Inner Movements
cd-album / download-album
jazzrock / fusion
Challenge Records International

Sinds Miles Davis de jazzrock heeft uitgevonden zijn er heel wat muzikanten en bands opgestaan die zich aan deze muzikale krachtpatserij te goed hebben gedaan. Halverwege de jaren tachtig werd de term jazzrock verandert in fusion. Tenslotte was het een muzikale fusie tussen de muzikale hoogstandjes waar jazzmuzikanten om bekend staan en de soepelheid en losse swing waarmee de popmuziek sinds jaar en dag hoge ogen mee gooit. Na meer dan vijfenveertig jaar is het nog altijd zo, jazzrock, je houdt er van of je verafschuwt het. Laat uw recensent van dienst nou tot de eerste categorie behoren.

Jazzrock. Als jonge muziekliefhebber en tijdens de (zoveelste) poging om muzikant te worden heb ik mezelf ondergedompeld in de ‘muzikantenporno’ die zich fusion noemde. Wel moet ik terecht opmerken dat fusion zich vaak als een soort liftmuziek en muzikaal behang etaleert, helaas. Maar desalniettemin gaan soms de versterkers op 11, het scheurpedaal open en de toetsen ondersteboven en laten de muzikanten alle teugels vieren alsof ze zich op het circuit van de 24 uur van Le Mans begeven.

Sinds de oprichting in 2014 timmert het Rotterdamse octet met de naam Marutyri flink aan de weg. Het debuutalbum Inner Movements werd op 7 april gepresenteerd en met de bijbehorende concertreeks zal dit collectief weer veel zieltjes voor zich winnen.

Deze derdeling met als titel Inner Movements staat bol van kwaliteit en weet de oerdegelijke jazzswing hoog te houden. Hoewel ik met de twee vorige ep’s niet thuis ben, is deze kennismaking met de heren uit Rotjeknor 48 minuten lang een lust voor het oor. Het gezelschap pakt op Inner Movements flink uit. Vooral de stukken Stellar Kid, Last Minute en The Feeling of Unity gaan er in als zoete koek in deze ouweling.

Hier laat de band horen waartoe het in staat is. Opzwepende beats en verfrissende blazers die continu met hun accenten weten te prikkelen en meer zijn dan een doorsnee ondersteuning. Er mag gezegd worden dat deze drie blazers een groot aantal composities dragen.

De muzikanten zijn niet bang om hier en daar wat gas terug te nemen en zich meer op de achtergrond op te stellen. Dit is heel knap omdat jazz en fusion vaak met groot talent, muzikaal geweld en de daarbij behorende ego’s gepaard gaat, waardoor dit soms wel wat in de weg zit.

Er is doordacht omgesprongen met de accenten en dynamiek, wat de composities alleen maar ten goede komt, zonder dat het hogere wiskunde wordt als lekkernij voor de doorgewinterde muziekfreak.

Een ongeoefend oor kan hier nog steeds chocola van maken; City Streets bijvoorbeeld is een waar pareltje waarin bijna een herkenningstune van een Amerikaanse politieserie uit de jaren zeventig in valt te ontdekken. Het is dan ook eerder rustgevend dan bombastisch. Hier is het gitarist Ruud van Halder die weet waar de mosterd vandaan komt. Duidelijk en op het juiste moment pakt hij uit alsof hij in de leer is geweest bij gitaargoden als Larry Carlton en Michael Landau.

Grump is ook een compositie die ik niet ongenoemd wil laten. Hier is te horen dat de ritmetandem Maurice Slot (drums) en Rik van der Ouw (bas) in combinatie met percussionist Roy Gielisen de perfecte groove weten neer te zetten voor een degelijke fusioncompositie. Het drietal legt een uitgebalanceerde basis waarop de blazers, gitarist en de toetsen lekker ongegeneerd, en geheel vrijblijvend hun gang kunnen gaan, zolang het thema maar niet uit het oog wordt verloren. En zoals een goede verstaander blijft Grump de ‘Grump’ zoals de band deze in het begin heeft aangezet.

Kortom Inner Movements is een puike jazzrockplaat van Nederlandse makelij. Krijg je de kans om de band straks live aan het werk te zien, schroom dan niet, want volgens zeggen is de band net zo strak als op de plaat.