Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Neighbours Burning Neighbours vertrok in april richting Frankrijk voor een korte tour. Over hoe die ervaring was lees je in het volgende verslag!

In 2019 gingen we voor het eerst met Neighbours Burning Neighbours op tour, waarbij we een reeks optredens verzorgden in zowel Duitsland, Oostenrijk als Polen. Het was voor ons allemaal een onvergetelijke ervaring. Minder dan een jaar later zaten we weer in de bus – ditmaal richting centraal Europa. Deze tweede tour was gepland rondom het prestigieuze showcasefestival Ment in Ljubljana waar we speelden met onder andere 52 Hertz Whale, Molchat Doma en Black Country, New Road. Ook deze tour was weer een grandioos succes en dus hongerden we naar meer!

We hadden al wat connecties in Frankrijk dankzij enkele zeer enthousiaste mensen die ons graag naar hun land wilden halen. Zo kwamen we in contact met de Parijse band “Cosse”. De leden van onze band (voornamelijk Alicia) raakten bevriend met Cosse en dit leidde er onder andere toe dat ze hun album opnamen in de bollenstreek, in de voor ons zo bekende Katzwijm Studio.

Maar de plannen om naar Frankrijk te gaan werden in de kiem gesmoord door de maatregelen die werden getroffen omtrent de Covid-19 pandemie. Alles stond even stil en dus ook Neighbours Burning Neighbours.

In 2022 begon het balletje weer langzaam te rollen. We deden een paar shows en kwamen weer in contact met onze Franse vrienden. Het album dat ze in Voorhout hadden opgenomen was af en ze wilden hun album-release in Parijs doen samen met ons! Daar hadden wij wel oor naar, dus begon het plannen van een kleine tour.

Zo gezegd, zo gedaan: om 8 uur ‘s ochtends stonden we op dinsdag 4 april bij Soundport, waar onze repetitieruimte is. De bus werd volgeladen met muziekinstrumenten, versterkers, slaapzakken, matjes, tassen vol kleding en – het belangrijkste – een grote boodschappentas vol met snacks. Het voelde meteen alweer als vanouds.

En zo begon ons avontuur in Frankrijk met Neighbours Burning Neighbours, waar we vol enthousiasme vier optredens hadden gepland. De aftrap was niets minder dan de releaseshow van Cosse, die plaatsvond in het befaamde La Maroquinerie, gelegen in het hart van Parijs. Voor ons was het heel bijzonder om op te treden in deze intieme en historische concertzaal. Het publiek, dat ons warm verwelkomde, bevestigde dat we ons bevonden op een plek die echt iconisch is. Het voelde als een onvergetelijk moment in onze muzikale reis.

Aram en Daan blazen even wat stoom af

Nils van Cosse

Naast de vier bandleden (Daanie, Alicia, Aram en Kat) hadden we Max Manse mee als tourmanager en Daan Duurland was voor onze show in Parijs onze geluidstechnicus. Helaas ging Daan de volgende dag weer terug naar Rotterdam, maar de rest van ons reed door naar het zuidelijke puntje van Bretagne – naar een klein stadje genaamd Vannes.

Die avond zouden we optreden in een knus café genaamd Le Barailleur in Vannes. Bij aankomst werden we begroet door een bont gezelschap, en zelfs op dat vroege tijdstip hing er al een levendige sfeer. Terwijl sommigen van ons nog wat onwennig waren, voelde Daanie zich meteen in hun element – “Het is net alsof ik weer in de Trucker in Pijnacker sta.”

Voor de bandleden die zich nog niet helemaal op hun plek voelden was daar Sam – de eigenaar van het café. Met het uiterlijk van een oude rockster en een stem die niet zou misstaan als voice-over in een film noir, was het een bijzondere verschijning, maar ook een hele lieve man die constant bezig was met het ons zo comfortabel mogelijk te maken.

Over de show zelf hoeven we het niet lang te hebben. Het “podium” was niet ideaal en het was niet erg druk, maar de mensen die er waren, kwamen bijna allemaal (op een enkele uitzondering na) naar ons toe om met ons te praten en te vertellen dat ze enorm hadden genoten. Het was een onvergetelijke avond en ook een van de redenen dat touren zo leuk is – af en toe moet je even buiten je comfortzone om dat te herontdekken.

Vreemd als je al na twee shows op de helft bent van je tour. Maar het is de harde realiteit. Een kort ritje naar Tours voor onze een-na-laatste show eindigde echter redelijk ingewikkeld. De tourbus kwam namelijk vast te zitten in de nauwe straatjes van het pittoreske stadscentrum. Gelukkig hadden we onze altijd kalme tourmanager Max – die naast het hebben van een uitzonderlijk goed gevoel voor humor ook nog eens een fantastische bestuurder bleek te zijn en de bus in zijn achteruit door de krappe steegjes manoeuvreerde, waardoor we uiteindelijk allemaal heelhuids en opgelucht aankwamen bij de venue.

