AUDITIE VRIJDAG 4 OKTOBER IN ZAAL DE UNIE TE ROTTERDAM

MUSICgenSinds 2001 brengt stichting Euro+ Songfestival talent uit verschillende culturen en leeftijden samen in een muzikale dialoog. Het programma startte met oudere zangers samen met jongere musici van Codarts op het podium. Door de groeiende belangstelling van jongeren voor ouderen en hun authentieke stijlen zijn ook de zang, rap en hiphop elementen steeds meer van hen samen geworden.  De ouderen op hun beurt leren ongekend veel over de contemporaine stijlen, mixen en cross-overs van de jongeren.

Muziek als doel en middel om generaties te prikkelen in gesprek te gaan en wat meer is: samen musiceren en presenteren!

Euro+ is voor het eerst opgenomen in het cultuurplan van Rotterdam. Om recht te doen aan de muzikale bijdragen van jong en ouder heet ons programma voor de komende jaren: MUSIC GENERATIONS. 

Zangtalenten jonger dan 25 jaar en ouder dan 50, rappers, hippoppers en ander urban talenten zijn welkom bij de auditie en workshop van 4 oktober in Zaal De Unie.

Extra informatie:
Datum: 4 oktober
Adres: De Unie, Mauritsweg 34 Rotterdam
AUDITIE: aanvang 16.00 uur o.l.v. muzikaal leider Paul Mayer en Conny Groot
WORKSHOP: aanvang 1900 uur tot 2100 uur o.l.v. zangeres en coach Leonie van der Wal en muzikaal leider Paul Mayer.

MUSIC GENERATIONS talenten treden in 2014 op in concerten, muziektheaterproducties en op diverse grote podia zoals bij Rotterdam Unlimited en bij de partners in Amsterdam, Arnhem en Groningen en de rest van Europa.

Voor meer informatie of aanmelden bezoek je de website

Tourverslag: The Hearted in Londen

Flyer LondonSinds ons vorige verslag over onze avonturen in België, Duitsland en Frankrijk wordt het ons eigenlijk steeds duidelijker. Overal, maar zeker ook niet in de laatste plaats in ons eigen Rotterdam, is het gewoon knokken om als band hogerop te komen.

De algemene focus ligt meer op Top-40, dubstep en rap dan op bandjes. Laten we er eerlijk over zijn: Om op eigen benen hogerop te komen moet je een passie voor je band hebben. Een passie die je elke dag achter de computer brengt om dingen te regelen, vrede leert te hebben met het feit hebt dat je elke maand klauwen met geld kwijt bent, begrijpen dat je je moet opstellen als iemand die graag deelt in plaats van iemand die verwacht dat hij belangrijk is en ala minute geholpen moet worden, omdat hij toevallig in een band speelt. Maar bovenal: opties zien die er helemaal niet zijn en gewoon schijt hebben.

Het begon weer niet veel anders dan vorige keer. Kayleigh (onze gitariste) is al sinds jaar en dag een overtuigd fan van Green Day. Niet omdat ze American Idiot een keer voorbij zag komen op MTV, maar meer omdat ze dit weekend nog in Berlijn zou zijn als vandaag bekend zou worden gemaakt dat ze er zouden spelen. Zo stond ze een paar jaar geleden in Opwijk, België, toen ze Tony Anastasi leerde kennen. Voor de hardcore Green Day fan spreekt zijn reputatie voor zich. Als medewerker van GDA (Green Day Authority), organisator van talloze festivals en helpende hand bij elke band die in de verste verte iets met Green Day te maken heeft, is hij een persoonlijkheid op zich. Hij had ergens vaag al een keer na het horen van onze band gezegd dat hij wel eens wat voor ons zou regelen. Nou moeten jullie begrijpen dat als van de tien dingen die je beloofd worden één ding uitkomt, je heel erg goed draait. Met die kennis lieten we het allemaal voor wat het was en hoorden we een tijdje niks.

