• Geit

• Hef
• • Genre: Hiphop
  • Release-type: Album, Digitaal
  • Label: Noah's Ark

Noah’s Ark had in 2017 een druk jaar; een nieuwe Kraantje Pappie-plaat, de lancering van Leafs met twee prima ep’s, diverse singles van Josbros, het debuutalbum van Jonna Fraser… het zijn maar een paar van de releases die het label vorig jaar uitbracht. En toen brak december aan, ook wel Hef season genoemd. Want hij ging op zijn beurt voor een hattrick; voor het derde jaar op rij dropte hij in december een album. Geit, omdat hij zichzelf de GOAT (wat staat voor ‘greatest of all time’) vindt, waarschijnlijk.

Voor het album kiest de man uit Hoogvliet / Zalmplaat / Bangladesh voor het eerst de klassieke manier; hij laat alle muziek maken door één producer. Spanker tekent voor alle beats en de chemie tussen de rapper en de producer is overduidelijk. De lome raps van Hef komen prima tot hun recht op de volle beats en het is ook niet voor niets dat Spanker al eerder instrumentaties leverde voor de albums van Heffelinni. Dikke 808’s gaan op Geit perfect hand in hand met trage doch snoeiharde drumklappen. En laat dat nou nét de ideale fundering zijn voor Hef, die inmiddels bijna tien jaar geleden de game in kwam met Puur, om zijn droge one-liners over drugs, vrouwen (“ben met die puni aan het spelen in de wasstraat“) en geld de microfoon in te spugen. Het maakt van Geit qua samenhang het beste album van Bundy ooit.

De thematiek is in al die jaren dus maar weinig veranderd en dat is precies wat het album goed maakt. Hef klinkt gewoon als Hef en de meewerkende artiesten staan allemaal in dienst van de gastheer. Jayh’s refrein op banger Hayabusa is er een om in te lijsten, Kevin en Sevn Alias zorgen voor spannende featurings op Als Ik Naar Huis Ga en nieuw talent is er in de vorm van Vic9, Beckie en Rich en daarmee bewijst de rapper nog steeds zijn oor op de straat te hebben.

Toch weet Hef waarvoor hij het allemaal doet en weet hij een diepere laag te creëren: als hij zinnen spit als “er wordt gefocust op die brieven, ik ben bijna rijk want ik moet wat achterlaten voor m’n kleine meid” en “’t leven wat we leven is een keuze, money storten voor m’n moeder is het leukste” in het openingscouplet van Last Van Jou, klinkt hij plots minder stoïcijns en zowaar liefdevol.

Toch is het voornamelijk – en gelukkig maar ook – de straat wat de klok slaat, want alsnog gaat het vooral om monnie pakken, terwijl hij wordt geflankeerd door goonies die meteen lossen. Of dat nou met shows is of met andere praktijken, maakt Bundy niet uit. Zolang zijn familie, vrienden en hijzelf maar safe zitten. Op Geit is hij even straat als altijd, maar gelukkig net wat scherper en minder gepolijst dan op voorganger Ruman. We kunnen nu al niet wachten tot december, want als er één traditie is die we moeten koesteren, is het wel dat Hef die maand een album uitbrengt.