Lotte Velvet (1984) woont in Rotterdam en is naast kleinkunstenaar ook forensisch psycholoog. Ze schrijft gedichten en theaterteksten en speelde in verschillende bands viool, gitaar en toetsen. Haar helden zijn onder andere PJ Harvey, David Lynch en Andy Warhol.

Carrousel is haar debuutalbum. Het vormt de basis voor apocalyptisch cabaret, want we gaan er allemaal aan, maar dan graag wel met humor. In haar unieke, donkere stijl met aan de ene kant poëtische taal en aan de andere kant snoeiharde, down-to-earth grappen bespreekt en bezingt zij de actualiteit vanuit verschillende personages en invalshoeken. Ze speelt dit programma in de theaters samen met muzikanten Serge Dusault en Annika Boxhoorn.

Singer/Songwriter Pim de Roij (PIMSKIN) nodigt je uit in een wereld van emoties, waar elk nummer een deel van zijn verhaal vertelt. Een rivier stroomt erdoorheen en voert je mee op een reis vol eerlijkheid, liefde en zelfreflectie. Bergen rijzen op en dalen, als weerspiegeling van de hoogte- en dieptepunten van het leven. Bomen staan ​​fier overeind, symbool voor groei en geduld, terwijl de open ruimte je een gevoel van vrijheid geeft. Wolken kunnen soms je zicht belemmeren, maar de zon schijnt er altijd doorheen en brengt licht in de duisternis. Vogels zingen hun melodieën, maar jagers liggen op de loer en dreigen dromen te verbrijzelen.

Elke stap door dit landschap brengt je dichter bij de essentie van PIMSKIN en onthult dat perceptie persoonlijk is – een ervaring die je op je eigen manier moet beleven. “Ik wou dat mijn hart voor zichzelf kon spreken.” Dat gevoel definieert PIMSKIN en de maar liefst 10 liedjes op de ep Romeo & Julia.

Over de totstandkoming van zijn nieuwe ep Plunger vertelt Oliver het volgende: “De afgelopen twee jaar waren wat mijn eigen muziek betreft erg moeilijk. Na m’n debuut album nam de druk het volledig over! Ik probeerde 100 verschillende dingen tegelijk uit, op zoek naar de ultieme volgende stap in mijn carrière. En dit ging een beetje mis..

Ik verloor oog op een duidelijk plan en verloor ook mijzelf hier in. Daarom heet deze ep Plunger. Omdat het soms moeilijk is om wat er in zit, er ook echt uit te krijgen. Het is een verzameling van songs die eerst een album zouden worden.” Ondanks, of misschien wel juist door, deze tegenslag klinkt het materiaal op Plunger gedreven en weet zondermeer te overtuigen. Lekkere plaat!

De ep Strain kent vijf tracks en drie onverwachte gastartiesten, namelijk GEEL, Braces en Eline Mann. Deze laatste horen we in de track Alocasia, een melodieuze en energieke metalcore-ode aan het vinden van kracht te midden van tegenspoed. Geïnspireerd door vrouwen die boven moeilijkheden uitstijgen, laat het nummer zien hoe schoonheid kan bloeien uit ontberingen. Een krachtig statement in een wereld die nog steeds gekenmerkt wordt door ongelijkheid, waarin rauwe emotie wordt omgezet in verzet en veerkracht.

Een wijze keuze van Ann My Dice om zo verrassend uit de hoek te willen komen. Het maakt van Strain een opvallende release die je goed bijblijft en doet uitkijken naar wat de band nog meer te bieden heeft.

RIICO (Ricardo dos Santos) en zijn vaste producer/dj Moraaal brachten de zes nummers tellende ep Vluchtgedrag 2 uit. Hierop de laatste vijf uitgebrachte singles aangevuld met een nieuwe song. Goede wordplay, fijne flow; sterk spul!

Singer/Songwriter Amanda van den Hil is een Nederpop artiest die de dingen graag anders doet. Daarom besluit ze als eerste vrouwelijke artiest alleen haar achternaam te gebruiken in een tijd waar vooral voornamen erg populair zijn. Met haar muziek wil ze mensen herinneren aan elkaars menselijkheid.

Haar nieuwste project is een ep én muziekfilm: Toeval Bestaat Wel. Vijf liedjes die samen één verhaal vormen. Niet zomaar een verhaal, maar Van Den Hil’s eigen verhaal, een reis door de liefde. Hiermee wil Van Den Hil een ander perspectief bieden op het huidige datinglandschap, waarbij nog weinig mensen in ware liefde geloven. Om luisteraars meer bij haar verhaal te betrekken, heeft ze de ep zelf vertolkt in een korte film. De ep en muziekfilm zijn per hoofdstuk uitgebracht op alle streamingplatformen. Zie hier de speciale YouTube-playlist.

