Onlangs verscheen een interessant boek over het eerste grote openluchtpopfestival in Nederland: Holland Pop in Rotterdam. Een popfestival dat iedereen nu kent als ‘Kralingen’, al dan niet met ‘1970’ – het jaar waarin het plaatsvond – eraan geplakt. Het boek heet ook gewoon Kralingen, en is geschreven door Peter Sijnke en Marcel Koopman.

Ik wist dat het boek (met cd) eraan zat te komen, en wist ook al dat ik het zou aanschaffen. Dus toen ik het op de ‘nieuw-tafel’ van Boekhandel Snoek zag liggen, aarzelde ik geen moment. Vervolgens plaatste ik een bericht over het boek op facebook. Hierop werd al snel gereageerd door Cor Knuistingh-Neven, een goede kennis van mij. Cor – promovendus in de Iggy Popologie – vroeg of ik wist dat The Stooges (mét Iggy Pop, zeg ik er voor de zekerheid maar even bij) bijna op Kralingen hadden gespeeld. Dat wist ik niet.

Cor haalde zijn informatie uit het fanblad Popped. Daarin werd (in 1969) het volgende nieuws gemeld: “The Stooges are considering doing the Holland Pop Festival this summer. Can’t wait for all the Dutch kids to get a glimpse of IGGY! Thought for the day: what will happen when all those blondes see SCOTT (Asheton, drummer van The Stooges – JvdB).” Tot zover de fanclub. En ja, wat was het mooi geweest: het Holland ‘Iggy’ Pop Festival.

Rotterdam Punk City
Nog mooier: Rotterdam – nee, het sjieke Kralingen! – had zomaar het begin van punk kunnen inluiden. Waarna New York en Londen keurig óns voorbeeld hadden gevolgd, in plaats van andersom. Niet CBGB’s maar het Rotterdamse punkhol KaaSee was later bedevaartsplaats voor oude en jonge punkers geworden. En Frank ‘Jorem’ de Jonge (zanger van de Rotterdamse punkband Debiele Eenheid) zou nu veel geld verdienen met commercials voor Country Life boter (zie hier), terwijl Johnny Rotten in een treurige buitenwijk van Londen zat te wachten op wat al dan niet ging komen.

Punk of jazz?
En nóg mooier: mijn vader was hier getuige van geweest. In juni 1970 was hij nieuwsgierig geworden door alle verhalen die door de stad gonsden. Vervolgens had hij de stoute schoenen aangetrokken en met een maat – zoals zoveel bezoekers zonder te betalen – het terrein weten te betreden. Als voyeur.

Een hippie was mijn vader namelijk zeker niet, zelfs geen liefhebber van popmuziek. Hij was daarnaast al bijna 33 jaar oud, in de ogen van de vele jonge bezoekers een bejaarde. Als hardcore jazz-fan kende hij van alle artiesten die optraden waarschijnlijk alleen Han Bennink. Maar die was in 1970 al te ver van de ‘ware jazz’ afgedreven, vermoed ik. Ik hoor het hem zo zeggen: “Dat heeft toch niets meer met jazz te maken.”

Wat zou mijn vader van The Stooges hebben gevonden? Ik denk dat hij het even hoofdschuddend had aangekeken, en daarna zo snel mogelijk zo ver mogelijk van het podium was gaan staan. Of had Iggy bij hem een knop kunnen omdraaien, zoals hij zeven jaar later bij mij en vele van mijn generatiegenoten deed met zijn optreden bij TopPop. Met die arme plant, inderdaad.

Het had allemaal gekund, maar het gebeurde niet. Enfin, nogmaals het bewijs dat het leven van toevalligheden aan elkaar hangt. Of niet?