Toen uit het niks popte zijn gespreksvenster weer open op Facebook. “Wat vragen jullie voor een gig in Londen?”. We kijken elkaar aan. Omdat we hard aan het sparen zijn om dit jaar nog ons debuut album op te kunnen nemen, hebben we ondertussen de afspraak dat we van de bandpot geen verlies meer willen draaien. Enkele gratis shows spelen hebben we nu bijna twee jaar achter de rug en als dat album er moet komen zullen we onderscheid moeten maken. Maar ja, een gig in de UK is wel een overweging waard. Je maakt punk en dan wil je niet ooit naar Engeland met je band? We weten dat hij op deze gig geen winst maakt en het doet omdat hij het leuk vindt… dus wat is wijsheid? “Staat er al een backline?” vragen we hem.

Hij bevestigt dat we in dat geval een voorprogramma spelen en dat we hun apparatuur mogen gebruiken. Een lampje gaat branden. We kijken op de Eurolines website en komen erachter dat als we vrijdag met onze gitaren, snare, drumpedaal, bekkens en een rugzak met kleding en bammetjes de bus instappen, we 10 uur in een foetus houding mogen zitten, zaterdag 05:45 uur ’s ochtends aan komen. Dan kunnen we ’s avonds de gig spelen en de volgende ochtend mogen we om 08:00 uur weer de bus in om op tijd terug te zijn in Rotterdam voor onze verplichtingen. Dit hele grapje kost ons dan 126 euro in totaal. We rekenen om wat dat in ponden is en vragen of hij dit kan vergoeden. Dat kan hij, dus we gaan!

We kopen drie spindels lege cd’s, een pak papieren envelopjes bij de Media Markt en printen frontjes met onze web gegevens en de mededeling dat wij The Hearted uit Nederland zijn. We branden alle schijfjes vol met onze drie singles en voegen per pakketje een sticker toe. Zo hebben we een tas vol met mini promotie pakketjes voor maar 20 euro en krijgen we er een kleine fanbasis aan de andere kant van de zee voor terug.

We staan om 20:45 uur op Rotterdam Centraal als de bus komt aanrijden. Er stapt een Engelse chauffeur uit die de bagageruimte van de bus open doet en ons per persoon een sticker geeft voor onze bagage. De reistas gaat in het dek met een sticker, de instrumenten gaan op onze schoot. We weten dat de stoelen niet geweldig zitten en de ruimte krap is, maar iedere muzikant houdt zijn instrument die dezelfde waarde heeft als je auto bij zich en niet tussen tassen van mensen die eerder uitstappen dan jij… Logisch natuurlijk.

We proberen te slapen en komen erachter dat dat redelijk onmogelijk is. We proberen het weer en komen er weer achter dat dat redelijk onmogelijk is. We komen uiteindelijk bij het randje van de zee in Calais, Frankrijk bij de douane. Allemaal de bus uit voor paspoort controle. Als we het gebouw weer uitkomen staat de bus er weer die ons meeneemt. Als we een kwartier later over een brug een schip op rijden mogen we even rondneuzen. We vinden een compleet winkelcentrum, een restaurant en een lounge complex. We pakken de camera en beginnen verslag te doen. We weten dat we een uur onderweg zijn over de Noordzee, dus Pieter gaat even liggen terwijl Harvey en Kayleigh niet kunnen slapen. Als we aankomen bij Engeland en de busreis verder gaat, gaat de tijd redelijk snel. De laatste drie uur van de reis kijk je je ogen uit. We rijden uiteraard links, zien bergen en dieren en alle dingen die Engeland maakt wat Engeland is op een normale dag.

Als twee van ons net voordat we aankomen in dreigen te kakken, schieten we opeens een brug over. Door het slaap gebrek en het volledige verrassingseffect realiseer ik me pas op de helft van de brug dat ik naar de Big Ben zit te kijken. Het hele schouwspel duurt misschien 15 seconden, maar als ik een enorme Britse vlag boven de toren zie wapperen staat de tijd even stil. Na Parijs bevinden we ons opeens voor de tweede keer op een plek die je je hele leven al op kaarten en films ziet. We spelen nog geen twee jaar en het debuut album moet nog komen.. Het is gewoon gaaf.