Na Kites, Sister en Mask is dit House Of Strength de vierde samenwerking tussen choreografe/danseres Roshanak Morrowatian en componist Rutger Zuydervelt. De voorstelling – en daarmee ook de muziek – heeft een sterk ritueel karakter en kan worden gezien als een inclusieve viering van zowel spirituele als fysieke kracht. Wow, wat een ongekende pracht en zeggingskracht ligt hierin verscholen; fantastisch!

Geboren en getogen in Delfshaven en met roots in Cabo Verde, heeft Pachito zijn focus gevonden via de pen. Zijn teksten vertellen over de vorming van karakter in de grote stad, z’n wereldbeeld vanuit het Westen en de dynamiek daartussen. Hij mengt de rauwe energie van het stadsleven met scherpe observaties over zijn realiteit. Pachito is daarmee meer dan een muzikant – hij is een verhalenverteller die een generatie inspireert om een eigen pad te kiezen, ongeacht de obstakels op hun weg.

In 2024 bracht hij vier singles uit. Deze toonden zijn veelzijdigheid en verdubbelden z’n following, met in het bijzonder de laatste track. Stop Met Liegen: een lyricale lowkick naar kromme politici en eenzijdige mediaberichtgeving. Deze track is een anthem voor iedereen die klaar is met de façade van het Westen en haar oorlogspropaganda.

Debuut-ep Van Overleven Naar Creëren vertelt het verhaal van een artiest die, met minimale middelen, zijn potentie probeert waar te maken. De ep beweegt tussen schaarste en ambitie en ademt de mentaliteit die Pachito in de stad heeft ontwikkeld: uit de overlevingsstand en naar het creëren van je eigen leven. Rauw en vlijmscherp, hoopt hij met deze energy bij te dragen aan de groeiende bewustwording van iedereen die wil luisteren. Origineel klinkende en toegankelijke ep die ook nog eens iets te vertellen heeft; top!

Ask Me Anything wordt gevormd door de artiesten Nadine (Nadine Rypkema) en C’Mon Miracle (Jasper Sabbe) die elkaar op het Rotterdamse Conservatorium leerden kennen.

Rypkema is zowel componist, gitarist, woordkunstenaar als bioloog in opleiding. Haar vele fascinaties en observaties vertaalt ze naar poëtische, verhalende teksten en verrassende muzikale composities. Met haar werk moedigt Nadine publiek aan om naar buiten te kijken en de schoonheid te zien van datgene dat dagelijks over het hoofd wordt gezien. Jasper begon C’mon Miracle als een manier om thema’s als intimiteit, innerlijk leven en magie in het alledaagse te verkennen door middel van liedjes.

Hun gezamenlijke debuut-ep Being Kind To Pigeons is een oproep om wat aardiger te zijn voor dieren, vooral voor de dieren die we in de steek hebben gelaten. We hebben duiven jarenlang geleerd om bij ons in de buurt te zijn, en op het moment dat we ze niet meer nodig hadden, hebben we ze achtergelaten. Nu zijn ze aan hun lot overgelaten en moeten ze overleven op straat, zich voedend met ons afval. Wees alsjeblieft lief voor duiven, we hebben iets goed te maken 🧡

Jack had een productief jaar met maar liefst drie albums; 2019 (januari), 2019 – Deluxe (juni) en nu dan Plan C. Hiernaast had hij ook nog een hele zwik featurings bij andere artiesten. Goed bezig dus en in het nieuwe jaar volgt zijn ABC tour door het land!

De vijfkoppige deels Rotterdamse metalband Subspectral brengt vette riffs, progressieve ritmiek en verrassende songstructuren, maar ook melodie. Moderne metal met een progressieve inslag waarbij het experiment niet wordt geschuwd, maar het ook gewoon lekker knallen mag. De band schakelt moeiteloos van zwaar en heavy naar melodieuze passages, waarbij wel altijd de song centraal staat. Muziek gemaakt vanuit het hart, niet vanuit het hokje waar het al dan niet in geplaatst kan worden. 

In 2022 bracht Subspectral het debuutalbum I uit. Het album kon rekenen op veel positieve reacties van de pers, werd regelmatig gedraaid op o.a. Kink Distortion en De Keiharde Podcast. Nu ligt er de nieuwe ep Drift met vier songs die verder gaan waar I eindigde: meer riffs, dikkere grooves, zwaarder maar ook melodieuzer. Het album werd opgenomen en gemixed door Quintijn Verhoef (o.a. Terzij de Horde) in Studio Independent Recordings en gemastered door Brett Caldas-Lima (o.a. Crown Compass). Samen met de band gaven zij Drift een vette en vooral ook dynamische sound mee.

