Hoooooold up! Niet boos worden. Nee, Thugga Thugga is niet de nieuwe 2pac, J. Cole is niet de nieuwe Nas (Nas ‘light’ op z’n beste momenten) en Drake is niet de nieuwe Jay-Z (al kijk ik meer uit naar een nieuw project van Drake dan van HOV tegenwoordig). De ‘rappers’ van tegenwoordig zitten zodanig aan de lean dat ze dit soort dingen gaan rondslingeren op Twitter.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik voorstander ben van nieuwe movements. Experimenteren met flows en kledingstijlen. Op het randje gaan zitten qua uitspraken en albumcovers. Per slot van rekening is dat wat hiphop in eerste instantie zo groot heeft gemaakt. N.W.A. was natuurlijk nooit zo groot geworden als ze braaf gepolijste en gekuiste rijmpjes hadden voorgedragen. Public Enemy had uiteraard de gevestigde orde als boksbal nodig om hun creatieve ei eruit te kunnen poppen. Dit is allemaal niks nieuws onder de zon. Vind ik het soms wat vreemd dat Thugga met een balletjurk of een topje ronddwaalt? Tuurlijk. Zou ik de Gery Weber outfit van Lil’ Uzi Vert op mijn vrije zaterdag vrijwillig naar de stad rocken? Waarschijnlijk niet.

Waar het echter om draait, is de muziek. Laten we eerlijk wezen. R. Kelly heeft ook zeker twijfelachtige kledingkeuzes gehad. Korsetten (waar Pac toevalligerwijs ook weleens mee gespot is), Eyes Wide Shut maskers, een tok; het zat allemaal in de garderobe van Robert. Toch kocht ik blind z’n albums in een tijd dat het Alpha manneke de lakens uitdeelde. Prince, The Furious Five, Rick James… Ik hoef niet verder te gaan toch? Echter, de muziek van deze artiesten oversteeg de, soms wat uhm… eigenzinnige, kledingkeuzes met elke release van een nieuw album.

Hier houdt de vergelijking met Thugga ook op. Pac stond wel voor iets natuurlijk. Ik was geen superfan van Makaveli Pac. Tot en met All Eyes On Me zat ‘ie wel in mijn top 5 van rappers. Niet vanwege moeilijke flows en syllables, maar om zijn puurheid, liefde voor de man met de pet (pun) en de kunst om Enemy en Hennessy elke track op elkaar te laten rijmen zonder dat het ging vervelen. Pac was dat tuig dat soms simpele, maar geniale, anekdotes kon uitspuwen die tot op de dag van vandaag nog steeds zeer frequent worden gebruikt in memes en quotefoto’s.

Bij Thugga is het een verdienste als je ÜBERHAUPT verstaat wat hij zegt. Ik vond Hit ‘M Up trouwens wel een van de slechtste diss-tracks ooit gemaakt. Geen subtiele woordlussen en geniepige steken onder water. Nope. Hij heeft z’n wijf gebald, hij is een dikzak en hij heeft ’m op z’n bank laten slapen (mad streetcred is dat naar mijn mening; op banken slapen!). Neemt ‘ie ook nog z’n vriendjes mee naar de battle. Maar dit allemaal geheel terzijde.

Helaas komt er geen nieuwe 2pac. En misschien maar beter ook. 2pac was 2pac. Een icoon. Die soms wat wordt overschaduwd door zijn thug image. Het was een wilde tijd die, als je nu terugkijkt, heel erg onwerkelijk aanvoelt. Kan jij je voorstellen dat Drake en Kendrick beef krijgen en ze allebei worden neergeblamd? Ik niet. Daarom geniet ik maar van de mooie dingen die de scene te bieden heeft en vermaak ik me met onzinnige Twitter uitspraken van onwetende lean-sippers. Ik ga even kijken of ik nog een iPhone 6s kan spotten in All Eyez On Me – The Biopic. Toedels.