Een meer dan aangename verrassing in de cd-speler. Wanneer je op start drukt, begint er een stem poëtische verhalen zingen over herkenbare situaties in de liefde en over verdriet, met mooie, minimale muzikale begeleiding. Theatermuziek, zo veel is zeker. KleinKunst met twee hele grote K’s. Willemijn de Boer uit Rotterdam noemt zichzelf singer/songwriter en ze heeft als passie om kleinkunst aan een bredere doelgroep te helpen. En dat gaat wel lukken.

Haar nieuwe ep Stukje Bij Beetje telt vijf nummers die je meenemen in de wonderlijke gedachtespinsels van Willemijn. Uit het leven gegrepen, maar op een manier verwoord die een grote taalcreativiteit verraadt.

Net Zo Koud bijvoorbeeld, een miniatuurtje over wederzijdse aandacht, dat vooral door de sfeer van het nummer als vanzelf je mond sluit en je oren opent. Dat geldt overigens, ongeveer in dezelfde mate, voor alle nummers. In Lang Gelukkig Leven stelt ze haar denkbeeldige lief de vragen die je elkaar kunt stellen wanneer je echt voor elkaar kiest: zullen we lachen over alles dat kapot is, en als we te neer geslagen, zullen we elkaar dan dragen, zullen we koste wat het kost alles snel vergeten, zullen we zwemmen in de zee, al ben ik bang voor water, neem me mee.

De Boer neemt duidelijk geen genoegen met minder, maar blijkt dusdanig grondig en zorgvuldig te schaven aan haar teksten, dat ze als vanzelf gaan leven. Ze heeft een stem die haar woorden op een fijne manier ondersteunen, duidelijk articulerend en warm. Je moet maar durven om je zo minimaal, zo bloot te durven geven, je zo kwetsbaar op te stellen. Willemijn de Boer doet het en slaagt erin cum laude.