Ik weet nog goed hoe ik vroeger vlinders kreeg als ik je stem hoorde. Je naam stond wel 100 keer in mijn agenda geschreven. Je had iets mysterieus. Ik waardeerde het zo dat jij je niets aantrok van wat anderen van je vonden. Mij interesseerde dat net zo goed weinig. Want men had altijd wel een mening over jou, mijn grote liefde.

Er waren tijden dat we uit elkaar groeiden en ik even mijn heil bij anderen zocht. Maar liet je weer eens iets van je horen, raakte ik opnieuw verslaafd aan je. Tot er iets veranderde. Je werd zelfbewust, minder puur en voor mijn gevoel wilde je teveel in de smaak vallen. Je klinkt toegankelijker en gelukkiger dan voorheen, maar tegelijkertijd straal je minder passie uit dan ooit tevoren. Ik ben op je afgeknapt.

Ken je dat? Dat het een beetje pijn doet dat je je oude liefde niet meer herkent? Ik heb dat met de band Placebo. De nasale stem van Brian Molko en de alles overheersende donkere sound (zeker ten tijde van Without You I’m Nothing) maakten Placebo altijd al een act die je ofwel liefhad, ofwel haatte.

Dat de ‘glamrock’-act zelfs David Bowie onder haar fans mocht rekenen, zegt echter wel iets over de kwaliteit van de muziek in haar gloriedagen. Placebo verraste ieder nieuw album dat ze uitbracht met een sound die weer ietwat afweek van de voorganger, maar de kwaliteit bleef altijd wel gegarandeerd. Tot het vierde album Sleeping With Ghosts. Daarna zijn ze een zijweg ingeslagen en ben ik ze kwijt geraakt, met als ultiem dieptepunt Battle For The Sun. Wat er precies gebeurd is weet ik niet. Of nou ja, eigenlijk weet ik dat wel.

Brian Molko klom uit een diep dal (kickte af van het één en ander, kwam paar kilootjes aan) waardoor het geluid optimistischer en meer poppy werd. Held en drummer Steve Hewitt hield het voor gezien. En geniale songteksten werden verruild voor dunne rijmelarij. Vergelijk bijvoorbeeld de volgende teksten even met elkaar:

Without You I’m Nothing

“I’m unclean, a libertine

And everytime you vent your spleen

I seem to lose the power of speech

You’re slipping slowly from my reach

You grow me like an evergreen,

you’ve never the lonely me at all

I take the plan, spit it sideways

I fall

Without you I’m nothing

Without you I’m nothing at all”

Prachtig toch? Ik krijg kippenvel als ik deze songtekst alleen al lees. Ik krijg ook kippenvel bij onderstaande songtekst, maar dan om andere redenen.

Too Many Friends

“My computer thinks I’m gay

I threw that piece of junk away

On the Champs-Elysées

As I was walking home

This is my last communique

Down the superhighway”

Het is alsof je een ex, waar je nog altijd om geeft, tegenkomt op een verjaardag. En dan hoor je hem ineens ‘ja’ antwoorden op de vraag of hij koffie lust, terwijl dat iets was wat jullie samen smerig vonden. Zoiets. Verloochen jezelf niet zo!

Placebo staat op 15 juni a.s. in Tivoli Vredenburg in de intieme Ronda zaal. Dat is een gegeven waar ik vroeger lichtelijk lyrisch van was geworden, maar vandaag de dag twijfel ik of ik wel een ticket moet kopen. Ik weet dat de setlist van de laatste concerten voor 80% uit nieuw werk bestaat en ouder materiaal links blijft liggen.

Maarja, het is natuurlijk nogal wat, dat een band die jarenlang Ahoy en Ziggo Dome mocht aandoen, nu ineens verhuist naar een zaal waar 2.000 man in past. Een iets kleinere stap terug, denk richting de Heineken Music Hall, was in mijn optiek logischer geweest. Had voor mij wel handiger geweest, want nu begin ik toch te twijfelen of ik niet gewoon 40 euro moet neerleggen. Mijn held van vroeger, zo dichtbij… De kans dat ik een ticket scoor voor een concert met zo’n grote vraag naar kaartjes is natuurlijk klein, maar ik ga het toch maar even proberen. God, oude liefde roest écht niet.

Want je wéét dat je ex ook naar die ene verjaardag gaat. Je weet ook dat je eigenlijk niet moet gaan, het tegen zal vallen en je thuis een beetje verdrietig bent omdat het niet meer was als vroeger. Maar je hoopt dat jullie toch even in gesprek raken en lachen als vroeger. Dan ben je voor even genezen. Het Placebo effect. Daar is slechts één klassiekertje voor nodig.