Een gouden greep van bandleden uit alle windstreken, van Zuid Amerika tot aan Rotterdam, met een evenzo gevarieerde muzikale achtergrond, van klassiek tot jazz, weet in 2012 te Rotterdam de band Los Paja Brava op te richten.

De, op deze cd, achtkoppige feestband zorgt samen voor een explosie aan energie, opzwepende ritmes en een partysfeer in een door hun nieuw soort anarchistisch genre The Mighty Mighty Freak’n Della Distropica. Als je probeert te omvatten waar dit uit bestaat, kom je ongeveer uit op een heerlijke pittige mix van cumbia, een Colombiaanse muziekstijl die erg percussie gedreven is, rock, ska, surf en een gezonde dosis Latijns-Amerikaanse mojo.

Los Paja Brava bestaat uit: Luijo Arjemi – Zang, Alessandro Russo – Saxofoon, Sam Thomas – Trombone, Carlos H. Jacques – Gitaar, Jeroen van der Ley – Bass, Luis Mora – Drums, Javier Infestas – Percussie, Nique Quentin – Congas en Tambora.

Het persoonlijke motto van de band is: “If no one destroys their shoes on the dance-floor, we don’t consider it a successful show”. Dus trek je stoute stappers aan en wees klaar om ze helemaal af te raggen in de doldwaze gekkigheid dat Mighty Mighty Freak’n Della Distropica heet. Want ben je op zoek naar een album dat wat excentriek is en ook nog feestgedruis bevat, dan ben je met Los Paja Brava’s debuut-album Mighty Mighty Freak’n Della Distropica zeker in je nopjes.

Op deze release van de heren staan ook drie nummers die op het lekkermakertje, de Los Paja Brava ep, stonden, die in 2016 werd uitgebracht. Maar de tracks Xtrawisky, Naiden, en La Sonora Policica, krijgen een lekkere aanvulling met zes geheel nieuwe liedjes.
Albumopener Xtrawisky opent onder applaus met een vrolijke bombarie die doet denken aan een Manu Chao-achtige stijl, een snelle gitaar die verder wordt aangestuurd door rappe percussie, opgezweept met de tonen van de trombones. Een waar feestgedruis waar je zeker wel dorst van krijgt.

Even zo feestelijke en zomers klinkt Quien Sera (Wie Zal Zijn), dat net iets lomer is in tempo maar het congaritme van Nique Quentin je toch flink te pakken kan krijgen, zeker als ook nog de sax van Alessandro Russo erbij komt. De eerste single Naiden schuurt vervolgens lekker en rauw en nodigt uit tot je heupen los te schudden.

Niet alles is een feestgedruis, zo is er ook het ingetogenere No Soy De Piedra – (Ik Ben Niet Van Steen) dat met zijn oude Spaanstalige film soundclips wel wat wegheeft van de stijl van B-Movie Orchestra. Een sound dat zijn geheel eigen charme met zich meebrengt. Ook La Sonora Policiaca met zijn sirenes, is bedeesder dan het voorgaande, maar laat ook zeker de voetjes niet onbewogen door het aanstekelijke ritme van de percussie en de snijdende gitaarsolo.

Het kleine instrumentale Preludio A La Siesta De Un Vago (Prelude Van De Siesta Van Een Zwerver) is een behoorlijke verrassing tussen al de percussie gedreven ritmes en tempos.

Afsluiter en opsteker voor de stad is La Bella Rotterdam (Het Mooie Rotterdam). Rotterdamser kon de door Isaac Sandoval gemaakte albumcover, een Mexicaanse artiest die in Nederland woont, trouwens niet of de Kuip had er nog bij moeten staan. Zo schitteren o.a. het Rotterdamse Centraal Station, een bakje kapsalon en de Markthal op de cover.

Aangezien het studiowerk voor dit album al even achter de rug was, konden ze dit jaar even flink hun muzikale kunsten vertonen op de Nederlandse poppodia. Zo stonden ze dit jaar zondags flink te feesten op de bühne van het Lowlands Festival en daarnaast bestormen ze ook nog eens tien keer de planken tijdens de Popronde. Dus als je lekker bent opgewarmd met dit album, kun je ook nog even live met ze gaan meefeesten.

Beste nummers: Xtrawisky en Naiden