Sevdaliza – ISON

  • ISON

  • Sevdaliza
    • Genre: Electronic singer/songwriter, future R&B
    • Release-type: LP, digitaal
    • Label: Twisted Elegance

Sevdaliza, de vier lettergrepen van een naam die je bijblijft. Ze heeft al twee keer op SXSW in Texas gestaan en door Europa getourd.

De echo van haar naam moet je hebben gehoord of anders heb je al die tijd onder een steen geschuild.

Haar debuutalbum ISON is onlangs uitgekomen op haar eigen label en als je Sevdaliza hebt gevolgd op de social media, dan wist je dat dit gepaard zou gaan met haar doordachte visual arts.

Het eerste nummer Shahmaran nam mij meteen mee en liet als het ware de hitte voelen en de legende van de ‘Shahmaran’ voor me zien. Even een backstory; Shahmaran gaat over de Koningin van de slangen die half vrouw, half slang was (Google it!).

Ik garandeer niet dat het over exact deze mythe gaat, maar wel dat de manier waarop de viool (of een Kemence?) Sevda’s vocalen begeleidt je laat zweven terwijl de drumbeats je staande houden.

Libertine is de tweede track. Hierin veroorzaakt Mucky, de rechterhand van Sevdaliza, onverwachte ritmes en drops die toch goed aansluiten op de voorgaande track. De zachte, verrassende crash op het achtergrond is goed te horen.

Haar album zou natuurlijk niet compleet zijn zonder Marilyn Monroe waarover de bloggers op het interweb al hun lof hebben uitgesproken. “He never really wanted me to be his wife. I was nothing more than a trophy.” Een minimalistische, glitchy poptrack die mij er altijd aan zal herinneren hoe simpel en tegelijkertijd complex Marilyn Monroe kan zijn.

Die glitches en drops zijn ook weer terug te horen in Hubris waarbij Sevda’s vocalen er doorheen galmen. Een oldschool drumbeat á la The Fugees met een moderne twist maakt het af.

Ook Amandine Insensible verpakt dit soort oldschool drums met Sevda’s sensuele vocalen. De mysterieuze pianonoten doen mij gek genoeg denken aan een mix van Kanye West’s Runaway en Coldplay’s Yellow.

Hero springt er toch wel uit voor mij. Opnieuw de ‘zwevende’ flow die constant aanwezig is op ISON. Echter ditmaal met een onwijs catchy hook in de vervormde high pitched voice waardoor je de hedendaagse pop (en stiekem heel licht trap?) goed terughoort.

Ik begin de opbouw van ISON te begrijpen; het begint zacht, teder en het laat je doorlopend zweven. Halverwege het album ontstaat in Scarlette een soort coalitie van genres, wanneer Sevda de melodielijn neuriet over een heftige drumbeat. Een combinatie van modern met Midden-Oosterse vioolspel. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Bluecid en het cinematisch klinkende Loves Way.

Human is een genot. Mucky heeft het weer goed te pakken; een zachte trap sound met verrassingselementen op de juiste momenten. Alsof Sevda en Mucky de menselijke zintuigen doelgericht willen betasten met fluisterende vocals en zuivere drumritmes.

Do You Feel Real lijkt rechtstreeks uit een film te komen met z’n spannende violen over een stevig drum & bass ritme waarbij Sevdaliza je zachtjes wijze woorden influistert.

Ook de rest van het album: The Language of Limbo, Replaceable, Grace, When I Reside en Angel klinkt cinematisch, zwevend en complex minimalistisch. Waarbij Grace wat minder minimalistisch is, want dit nummer kent klanken uit het Midden-Oosten, begeleidt door heftige drums en Sevda’s euforische vocalen.

ISON is hiermee een album waarop Sevdaliza van 16 verhalen één boek heeft gemaakt dat je wilt blijven herlezen. Wellicht lijken deze verhalen in eerste instantie wat op elkaar, maar uiteindelijk blijken ze stuk voor stuk toch verschillende gezichten en een eigen identiteit hebben. Sevdaliza brengt hiermee op een unieke wijze ode aan de ‘past lives’ die in de 16 songs beschreven worden.

Op 10 mei trapte ze haar tour af met uitverkochte shows in Berlijn en Londen, voor de volledige tourlijst kijk je op haar website.

 

Het album wordt begeleid door een visueel kunstwerk van artiest Hirad Sab, kijk hier naar de visuele experience die ISON heet.

Live-verslag: Sena Talent Stage @ Bevrijdingsfestival Zuid-Holland

De tijd was weer daar! 5 mei, biertje, podiumpje en een (matig) zonnetje. De dag dat we onze vrijheid vieren in Rotterdam vond afgelopen vrijdag als vanouds plaats in Het Park bij de Euromast en het programma was dit jaar dikker dan dik! Grote namen als De Jeugd Van Tegenwoordig, Lucas Hamming en DJ Paul Elstak en nasi man Quintis waren van de partij en ook de Sena Talent Stage powered by Popunie had dit jaar weer een ijzersterke line-up.

