Als een puber die net verkering heeft, houd ik de dagen bij. Vandaag heb ik voor de zesde keer met hem afgesproken in een restaurant in de Portugese stad Beja. Ik zit op hem te wachten. Zometeen komt hij binnen, stelt hij voor nog een kop koffie te drinken en dan rijden we met de ramen open, wapperende haren en zijn honden op schoot veel te hard over smalle weggetjes naar Cabeça Gorda (“Fathead” vertaalt hij lachend), een gehucht met witte huizen. Hier heeft hij de studio en woonruimte waar we schrijven, muziek luisteren en misverstanden hebben door de taalbarrière (mijn Portugees is, zeg maar, in ontwikkeling). We lunchen veel te lang en nemen daarna onze ideeën op. Ik verbaas me er nog steeds over dat we aan het samenwerken zijn. Dat had namelijk nogal een aanloop en dat lag niet aan hem.
Voor mijn project The Europe Files vertrok ik in 2012 voor een half jaar naar Lissabon. Toen ik daar eenmaal was, stond ik uren te staren op het balkon van mijn appartement. Dagelijks. Ik had geen flauw idee waar ik moest beginnen. Ik had me slecht voorbereid en ondernam maar geen actie. Eigenlijk had de oplossing zich al aangediend in de vorm van Virgem Suta: een band die ik wel eens op de Portugese radio voorbij hoorde komen. Als ik daar eens mee kon samenwerken! Zij zouden me kunnen helpen mijn weg in Portugal te vinden en ik zou hen kunnen vragen met mij te schrijven. Toevallig bood een kennis mij kaartjes voor hun concert aan, waarna ik contact zou kunnen leggen met Jorge, de zanger. Dat moment kwam en toen ik hem zag lopen, deed ik………… niets.
Een jaar later zat ik in een restaurant in Beja te eten. En daar zat hij aan een tafeltje verderop: Jorge van Virgem Suta! Ook al was ‘The Lisbon File’ zo goed als af, ik wilde nog steeds met hem samenwerken. Ik keek hem aan, lachte naar hem, hij lachte terug en ik deed……… niets!
Hoewel ik het idee inmiddels had losgelaten, organiseerde een wederzijdse kennis in Beja deze zomer een lunch met Jorge, zodat ik toch de samenwerking kon aanslingeren. En nu ben ik verliefd! Op het gevoel om samen met een onbekende nieuwe muziek te maken in een warme omgeving en elkaar te inspireren. En nu snap ik niet waarom ik deze aardige, vrolijke en creatieve man niet gewoon in 2012 aangesproken heb.
Als je iets wil, onderneem dan actie. We weten het allemaal, maar toch gebeurt het niet altijd. Soms wil ik iets, maar houd ik mezelf tegen. Ik ben er deze keer met hulp van anderen mee weggekomen, maar zoveel geluk zal ik niet altijd hebben. Ik roep iedereen, maar vooral mijzelf, hierbij op tot actie en om die kansen te grijpen! De volgende keer stap ik er gewoon meteen op af. Echt. Nou ja, zeker die keer dáárna….
Daisy Cools
Dat Daisy Cools vroeg of laat een project als ‘The Europe Files’ zou bedenken was onvermijdelijk. Reizen, optreden en liedjes schrijven: het zijn dé ingrediënten waar Daisy inspiratie van krijgt. In een reeks van 6 ep’s onder de noemer ‘The Europe Files’, woont Daisy steeds zo’n 5 maanden in een Europese stad waar ze optreedt en liedjes schrijft. Haar eerste bestemming ‘The Paris file’ kwam uit in 2011, waarna Palermo (2012) en Lissabon (2014) volgden. Op zoek naar het gevoel van vrijheid, deelt Daisy door middel van haar liedjes haar ervaringen tijdens haar verblijf in de verschillende steden.
Na maanden in het warme zuiden te hebben doorgebracht, gaat Daisy binnenkort juist koudere sferen opzoeken met een verblijf in Reykjavik. Voordat zij in 2015 naar de IJslandse stad afreist, viert zij in Nederland het voltooien van het eerste deel van de reeks met o.a. een album en optredens met haar band. Meer informatie over Daisy en haar muziek kun je vinden op www.daisycools.com.
