De Rotterdamse gitarist Lukas Simonis is geen onbekende in de alternatieve scene in Rotterdam en ver daarbuiten. Hij speelde o.a. in en met Morzelpronk, Dull Schicksal, Tresspassers W en is ook lid van het Rotterdamse avant-garde collectief Coolhaven. Naar aanleiding van een ontmoeting met de Engelse geluidskunstenaar Dominic Robertson (beter bekend Ergo Phizmiz) besloten zij samen aan de slag te gaan, en wel op een bijzondere manier. Namelijk zo snel mogelijk liedjes maken en opnemen. Of, zoals Lukas het noemt ‘liedjes improviserend muziek maken’.

Na een aantal sessies op deze manier was er voldoende materiaal ontstaan om uit te werken. Dat gebeurde onder andere met drummer/percussionist Cor Hoogerdijk, trompettist Frans Friederich en celliste Nina Hitz. Nadat de opnamen werden gemaakt in de L6S Studio in Rotterdam is na verloop van tijd het album Sometimes Puns Are A Sign Of A Damaged Brain verschenen op het Amerikaanse Knock ‘em Dead label waar o.a. ook materiaal van bekende alternatieve artiesten als R. Stevie Moore en Officer! op is uitgebracht. Voorwaar, geen slecht gezelschap.

De plaat start met de track Dodecahedron, een lekkere stevige sound die wat aan The Fall doet denken. Daarna volgt een lang episch en caleidoscopisch nummer, getiteld Stairheaven met een behoorlijke psychedelische invloed. De melodieuze zang van Dom (Dominic) valt hierin in zeer positieve zin op. Het is wat mij betreft het prijsnummer van het album. Het ietwat cabareteske nummer Wooley Duce valt op door heerlijk trompetspel van Frans Friederich en heeft interessante tempo- en stijlwisselingen. Daarna volgen nog twee korte nummers, waarbij een ouderwets Farfisa-achtig orgeltje opvalt.

Op kant twee staat Imagine Imogen, een track die naar mijn idee behoorlijk is beïnvloed door de Engelse vroege psychedelica. De Kinks en de Beatles hoor ik voorbijkomen, maar dan wel op de meest onbevangen momenten. Er zit een vrolijke melodieuze cellopartij in van het veelzijdige talent Nina Hitz, halverwege een pakkende melodie die instrumentloos wordt gefloten en in het tweede deel duikt een heerlijk huppelende banjo op, bespeeld door Lukas. De psychedelica trekt verder door in de daarop volgende nummers.

Give It A Rest Kitty, gedragen door de tuba van Frans Friederich, wordt gezongen met een stem die ietwat weg heeft van Colin Newman, de zanger van postpunk band Wire. De sound daarentegen zou ik omschrijven als ‘vroege Roxy Music speelt hoempapa’. Kortom, hilarische avant-garde. De laatste nummers van het album grijpen naar mijn idee terug op de sixties, post-rock&roll, surf en de prog-kant van Soft Machine. De laatste track van de plaat is ook weer heel bijzonder, het fragiele Sorrows Can Swim waarbij een vleugje humor troostend blijkt te kunnen werken en eindigt met prachtig, slepend cellospel van Nina Hitz. Kortom, een boeiend en heel veelzijdig plaat en zeker een blijvertje op mijn draaitafel.