Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Artrodese ging met zijn old skool drum ’n bass met punk attitude richting de andere kant van de wereld, voor een tour in Zuid-Oost Azië. Meer over die ervaring lees je in het volgende verslag!
Alles zat in de tas: paspoort, laptop en regenjassie voor de zekerheid. Ondanks de 33 graden was het regenseizoen officieel begonnen. Negen shows in Zuid-Oost Azië. Lets go! De vlucht ging via Mumbai, met een layover van zeven uur. Geen visum nodig, geen gezeur met in- of uitchecken. Ik had een hotelkamer in de terminal geboekt, twee uurtjes geslapen en ontbeten met een “brekkie burger”.
Toen door naar Singapore. Taxi gepakt naar de zaal, geen tijd om te landen want ik moest gelijk spelen als opener van het festival in Room 526. Middenin het centrum van Singapore. Het geluid was vet, het publiek wakker, de energie meteen goed. Stay humble, maar eerlijk is eerlijk: het was een dikke set. Niet slecht voor een eerste show na 24 onderweg te zijn vanuit huis.
Code Error speelde ook; Mijn tourmaatjes voor de komende 10 dagen met leden van Siege, Wormrot em Tools of the Trade.
Na afloop heerlijk gegeten. Slaapplek was bij Vijesh, de drummer van Code Error. Zijn appartement had uitzicht over de skyline van Singapore en ook op de startbaan van de Formule 1. Na twee uurtjes slaap was ik alweer onderweg naar Maleisië.
De busrit begon vroeg. Bij de grens bleek dat een visa on arrival tóch verplicht was, ook al zeiden ze van niet. Ontbijt: spice fish. Daarna een dutje in de backstage van de volgende zaal. een plek die alles in één was: platenzaak, koffiebar en concertzaal: Embrace Hall in Johor Bahru. De geur van Maleisië, de chaos van scooters, het eten en de gasvrijheid. Te gek om na 15 jaar terug te zijn in Maleisië.
Ik mocht opnieuw openen. De zaal was goed gevuld, het geluid strak. Dank aan die Tonmeisterei. De beste in de bizz. De rest van de line-up was ook sterk: Eyes Poppin’ Out. Old-skool grind en punkinvloeden, zelfs wat Napalm Death-energie. Code Error knalde ook. In Singapore misschien nog een beetje onwennig, maar vandaag een hele dikke show. Na afloop complimenten van alle kanten..
Hierna terug naar het hotel, dat op loopafstand lag. Even stress toen de zanger van Code Error zijn rugzak kwijt was, maar die bleek gelukkig nog in de zaal te liggen. Weer twee uur slaap en verder met de bus. Ontbijt in de foodcourt. Vers, kruidig, goedkoop, perfect. Een paar uur later stonden we in Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië.
In KL werden we opgehaald door de vrouw van de gitarist die ook in een straight-edge hardcore band speelde. De show was in Rumah Api, het bekendste punkhol van Maleisië. Onlangs wel gewisseld van locatie. Binnen was het een mix van distro, comicwinkel, vintage shirts, action figures en een echte punkvibe, zoals bijvoorbeeld het Poortgebouw in Rotterdam. De sfeer was warm, oprecht. Eén grote familie.
Na de show zijn we met de hele groep naar een foodcourt gegaan. Nog steeds dertig graden, midden in de nacht, maar de eetplekken hier zijn altijd open. 24/7. En dat is het mooie van deze regio: eten, muziek en vriendschap lopen door elkaar heen.
Zonder slaap weer door naar het vliegveld. Bagage van Code Error was te zwaar, dus bijbetalen. Sinds mei 2025 is een visum verplicht bij aankomst in Thailand, dus alles moest via QR-code worden ingevuld. De organisator kwam ons niet ophalen dus hebben we zelf maar een Grab gepakt. De Aziatische Uber, want Uber bestaat hier niet meer. In de haast en gebrek aan slaap vergat de drummer zijn tas in de Grab met paspoort en al. Even stress, maar de chauffeur bracht ’m gelukkig terug tegen een kleine vergoeding.
