The Desperation Deal
cd-album
loud music / melodic deathmetal

Het zal eens tijd worden! Op mijn digitale deurmat viel dan eindelijk een metal album: Nox Aeterna’s The Desperation Deal.

Nox Aeterna is een melodische metalband uit de omgeving Rotterdam. Afgelopen jaar vierde de band haar 10-jarig jubileum; een band met ervaring. Gedurende die 10 jaar zijn er vier albums verschenen, waarvan de laatste twee door de band zelf geproduceerd zijn. De band laat haar gezicht veelvuldig zien in de kleinere metalbars en heeft meermalig hoofden doen knikken op metalfestivals als Occultfest en het Halloweenfestival.

Door middel van een combinatie van harde rockriffs en een gezonde hoeveelheid humor hebben de heren en dame van Nox Aeterna hun eigen sound ontwikkeld en eigen fan-kring vergaard.

The Desperation Deal is een conceptalbum met vijftien songs verdeeld in vier hoofdstukken, waarin het verhaal van Einar, zijn broer Jorund en de demonische Ranaah wordt verteld. Nox Aeterna haalt haar inspiratie uit Scandinavische metal, iets wat een metalfan al vroeg in het album zal opvallen (losstaand van de namen van de hoofdpersonen uit de lyrics).

Niet alleen vanuit eigen land trekt het album goede recensies aan, maar ook in België, Duitsland en de Vernigde Staten is het album opgepikt (zie voor meer recensies de bandwebsite). Toen ik bij het ontvangen van deze plaat het label ‘melodic death metal’ las, moet ik eerlijk bekennen dat ik wat teleurgesteld was. Ik ben al jaren een behoorlijke metalfan, maar zowel melodische- als deathmetal zijn bij mij nooit op de Ipod verschenen.

Desondanks werd ik positief verrast bij het luisteren van het album. Nox Aeterna weet de melodische ambiance op een goede manier te mengen met nekstuiterende riffs. Het harmonieuze samenspel tussen gitarist Arnold Boukers en gitariste Debbie Maasdam beviel mij goed.

Het album heeft een erg goede doorloop: de nummers sluiten feilloos op elkaar aan en voor wie achtereenvolgende metalnummers teveel dreigt te worden, begint elk nieuw hoofdstuk met een rustigere prelude. Deze preludes geven de kans wat af te koelen en geven tegelijk een introductie van de sfeer van het opkomende hoofdstuk.

‘The most pleasing to the ear’ vond ik de bridges en outro’s van de nummers The Becoming Of A Perfect Disease en Einar’s embrace. Daarnaast moet gezegd worden dat Arnold Boukes een fijne lage grunt bezit en de vocals niet overdreven heftig aanvoelen. Tevens dat drummer James Koppelaar het voor elkaar krijgt om op een fantastisch energieke manier de nummers van reliëf weet te voorzien.

Mijn advies voor de melodic deathmetalfan is dat dit album van eigen bodem in je collectie zou moeten zitten tussen het repertoire van Children of Bodom en In Flames. Tenslotte sluit ook ik af met de vraag die ik in meerdere recensies ben tegengekomen: “waarom is deze band nog niet opgepikt door een alternatief label?”