Na een kwartier belanden we om 05:45 uur in de ochtend op Victoria Station in hartje Londen. Alles is nog dicht. Tony had ons verteld dat hij een gezin kent waar we mogen crashen. Dus daar staan we dan. Het is koud, per persoon hebben we drie tassen om ons hangen. We weten dat het gezin in een buitenwijk woont, waar we met de trein heen moeten. We overwegen een hostel te nemen in Londen, vanwege de afstand is dat misschien slimmer. We informeren in de trein hal wat het kost. Blijkt dat het de London fashion week is en dat alle hotels en hostels vol zitten. Wisten wij veel?

We kopen een kaartje en reizen naar de plek genaamd Swanley waar de beste man die we totaal niet kennen of gesproken hebben ons op zou komen halen. Je weet dus bij god niet wat je moet verwachten. Als we even staan te wachten op een klein Engels station dat lijkt op iets uit een Harry Potter film, komt er een enorme zwarte Mercedes aanrijden. Een flinke man met een vriendelijk gezicht in de leeftijdscategorie van mijn vader stapt uit en begroet ons alsof we zijn lang verloren kinderen zijn. Hij pakt onze tassen aan en legt ze in de kofferbak, terwijl wij dankbaar in de leren achterbank ploffen. De man blijkt Graham Mitchell te heten en hij praat zo gepassioneerd dat de rit om vliegt. Hij vertelt ons dat zijn vrouw waarschijnlijk de grootste Green Day fan op de planeet is. Samen hebben ze een huis dat volledig in het teken van Green Day staat en vangen ze iedereen op die naar een Green Day concert in de omgeving gaat of een punkrock show komt spelen.. mits ze verlegen zijn om een slaapplek natuurlijk.

23Als we aankomen zien wij dat er op zijn mooie Engelse huis een groot naambord prijkt: “Longview”. Als je begrijpt dat ze hun huis vernoemd hebben naar een Green Day nummer weet je dat de man niet overdreef. Als we binnen komen zien we eerst dat het huis bezaaid is met alles wat je kan verzinnen over Green Day.

We ontmoeten de vrouw des huizes en de dochter van onze leeftijd, allemaal bizar vriendelijke mensen. Trots laat de vrouw haar Billie Joe Armstrong Signature Gibson Les Paul Junior zien die nog van Billie Joe zelf was. Ze legt uit dat hij hem ooit met een weddenschap weggaf nadat iemand een beker pis ervoor leeg dronk. Van dit tafereel zou zelfs nog de tekst “Drinking piss for cheap guitars” in het nummer Lady Cobra komen dat op hun album ¡Dos! te vinden is. Most impressive! We neuzen even rond en zien zelfs op het nachtkastje een foto van Billie Joe. Ondanks dat alles zijn we erg moe en vallen we na een kort gesprek en een stevige lunch in slaap op een logeer bed.

Als we rond 13:30 uur alweer wakker worden kleden we ons aan en worden we weer even gemakkelijk naar de trein terug gereden. Voor acht pond mag je heel de dag met het openbaar vervoer door Londen, goeie deal!

Het is gewoon een feit. Één volle dag waarvan je de helft geslapen hebt, is veel te weinig als je je in deze prachtige stad bevindt. Vanaf het moment dat we uit het station komen proberen we zo veel mogelijk in ons op te nemen. Waar Parijs qua milieu een vuilnisbelt was, is Londen brandschoon. Dat terwijl we maar om elke 10 minuten een vuilnisbak weten te vinden.