Voor de show een happie eten in een traditioneel Thais visrestaurant en dan naar de Weez Store, een kleine zaal onder een viaduct in Bangkok. Iedereen bouwde zelf zijn spullen op, echte DIY-mentaliteit. Ik ging nog even alleen de stad in, daar een mega mall bekeken en het lawaai van Bangkok opgesnoven. Als de kans zich voordoet probeer ik altijd even de stad te verkennen en meer te zien dan alleen de zaal en de slaapplek.
De shows waren weer van hoog niveau. Elke band klonk strak en met overtuiging. Alleen jammer dat de organisator uiteindelijk maar een derde van de afgesproken vergoeding kon betalen. We gingen met verlies terug naar het hotel, sliepen twee uur en vlogen door naar Surabaya.
In Indonesië voelde alles direct vertrouwd. We werden opgehaald door Warhound, de Indonesische band die 5 shows zouden meespelen in Indonesië. Maar eerst eten, natuurlijk altijd eten. Daarna inchecken in het Greentree House, spullen droppen en door naar Blastfest 3 in Malang.
Tijdens de set was 1 speaker opgeblazen maar het publiek bleef losgaan. Veel dansers, veel energie. Na de show drie uur slapen en voldaan de bus in. 10 uur rijden naar Pekalongan. Backyard Party 3 bleek een droomplek: mensen vriendelijk, koffie van Geisha Coffee (de beste die er is), tweedehands sneakers en een kleine bike shop naast het podium.
De show was buiten, onder de sterren. Honderden mensen, allemaal even enthousiast. Touren met Warhound en Code Error was een feest. Iedereen wilde op de foto. Jesus Cröst bleek hier nog ook steeds een grote naam. Signeren van cd’s en lp’s gebeurde aan de lopende band. Een nacht vol streetfood, batik, kretek, punk volgde en weer door naar een korte nacht in een klein hotel. Het kon niet beter.
De volgende stop: Yogyakarta. Wat een stad! Een record store, goede koffie, dikke sound. Locatie was JRNY records. Een rooftopbar met een kleine zaal. Een sicke show gespeeld en door de stad gelopen, snel slapen, en dan door naar Bandung voor de laatste show.
De zaal was groot. IFI Bandung. Een soort Melkweg van Bandung. Volle zaal, strak geluid, chaos. Het festival was een showcase van Maternal Disaster. Een Indonesisch streetwear merk met 10 verschillende winkels verspreid over Indonesië. Ze organiseren tours, hebben een eigen platenlabel, kledinglijn, voetbal team etc. etc. Groot groot met meer dan 1 miljoen volgers op Instagram.
Er waren dan ook stagedives, crowdsurfers en moshpits tijdens mijn show. Dat was heel vet om mee af sluiten. Misschien wel de vetste show van de tour. Artrodese op volle kracht. Totdat na afloop de immigratiedienst opdook. Een werkvisum bleek verplicht voor optredens in Indonesië. Een fout van de organisatie, maar dat maakte voor de ambtenaren niet uit. Onze paspoorten werden ingenomen en we moesten mee naar het kantoor.
De supervisor was al naar huis, dus we moesten wachten tot maandag of dinsdag. Uiteindelijk kregen we geen boete, maar wel een duidelijk “exit only”. We mochten woensdag vertrekken onder begeleiding van de immigratiedienst. Mijn vlucht van de zaterdag werd geannuleerd. Verplicht 5 dagen verblijven in Bandung. Niet op het politiebureau zoals voorgesteld door de immigratiedienst, maar in de warehouse van Maternal Desaster, een creatieve plek met uitzicht over de stad, eigen oefenruimte, slaapkamers, winkel, ps5 en super goede vibes.
We gebruikten de dagen om bij te komen, te slapen, mensen te ontmoeten en de stad te verkennen. Voorwaarde was wel om in Bandung te blijven. Dat was geen straf met 33 graden. De gehele tour, op een regenbui in Bangkok na, getrakteerd op heerlijk zonnig weer van boven de 30 graden.
Dinsdagavond naar Jakarta Airport voor de deportatievlucht naar Doha. Een vreemde afsluiting van een ongelooflijke tour. Uiteindelijk kreeg ik mijn paspoort terug bij aankomst in Amsterdam. Dagen zonder slaap en nachten vol geluid. Wat een avontuur!
