13
download-album
Nederlandstalige hiphop
Noah’s Ark

Na zijn zelf uitgebrachte mixtape Lek kwam Hoogvliet’s finest met zijn eerste studio album Hefvermogen in 2009. ‘Money, wiet en vrouwen’ was de rode draad van het album. Nu op zijn derde, door Noah’s Ark uitgebrachte album, is dit nog steeds de rode draad.

Soms wil je dat een artiest innoveert, soms wil je meer van het zelfde. Als we het hebben over Hef, neig ik meer naar het laatste.

De plaat begint met een intro zoals een eerste track op een hiphop album hoort te zijn. Het is een sfeerschets voor wat je de komende 13 tracks gaat horen. Niets nieuws tijdens de eerste drie minuten, tót de beat van de tweede track erin komt!

Het is een prestatie hoe Hef trouw blijft aan zichzelf, maar toch een club track heeft kunnen maken met Kofferbak. Een beat vol snelle hi-hats, harde basslines en een mysterieuze sample. De track hoorde ik al menig keer in de Rotterdamse clubs.

De hierna volgende tracks zijn persoonlijk: Hef verwoordt zijn visie op voornamelijk… wiet, vrouwen en geld. Samen met zijn jongere broertje Crooks maakte hij de track Droom; verreweg de meest serieuze track van het album. De combinatie van de twee broers, de piano sample en zang maakt Droom het meest diepgaande nummer van 13.

Vervolgens gaat het album verder met wat meer up-tempo beats. Hef rijmt clever door over de onderwerpen, die je van hem gewend bent. Hij heeft daarbij de stap genomen om over beats heen te rappen, die vandaag de dag wat populairder zijn. Toch komt dit nergens als geforceerd over; zijn laid back stijl klinkt goed over de snelle hi-hats en felle snares.

Naast broers Adje en Crooks, leveren ook Dio, James Watss, Jonna Fraser, Sevn Alias en Diggy Dex gast-bijdragen. Vooral Diggy Dex zorgt op de afsluitende track voor een verfrissende sound. Dio komt echter met een verse die wat geforceerd overkomt; alsof hij ten koste van zichzelf wilde meedoen met de standaard van Hef. Als hiphop fan vind ik het eigenlijk jammer, dat geen enkele van zijn ‘Noah’s Ark familieleden’ op de plaat terug te horen zijn.

Na de tracks Feestje en Altijd Werk dacht ik het nieuwe trucje wel door te hebben. Net als het album op de grens van eentonig begint te balanceren, beginnen de laatste twee tracks. Deze zijn meer in de stijl van het begin van het album. Het lijkt mij dat er goed gekeken is naar de volgorde van de tracks. Zoals alle platen van Noah’s Ark: een volwaardig product.

Hef blijft zichzelf op een frisse manier op dit album. Nergens klinkt het geforceerd en buiten zijn comfort zone. Voor een rapper die zijn derde album uitbrengt is dit een prestatie. Wie ken je in Nederland, die nog meer op deze manier kan meedraaien?

Het onderwerp blijft hetzelfde, maar wordt een stuk positiever gebracht dan op zijn eerste plaat. Zoals Hef zelf zegt; “Op me money dushi, fuck wat mensen denken. Ik kan roken, ik kan eten, ik kan tanken”. Eeehh