wel dat jij zeer waarschijnlijk niet de enigste artiest op het roster van het label bent dus is er minder tijd/aandacht voor gerichte promotie aangezien veel labels meerdere releases uitgeven op dezelfde dag. Een alternatief hiervoor is om een promo-agency in te huren die gerichter kunnen promoten.

Een ander ding dat voor veel bands/producers best belangrijk is betreft de mastering, en dat is iets wat de meeste labels ook aan je leveren, meestal zonder extra kosten. Dingen zoals het ontwerp van de albumhoes zitten meestal ook in het pakket en dat kan (vooral voor een beginnende act) veel kopzorgen schelen. Als je particuliere designers en engineers in wilt huren zonder de tussenkomst van een label, kunnen de kosten flink oplopen en een groot deel van je budget wegnemen (als je er al één had).

Het laatste waar labels erg handig voor zijn is het laten maken van fysieke releases (cd’s, albums, datasticks) die ze soms, maar niet altijd gratis voor je maken en verspreiden in ruil voor een deel van de opbrengst. Fysieke cds (of vinyl, als dat je ding is) fabriceren kan redelijk duur zijn. Het ligt er helemaal aan wat je zoekt. Jewelcases zijn goedkoper, digipacks zijn al een stuk duurder en je kan meestal pas bestellen als je een paar honderd units wilt laten maken.

En dan nu de hamvraag: heb je een label echt nodig?

Kort antwoord: nee.

Het lange antwoord: labels kunnen een heleboel (financiële) zorgen wegnemen of ze in ieder geval verlichten, maar wat labels doen kan jij in je eentje ook. Online shops zoals Bandcamp geven je de optie om je muziek te verkopen zonder dat je erg veel afdraagt aan de website zelf. En dankzij sites als cdbaby.com is het heel simpel (en redelijk goedkoop) om je muziek ook op Spotify, iTunes en Amazon te krijgen. Of het veel zin heeft om je muziek op Spotify te zetten is een discussie voor een andere keer, maar vooral als beginner wil je jouw muziek natuurlijk op zoveel mogelijk platformen krijgen voor exposure. Facebook kan je helpen met het onderhouden van je netwerk, en stelt je in staat om in contact te komen met je fans. De insights laten je zien wat werkt en wat niet, en vrijwel elke muziek gerelateerde website heeft persoonlijke statistieken voor jouw project zodat je kan zien waar je fanbase goed op reageert en wat niet. Nog een groot voordeel dat je hebt als je een independent artiest blijft is dat je volledige creatieve controle hebt over jouw muziek. Sommige labels hebben een bepaalde verwachting van hun artiesten en kunnen dus weigeren om je, met veel moeite in elkaar gezette, album uit te geven als het niet voldoet aan hun eisen.

Dus nog even in het kort: labels zijn handig, maar niet onmisbaar. Het ligt helemaal aan jezelf of je de voordelen op vindt wegen tegen de nadelen. Als een label 100% aansluit op wat jij zoekt kun je het doen, en anders doe je het gewoon zelf.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 22-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse die als hij niet met muziek bezig is er wel over schrijft voor het Britse ‘Music Review Database’.