Endless Road
- Verbraak-Van Bijnen
Vroeger hadden we een scheldwoord dat luidde ‘conservatoriumpop’ om aan te geven dat de gespeelde muziek vooral heel netjes en bedaard klonk. Dat kunnen we gelukkig niet zeggen over het album van de twee ex-conservatoriumstudenten Joost Verbraak en Jan van Bijnen. Wat een geweldig doorleefd album hebben zij afgeleverd waaraan niets netjes is; of het moet de puntgave productie met Koert van den Bosch zijn…
Beide heren zijn grote, onbekende, bekenden gezien hun ervaring in vele roemruchte bands en bij het begeleiden van grootheden als Frazey Ford en Freek de Jonge. Niet alleen bewijzen de mannen dat ze meer dan uitstekende muzikanten zijn; ze zijn meester in het schilderen van hun eigen klankkleuren.
Ze hebben het zichzelf niet bepaald makkelijk gemaakt. Baslijnen op een sousafoon zijn niet echt voor de hand liggend, net als het vervangen van een heel drumstel door bijvoorbeeld een marimba. Verbraak en van Bijnen hebben hierdoor een meer dan intrigerende bandklank geschapen waarin ik niks mis… alles is aanwezig. Sterker nog, het moet zo zijn.
De nijging van een recensent is om altijd te zoeken naar invloeden. Die invloeden zijn zeker aanwezig: Johnny Cash, Ry Cooder, Tom Waits, The Band, Swamp… toch is dit een 100% eigen muziektaal. Dit duo nu eenmaal net even groter dan de som der delen van hun invloeden.
Op dit album staan daarom alleen eigen nummers die ook nog eens van een bijzonder hoge kwaliteit zijn. Het lijkt alsof Verbraak en van Bijnen in ieder nummer geprobeerd hebben om een andere sfeer te pakken of om een voorbeeld te eren. Het prachtige ingetogen instrumentale titelnummer past naadloos in het oeuvre van Ennio Morricone en is voor mij een van de meerdere hoogtepunten op deze plaat.
Diezelfde ingetogenheid vinden we ook bij de opener In This Bordertown waarbij de subtiele balans tussen gitaar, accordeon en marimba boekdelen spreekt. In het meer uptempo nummer So He Grabbed His Bags doet de uiterst effectieve sousafoon zijn entree. Via het vaudeville-achtige Walk On en het eerder genoemde titelnummer Endless Road komen we bij de prachtige ode Levon, opgedragen aan de drummer van The Band Levon Helm. Prachtig hoe hierin gespeeld wordt met de gestapelde meerstemmigheid die we kennen van nummer als The Weight. Een ode zonder slagwerk.
Een andere favoriet van mij is Victoria; waarin een brassbandintro verrassend opgevolgd wordt door een skabeat binnen een ballroomsetting. Hoor ik daar een nieuwe ode? Het nummer No heeft in ieder geval die kenmerkende Luther Perkinssound die we gewend zijn van Johnny Cash. Stringhorn heeft dan weer dat echte Frankie Laine-gevoel in zijn chorus. One Hand In My Pocket is op-en-top New Orleans. Dress Up Marcelia heeft een fijne Ry Cooder-gitaar met een evenzo fijne Sousabas.
Van de buitencategorie vind ik het slotnummer Hands In Mine dat mij even doet denken aan As Time Go By uit de filmklassieker Cassablanca. Let hier ook even op de Chet Baker-achtige trompet aan het einde van het nummer. De jaren les bij Erik Vloeimans zijn geen weggegooid geld geweest.
Het is sowieso geen weggegooid geld om dit album aan te schaffen! Dit is een heel goed, heel mooi, heel sterk album zonder zwaktes. Hier wordt zo goed op gespeeld en gezongen dat ik het een wonder vind dat het nog niet grijs wordt gedraaid op de radio. Helaas heeft het huidige management van Rijnmond een, voor hen en anderen, zeer geschikt podium -Live uit Lloyd- weggesaneerd.