Het was een eclectische avond met maar liefst 4 acts. Wij openden de avond, waarna de Canadese band Motorist de avond vervolgde. Als derde speelde Foncedalle – een trio uit Lyon, die een combinatie van elektro, kraut en punk ten gehore bracht. Greg Rekus sloot de avond af – tevens een Canadees – die op zijn akoestische gitaar folk liedjes speelde.

Na wederom een prachtige avond vertrokken we vrijdagochtend naar Rennes. Van veel mensen hadden we gehoord dat Rennes een hele leuke stad is en tevens “rock city” – wat ook voor enige scepsis zorgde bij ons. Dat bleek achteraf totaal ongegrond, want het was misschien wel de beste avond van de tour – zeker een waardige afsluiter.

Deze avond speelden we als tweede act, na Foncedalle met wie we de dag daarvoor ook al hadden gespeeld. Het was een goede act om de zaal op te warmen – en dat bedoel ik dan ook letterlijk. De venue waar we speelden was namelijk wederom erg klein, maar het was ook heel erg druk wat ervoor zorgde dat de temperatuur snel steeg – bij de eerste band ging de temperatuur makkelijk richting de 30 graden maar het zou me niet verbazen als het tijdens onze show tussen de 35 en 40 graden was.

De avond werd afgesloten met een zinderend optreden van de Britse band Divorce Finance, maar door de hitte in de zaal zochten veel mensen de verkoeling van de buitenlucht op. Gelukkig was het buiten warm genoeg en was het heerlijk vertoeven op de straten van Rennes.

Helaas was er geen tijd om uitgebreid te feesten met de mensen die de show hadden georganiseerd (er was sprake van een italo-feestje in de buurt) want de volgende ochtend moesten we alweer vroeg vertrekken – om 9 uur zouden we Rennes uitrijden.

Dat werd uiteindelijk een ingecalculeerd half uurtje later. Na nog wat boodschappen ingeslagen te hebben bij de Franse Lidl begon de lange terugreis. Vroeg in de avond kwamen we weer aan in Rotterdam. Altijd raar om weer thuis te komen. De tijd vliegt voorbij, maar tegelijkertijd doe je in zeer korte tijd veel nieuwe ervaringen op. Je komt op nieuwe plekken en ontmoet nieuwe mensen, maar ook zit je met je bandgenoten in een soort cocon een paar dagen lang. De comedown is dan ook altijd zwaar – en iets dat niet echt went.

Touren in Frankrijk was een fantastische ervaring, en we zijn verheugd dat er nieuwe mogelijkheden zijn ontstaan. We hebben nieuwe fans en contacten opgedaan, waardoor een vervolgtour zeker in het verschiet ligt!

Als artiesten voelen we ons bevoorrecht dat we dit kunnen doen, maar het blijft opmerkelijk hoe moeilijk het is om een tournee te realiseren. We zijn de Popunie enorm dankbaar. Maar het is een pijnlijke realisatie dat het zonder hen en andere fondsen vrijwel onmogelijk zou zijn geweest om deze tour op touw te zetten. Zelfs met de steun van de Popunie blijft het een puzzel. De kosten voor transport en brandstof kunnen snel oplopen, waardoor het subsidiegeld soms tekortschiet. Gages zijn nooit gegarandeerd en kunnen sterk variëren, waardoor inkomsten onzeker zijn.

Als we ook een geluidstechnicus en een tourmanager willen meenemen, blijft er weinig over voor de bandleden. Sterker nog, het kost ons in principe geld, omdat we verlofuren moeten opnemen of inkomsten mislopen, vooral voor freelancers. Dit alles is helaas het resultaat van politieke beslissingen, inflatie en een overkoepelend systeem dat sterk gebaseerd is op een patriarchaal kapitalistisch model, gericht op het bevorderen van winst voor bedrijven en organisaties.

Hoewel dit een tourverslag is en geen manifest – ik begrijp het – wil ik het toch ter sprake brengen. We hebben namelijk gezien hoe het anders kan. Onze Franse vrienden hebben ons verteld hoe het systeem in Frankrijk werkt. Sommige artiesten krijgen daar een basisinkomen, wat erop wijst dat de Franse regering muziek blijft stimuleren.

Of het leven van een artiest in Frankrijk daardoor gemakkelijker is, valt niet te zeggen. Maar de mate van steun en prioriteit die aan cultuur wordt gegeven, is iets wat hier in Nederland pijnlijk ontbreekt. Of Nederland ooit dezelfde weg inslaat als Frankrijk, valt nog te bezien.

Daarom is het zo belangrijk dat initiatieven zoals de Popunie bestaan. Ze stellen ons in staat om nieuwe contacten te leggen, onze muziek op bijzondere plekken te spelen en unieke ervaringen door heel Europa op te doen. Bedankt, Popunie, voor jullie onschatbare steun en de mogelijkheden die jullie ons bieden!