Foto vids
We weten dat we maar een paar uur hebben voordat we ons moeten melden bij “The Pipeline”. We besluiten dat wat het meest dichtbij ons ligt als band mee te pikken. Na twee keer overstappen vanaf het station waar we zijn afgezet, komen we aan in Camden Town. Dit is nagenoeg dé (winkel)straat waar de winkels zich richten op het alternatieve publiek. Waar we in Nederland heel af en toe nog een punker of gothic voorbij zien komen op straat, blijkt een groot deel van de Engelse jongeren alternatief. Dus hier op Camden is het altijd wel druk. Als we een winkel binnen lopen waar ze traditionele leren jassen verkopen, staat er al gauw een verkoper achter ons die zijn uiterste best doet om ons een jas te verkopen. Toch is er een heel duidelijk en welkom verschil met andere landen. Als je nee zegt en wilt vertrekken maken ze absoluut geen probleem, schenken ze je een glimlach en wensen ze je een fijne dag verder. Leuk dat het ook eens anders kan!

Na een kwartier of drie waarin we onze kleding voorraad vergroten en onze ogen uitkijken, halen we de tas met demo’s tevoorschijn. We lopen van begin tot eind van de winkelstraat en als we bijna bij het einde zijn beseffen we dat we een stapeltje over moeten houden voor de zaal waar we vanavond spelen. De schijfjes gingen dus als warme broodjes! Dus laat het zeker een tip zijn om een paar van je tracks op deze manier uit te geven, gratis uitgeven maakt fans!

Als we even later volgens instructies naar een station reizen wat zich meer in het centrum bevindt, komt Tony ons al na een kleine tien minuten ophalen. Onze eveneens vriendelijke gastheer knoopt net als Graham een vrolijk gesprek met ons aan en vraagt ons hoe alles is gegaan. Na een paar straten staan we voor The Pipeline. Het oogt al als een erg mooie zaal, omdat de venue als enige helemaal zwart is geverfd. Nou hadden we vernomen dat Romain naar Londen wou komen om ons te zien.

22Wie Romain is? Romain is een Franse jongen die ons begin dit jaar samen met Future Idiots in Parijs zag spelen. Ondanks hij voor onze Zweedse vrienden kwam, was hij zo tevreden over ons optreden dat hij besloot naar Londen te reizen. Als we The Pipeline instappen staat hij er dan ook. Met ons T-shirt aan en een glimlach alsof Metallica binnen komt wandelen begroet hij ons. Natuurlijk hadden we iets voor hem in petto als hij echt zo gek was om te komen. Goed verpakt halen we een ingelijste en gesigneerde poster van deze gig tevoorschijn en geven we die aan hem. Als we even hallo gezegd hebben, onze instrumenten in de backstage leggen en het café en de zaal bewonderd hebben, nemen we Romain mee op zoek naar wat te eten. We mikken eerst op Fish & Chips, maar blijkbaar gaan we dat niet in die straat vinden. Traditiegetrouw belanden we bij de McDonald’s. Weer is de Mac het best betaalbaar. Als we met z’n vieren zitten te schranzen merkt Romain op dat het voor hem even speciaal voelt om met ons te zitten, dan als hij met Blink-182 bij de Mac had gezeten. Even kijken we elkaar aan. Het moet niet veel gekker worden..

Als we terug komen begint Dookie (A tribute to Green Day) net te spelen. De zanger weet hoe hij Billie Joe Armstrong moet imiteren en de rest van de band speelt ook lekker mee. Na drie kwartier van hun setlist verdwijnen we backstage. Met de camera aan stemmen we onze gitaren, wisselen we een peptalk uit en wachten we tot we op moeten.

