‘We zagen ze op Metropolis vlak nadat we zelf hadden gespeeld. En we zijn heel blij dat we vanavond hun voorprogramma mogen zijn.’ Zo opent gitarist Rikke Korswagen het optreden van Half Way Station in Grounds (Rotterdam). Die blijheid is begrijpelijk; de band waarover het hier gaat is namelijk niet de eerste de beste: Tamikrest.

Maar eerst Half Way Station. Deze Rotterdamse band noemt zijn muziek ‘psychedelic folk’. Vorig jaar verscheen – na wat eigen beheer dingetjes – het officiële debuut op Excelsior. Ze beginnen helaas met een overbodig instrumentaal nummer. Gelukkig doet Elma Plaisier daarna haar mond open, en komen ze – voor veel te weinig publiek – langzaam los.

De invloed van bands als Tamikrest is niet direct hoorbaar. Maar wat beide bands wel gemeen hebben is een bezwerend, hypnotiserend geluid dat je ‘Arabisch-Afrikaans’ zou kunnen noemen. Dat komt het best tot z’n recht in Storms and Doubt. Niet vreemd: dit nummer werd vlak ná het bijwonen van het optreden van Tamikrest op Metropolis geschreven. Fijne band, ga kijken als ze in de buurt spelen.

Sahara-gebied
Na een korte pauze: Tamikrest! Tamikrest is een band uit Mali, en bestaat uit zogenaamde Touaregs. Dit nomadenvolk strijdt al jaren voor een eigen staat in het Sahara-gebied. Erg lukken wil dat voorlopig nog niet trouwens. Dan maar de wereld met trommels en gitaar veroveren.

Tinariwen is de bekendste Touareg-band. Geïnspireerd door dit lichtend voorbeeld doken de laatste jaren veel andere soortgelijke bands uit Mali en omliggende landen (vooral Niger) op: Terakraft, Group Bombino, Group Inerane, Group Doueh, Koudede. En Tamikrest dus. Alle met min of meer hetzelfde geluid: funky groovend, psychedelisch en hypnotiserend. Uitzinnige gitaarsolo’s van enkele minuten worden hierbij niet geschuwd.

Tamikrest wist eerder al veel indruk te maken in Rotterdam (Metropolis 2011, Dunya 2012). Dat waren optredens in buitenlucht; vanavond ‘in de zaal’ lukt het ze weer. Het is inmiddels behoorlijk druk, maar het blijft vreemd dat een band als Tamikrest een relatief kleine zaal als Grounds niet uitverkoopt. Ook de hoofdact begint rustig met frontman Ousmane Ag Mossa op akoestische gitaar. Na dat eerste nummer wordt die snel ingeruild voor de elektrische Gibson.

Knopfler
En daar gaan we, in een heupwiegende kamelenkadans geleid door trommel en kalebas. Hieroverheen een stuwende bas, waardoor Ousmane Ag Mossa zijn gitaarlijntjes kan laten dwarrelen. Ogenschijnlijk zonder enige inspanning. Ontspannen loopt hij af en toe richting de andere muzikanten om te checken hoe het klinkt, onverstoorbaar doorspelend. Zijn spel doet mij altijd vooral aan Neil Young en Tom Verlaine (Television) denken. Maar dat ziet hij zelf anders; zijn grote helden zijn juist Jimi Hendrix, Bob Marley en Mark Knopfler(!). Die hij trouwens niet kan verstaan, maar wel begrijpen. Hij vertelt er uitgebreid over, in het Frans. En hoopt dat ook wij – ondanks όnze taalachterstand – begrijpen waar zijn muziek over gaat.

Dansmuziek
Dat valt lastig te beoordelen, maar de dansvloer is intussen aardig gevuld. Het is natuurlijk ook vooral dansmuziek. Zeker als de kalebas voor een ‘normaal’ drumstel wordt ingeruild, en de drummer overschakelt op een hiphop-achtige beat. Concessie aan het Europese publiek? Dat valt wel mee. De muziek blijft zijn eigen kenmerkende Touareg-geluid houden. De enige aanpassing lijkt het inkorten van de nummers te zijn, iets waar wel meer Afrikaanse bands zich aan ‘zondigen’. Thuis worden de nummers ongetwijfeld langer uitgesponnen, al is het maar om het trance-effect te vergroten. Jammer dat wij relatief korte versies horen. Verder geen klachten, het was een mooie avond!

Gezien: Vrijdag 22 februari, Grounds, Rotterdam

Sp. 91 / Jeroen van de Beek