De aftrap werd verricht door Daimy Lotus, die zich vorig jaar als Limburgse afvaardiging naar de Sena Performers POPnl Award al in de kijker had gespeeld. Bovendien sleepte zij dat jaar met haar single Cannonball ook de titel 3FM Serious Talent in de wacht. Daimy bracht een mooie en meeslepende set en zette gelijk de toon voor de rest van de dag.

Vervolgens betrad Jo Goes Hunting het podium en zij lieten meteen goed weten dat ze er waren. Met rauwe, eerlijke, opzwepende avant-gardistische pop en vergezeld door wat humor van de muzikanten wisten zij de aandacht prima vast te houden. De uitgebreide band weet goed op elkaar in te spelen en samen voor één samenhangende harmonie te zorgen die goed in de smaak valt bij het publiek.

Ook de winnaars van de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2016 waren dit jaar vertegenwoordigd op de Sena Talent Stage. Allereerst zangeres Jaskelis, die de prijs in de categorie Urban mocht opstrijken. Zij kwam met haar explosieve band het podium op om even goed te laten zien en horen waarom zij die prijs verdiend hebben. En of ze die hebben verdiend! Jaskelis blijkt met haar band een urban duizendpoot; een explosieve en dansbare set met een vleugje funk, een beetje jazz en wat r&b zorgde voor een goede variatie op de Popunie stage.

Ter bewijs van de enorme stijldiversiteit trad vervolgens The Cosmic Carnival aan. Deze rasmuzikanten hebben net een nieuw album uit waarop invloeden uit allerlei muziekstijlen als americana, soul, 70’s rock en psychedelische pop verwerkt worden. Ze zetten een harmonieus klankenspel neer en hun overtuigende show sloot goed aan op de rest van het programma.

Afijn, verder naar Iguana Death Cult. Want dat is me toch fijn! Ook deze gasten weten hoe je een fuif geeft, maar dan wel met pittige surf-rock. Zij mogen dit jaar ook Lowlands onveilig gaan maken, aangezien van deze muziek iedereen spontaan met de billen begint te schudden en de lokken los gooit. Dat matige zonnetje en lauwe biertje halverwege deze Bevrijdingsdag maakt opeens toch wat minder uit.

Zeker ook vanwege opvolger GOLD, die de fuif goed in stand houdt met hun loodzware rock. Dat doen ze dan ook met een genre dat de muziekredactie van de New York Times eerder omschreef als “serenely intense near-metal”. De haren blijven hierbij wapperen en de glimlachen die op de gezichten van de bezoekers staan spreken boekdelen.

Verder dan, en wel met niemand minder dan lokale helden The Jerry Hormone Ego Trip. Jerry Hormone weet met zijn catchy Nederlandstalige beatsongs boordevol spitsvondige teksten de lachers in groten getale op zijn hand te krijgen. Een show vol vindingrijke liedjes over tederheid, de kaketoekan, een medicijnman en zusjes van vrienden die stout, stout, stout zijn.

Daarop volgend; een kneiter-harde rockformatie genaamd Order Of The Emperor. Zij wonnen de hoofdprijs in de categorie Bands van de Sena Grote Prijs van Rotterdam 2016. Met invloeden als Black Sabbath, Thin Lizzy en het nodige bier, weten deze gasten wel hoe je een echt feestje geeft. Bewijs? De circle-pit die in een razend tempo aangroeide en de schreeuw om een toegift zelfs nadat de artiesten al het podium af waren. Star-status reached!

Alleen jammer van de 13-jarige Hollister meisjes die alvast vooraan stonden te wachten op Rotterdam Airlines Package en naar mijn idee niet viezer konden kijken. Moet je maar niet bij een rock-concert zijn (of überhaupt vooraan staan) 🙂

Over de Rotterdam Airlines Package ft. Jairzinho, Sevn Alias en Kevin kunnen we trouwens kort zijn; zij kwamen, zagen en overwonnen! Voor het podium was het stampvol en de songs werden woord voor woord meegezongen tot achteraan het veld. Ze hadden zelf gasten meegenomen in de vorm van BKO. Al met al een fantastisch voorbeeld van hoe lokale jongens door keihard werken en een goede aanpak kunnen uitgroeien tot publiekslievelingen waarvoor inmiddels geen festival meer te groot is.

Om dit muziekspektakel voor de vrijheid af te sluiten met een knaller, waren de Rotterdamse house goeroe’s Nino & Frankie ingezet. Nog één keer de voetjes van het kale gras, met DJ Paul Elstak die tegelijkertijd het andere veld platspeelt, ergens ver weg op de achtergrond.

Oftewel een lekkere afsluiting van een te gekke dag, want we kunnen er niet vaak genoeg bij stilstaan hoeveel waarde vrijheid heeft. Ook de vrijheid die muziek met zich meebrengt, en hoe dit fenomeen daadwerkelijk mensen samenbrengt en echt een boodschap over kan brengen. Daarom vind ik het Bevrijdingsfestival altijd de ideale aftrap van het festivalseizoen, want het laat toch maar weer mooi zien hoeveel kracht mensen en muziek samen kunnen hebben. Tot volgend jaar!!