1Als we op het podium klimmen om in te pluggen en een line-check te doen, klimt ook Tony het podium op.  Hij staat erop dat we door hem aangekondigd worden. Als we aangeven dat we klaar zijn pakt hij de microfoon. Hij vertelt de zaal dat wij The Hearted uit Nederland zijn en dat we meer dan tien uur in de bus hebben gezeten. Of de zaal wel weet hoe blij ze moeten zijn dat ze bij onze eerste gig in Engeland zijn. We beginnen onze setlist en het is alweer duidelijk. De zaal vindt ons goed. We weten niet of het vanwege onze afkomst of ons spel is, maar we doen waar we goed in zijn: genieten van de show. Als ik de mensen bedank die voor ons zorgen en alle Green Day fans in de zaal complimenteer kan er al helemaal niks meer stuk. Tijdens onze cover in de setlist trekken we traditioneel iemand uit het publiek het podium op. De desbetreffende dame kan misschien maar een kwart van het nummer meezingen.. It doesn’t matter, de sfeer zit er al in. Na helemaal uit onze stekker te zijn gegaan, melden we bij het laatste nummer dat we iedereen graag willen trakteren op een gratis demo. Weer doet deze zin het erg goed en voor we het weten staat heel de zaal hun eigen pakketje te bewonderen. Na ons komt “Flatline Stereo” op. Per definitie een goede band. In de omgang hele toffe gasten maar on stage ook hele goede muzikanten die hun eigen versie van punkrock maar wat goed weten neer te zetten.8

Als de bands klaar zijn en we allemaal wat na gedronken hebben, vertrekt Graham (die met zijn hele gezin op was komen dagen) alvast naar huis. Niet omdat hij vroeg naar bed wil, maar omdat hij graag onze instrumenten veilig mee neemt en het feestje straks gewoon door gaat in huize Longview. We nemen afscheid van Romain en zweren hem snel terug te zien. Als we dan een half uur later in het gezelschap van Graham’s dochter en haar vriendin een traditionele rode dubbeldekker instappen, ploffen we heerlijk aangeschoten op de achterbank. Tegen onze verwachting in zijn we nog niet één vervelend persoon tegen gekomen. Het blijken gastvrije en vriendelijke mensen te zijn waarvan de humor nooit ver van het gesprek staat.

Als we na een uur openbaar vervoer bij het treinstation aankomen, staat Graham al weer op ons te wachten. Wanneer we in de auto binnen een kwartier minstens vier vossen over de weg zien sprinten, vertelt Graham dat zijn wijk stikt van de beesten.. Gaaf. Als we bij Longview aankomen zijn de leden van Flatline Stereo en een handjevol meegevlogen vogels al aanwezig. Als onze collega’s ons vertellen dat ze jaloers zijn op het feit dat we vaker in het buitenland touren, halen we ze gelijk over om hetzelfde te doen. We geven tips over onze contacten, merch en aanpak en krijgen Dookie eigenlijk binnen een dag overtuigd om een weekend in Nederland te spelen. Flatline Stereo geeft aan graag met ons een UK tour te ondernemen in de toekomst en twee bookers hadden zich al bij ons gemeld of zij dat mochten organiseren. Als we in bed stappen om drie uur te slapen weten we dat het niet lang zal duren voordat we terug komen naar Engeland. Het was allemaal veel te gaaf om nog niet eens beter over te doen en het is duidelijk dat er hier veel kansen op ons liggen te wachten.

Als Graham ons na drie uur slaap en één uur rijden later weer op Victoria Station af zet, krijgen we een big hug. Dat we maar snel terug moeten komen. We komen er blij achter dat de stoelen van de bus waar we nu in stappen wel goed te doen zijn en gelukkig slapen we gelijk in nadat we Londen uitrijden. Ergens vaag hoorden we de bus stoppen en zagen we kort hoe we een wagon van de trein onder de Noordzee betraden. Boeiend, we hebben slaap.

Tijdens een pauze in Brussel eten we vlakbij onze Europese regering een burger in een fastfood restaurant (alweer). Een paar uur later komen we dan weer aan op ons geliefde Rotterdam Centraal (uiteraard is het pokkeweer). Als we thuis komen staat onze Facebook vol met toffe berichtjes en is ons groepje aanhangers duidelijk verbreed. Maar goed dat we stiekem weer een hoop tours hebben staan, want touren.. Touren blijkt een geweldige verslaving.

The Hearted

Meer info: The Hearted Facebook