Motel Mozaique was weer in de stad. Het festival waarbij Rotterdam wordt omgedoopt tot kraamkamer van de nieuwe kunsten. Ofwel, een inspirerende ontdekkingsreis naar de laatste stand van zaken in de wereld der hogere cultuur: van popmuziek en performance art naar beeldende kunst en stedelijke transformaties.
De acts die dit jaar namens de Popunie Rotterdam mochten vertegenwoordigen, stonden alle vier op het tot Plaza Mozaique omgedoopte Schouwburgplein. Geheel in stijl met het festival was de line-up van Popunie Live er een van uitersten. De aanstekelijke groove van Bolt & The Swamp People en het oprechte enthousiasme van Dichter deden op vrijdag de lucht opklaren, terwijl het vuige Bonne Aparte en de gewiekste Flip Noorman op zaterdag vooral veel gemengde gevoelens opriep.
Vrijdag
Het werd maar aarzelend voller op het fraai vormgegeven Schouwburgplein. Aan Bolt & The Swamp People lag dat zeker niet. Hun heerlijke seventies geluid liet de aanwezige koppen onwillekeurig meedeinen met de op Amerikaanse leest geschoeide rock ’n roll. Kleine afknapper was de nonchalante bekentenis achteraf van zanger Billy Budapest: dat hij het optreden ‘wel leuk’ vond, ‘oké’ zelfs. Beetje blase.
Dergelijke fratsen zal je Dichter niet snel zien uithalen. De benjamin van het kwartet was in staat om echt contact te maken met het publiek. 
Als volleerd hiphop-artiest liet hij het langzaam volstromende Plaza Mozaïque meedeinen op de vette beats, die zijn eerlijke én gevatte raps smoel geven. De geoliede samenwerking met de retestrakke band die achter hem stond – de bassist naast Dichter was een waardige Prince lookalike – maakt van Dichter een act om rekening mee te houden. Wat nou, Typhoon? In Rotterdam hebben we Dichter!
Zaterdag
Over publiek kon niet geklaagd worden op de tweede speeldag. Blijkbaar had ook de werkende mens eindelijk het Schouwburgplein gevonden. Maar als zij op zoek waren naar een moment van ontspanning, waren ze op het Plaza aan het verkeerde adres: de aftrap van Bonne Aparte in de namiddag was heftig en niet te negeren. Korte en hoekige songs werden over het plein uitgespuwd en zonder een woord tot het publiek te richten verdwenen de mannen weer. Noise voor gevorderden.
Geheel anders pakte Flip Noorman het een uur later aan. Na een wat lange soundcheck – met het wachtende publiek recht voor zijn neus – waagde Flip zich aan een spoken word intro. Een theatrale vertoning, die zeker de aandacht trekt, maar het kwam wat gemaakt over. Flip speelt veel in theaters en wellicht dat zijn act daar meer tot de verbeelding spreekt. Na een half uur Flip en zijn Noormannen bleef bij ondergetekende vooral het gevoel hangen dat Flip erg zijn best doet om gek over te komen. Dat is jammer, want muzikaal is de act zeker de moeite waard. Het Rotterdamse Kaizers Orchestra.
Het is een koe in de kont kijken, maar het was wellicht beter geweest om de speeldagen voor de bands om te draaien. Acts als Bonne Aparte en Flip Noorman horen zeker thuis op een festival als Motel Mozaïque, maar beiden waren misschien beter tot hun recht gekomen op een locatie ergens binnen. 
Maar bovenal hadden zowel Bolt & The Swamp People als Dichter wel raad geweten met het volle plein op zaterdag. Als uitblinkers van de vier was dat ze ook gegund. Tegelijkertijd was het een uitgelezen kans geweest om het flanerende publiek te trakteren op al het moois – lees toegankelijks – dat Motel Mozaïque ook te bieden heeft.
Speciaal voor de Popunie maakte Verena Ward (onze aankomende stagiaire) ook nog deze vlog van de vrijdag:
Views
Zolang mijn lichaam het volhoudt ga ik hier mee door. Ik heb nu al spierpijn en ik zweet me kapot. Ik ben al grijs en oud. Als het echt niet meer lukt verzin ik wel een technisch trucje waardoor ik weer verder kan. Ik kan nog net de karretjes de trap op trekken als ik ’s nachts thuiskom. Kaboem kaboem kaboem, de trap omhoog. Dat vinden de buren niet leuk.” Chantal lacht hard en schuddebuikt.