Onze hond maakt makkelijk vrienden. Hondenvrienden, mensenvrienden. Het is hem om het even. Zo’n anderhalf jaar geleden stond hij vlakbij Lissabon als zwerver kwispelend voor de deur. Hij was er gewoon. Opeens. En nu wandelen wij dagelijks samen door Beja. Tonio is groot en sterk, maar heeft een extreem hoge Rataplan-factor. Dat laatste maakt hem heel aaibaar.

Meestal tegen 11.30 uur, wanneer ik aan het werk ben, maar even pauze wil van het songschrijven of uitstelgedrag vertoon (bijna nooit hoor), lopen we naar hét plein van de stad: Praça da República. Daar stoppen we bij het enige terras dat het rijk is om een koffie/water te drinken/slobberen. Als je nu een gemoedelijke sfeer voor je ziet, probeer dat dan even in het kwadraat te fantaseren en dan weet je hoe we er daar bij zitten. De rust en stilte zijn overweldigend en het voorjaarszonnetje doet me voorzichtig wat kledinglagen afpellen.

Het duurt meestal maar een paar minuten voordat de eerste local of verloren toerist zich bij Tonio meldt voor zijn of haar dagelijkse portie ‘helend contact met dieren’. Zo mierzoet dat de Portugese tegels bijna van de muren knallen. Na wat spelen en knuffelen schuift de ‘voorbijganger’ aan. Ik vind dat meestal leuk. We hebben gesprekken in het half Portugees/half Engels. De locals willen graag weten wat ik hier doe en geven allerlei tips; de leukste plekjes, hun favoriete muziek, muzikanten die ze kennen en vast wel willen meedenken. De toeristen vragen de weg in Beja en willen weten waar ze goed kunnen lunchen. Soms heb ik daar geen zin in. Dan doe ik alsof ik geen enkele taal spreek en kijk onbegrijpend.

Wie ik die dag ook heb ontmoet of ontweken, ik ga thuis altijd weer met een extra goed gevoel aan de slag. Vaak heb ik nieuwe contacten gelegd of ik heb genoten van het voortkabbelende leven hier. Ik realiseer me hoezeer ik hier al thuis ben. Een kopje koffie op het plein dus. Dat is er voor nodig. En mijn eigen versie van Rataplan. Ohja, én het vooruitzicht om in april weer in het wat drukkere Rotterdam te zijn.

Daisy Cools

Dat Daisy Cools vroeg of laat een project als ‘The Europe Files’ zou bedenken was onvermijdelijk. Reizen, optreden en liedjes schrijven: het zijn dé ingrediënten waar Daisy inspiratie van krijgt. In een reeks van zes ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n 5 maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. Haar eerste bestemming ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna Palermo (2012) en Lissabon (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van haar liedjes haar ervaringen tijdens haar verblijf in de verschillende steden. 

Na maanden in het warme zuiden te hebben doorgebracht, wil Daisy binnenkort juist koudere sferen opzoeken met een verblijf in Reykjavik. Voordat zij in 2015 naar de IJslandse stad afreist, viert zij in Nederland het voltooien van het eerste deel van de reeks met o.a. een album en optredens met haar band. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden opwww.daisycools.com.