YBOTT is een hiphopartiest en producer die puur op gevoel werkt. Hij schrijft niet — hij voelt. Zijn muziek is rauw, eerlijk en geladen met emotie. Binnen één jaar maakte hij drie projecten, waaronder de ep Dit Is Mijn Drugs, met bijdrages van Dion Mase, Nina, Dinky ValenTe, MiGA, Bass ’n Shaw en meer.

Dikke plaat of zoals YBOTT zelf zegt; Ik maak geen tracks, ik laat sporen achter!

Veteraan Michel de Hey maakt zijn debuut bij het label PIV met de fantastische ep Let The Rhythm Hit Em’. Hierop twee originele hits en twee geweldige remixes van underground-maestro S.A.M. en het opkomende Nederlandse housetalent Marijn Jansen. Een compleet pakket, perfect voor de warming-up, de piekuren of de late uurtjes!

De winnaar van de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam 2024 L’orne heeft sindsdien niet stilgezeten. In De Koepels in Rotterdam-Zuid ontstonden deze zomer de eerste geluidsgolven die zich vormden tot het meest ambitieuze project van de gitaarband tot nu toe: een ep drieluik, met als kers op de taart een full-length album onder de gezamenlijke titel How Are You, Ragged Old Bunny?

Het eerste deel van dit drieluik is nu uit en heet I. Mirror. Drie bedwelmend mooie werkstukken die de tijd nemen zich te ontwikkelen. We kijken uit naar het tweede en derde deel want dit is erg goed.

De Kleine Opstand; drie man sterk. Waar Woes (zang en gitaar) en Vinnie (drums) in bands als Kinderen Tegen Kinderen, Razzmatazz, R*A*D en Casper speelden, maakte Marco (bas) meters als rapper en theatermaker. En hoewel in De Kleine Opstand uit al die bronnen wordt geput, blijft de basis een goeie pot punk.

Een radiostation schreef dat Bouwers & Brekers laat horen dat punk anno nu nog altijd fris, eigenwijs en urgent kan klinken. Geen gladde perfectie, maar muziek die leeft, die schuurt en die met volle overtuiging gebracht wordt. Deze conclusie onderschrijven we volledig!

Nana M. Rose is de singer/songwriter met de opvallende tijdloze stem die tegenwoordig vanuit Londen aan de weg timmert. Nana’s stem heeft het publiek meermaals betoverd met een meeslepende kracht – haar liedjes draaien om de eeuwige thema’s van het leven: liefde, verlies en de rommelige en prachtige tussenliggende momenten, met een oprechtheid die je zo omhult dat je erdoor wordt meegesleept.

Nadat Nana o.a. in het voorprogramma van Tom Odell, Bahamas en HAMISH had gestaan nam ze haar nieuwste ep Nothing Ever Comes Close op. Deze werd geschreven en geproduceerd door Max Clilverd (Tom Odell) en opgenomen met een volledig live-setup in de Snap Studios in Londen. Het project heeft een pure klank die Nana M. Rose moeiteloos laat aansluiten bij de symbiotische opname- en songwritingstijlen van artiesten als Carole King en Jackson Browne. Opnieuw een stap vooruit en met vertrouwen zien we een heel album tegemoet!

Ergens tussen rock-’n-roll en onbehagen, tussen virtuositeit en amateurisme, en tussen ontwapenende eerlijkheid en ironische knipogen, bevindt zich Socks;SportsSocks. Met een eigentijdse doe-het-zelfmentaliteit maakt de band niet alleen de muziek, maar ook het artwork en de videoclips. Na twee ep’s en optredens op onder andere Motel Mozaïque, Grasnapolsky en in Paradiso, werd het tijd voor hun eerste langspeelplaat genaamd Ironic Songs For A Sincere Generation.

Op deze plaat klinkt de band dynamischer en eerlijker dan ooit tevoren. Het debuutalbum schommelt tussen vrolijk rammelende popmuziek en uiterst deprimerende ballades. De nummers zitten vol met tegendraadse orkestrale arrangementen, ingespeeld door de zeer vriendelijke vrienden van de bandleden. Het meest besproken onderwerp op het album is geld, en dan vooral het gebrek daaraan. Maar gelukkig gaat het ook over de dood, stoppen met lachen en dat alles altijd hetzelfde blijft en niks verandert. Het geheel werd uiteindelijk opgenomen in vier verschillende studio’s, nadat de oorspronkelijke studio van de band in 2023 in vlammen opging. Ze hopen door middel van het delen van deze informatie de sympathie van de luisteraar op te wekken en zo een eind te maken aan hun gebrek aan geld.

Singer/Songwriter Lindi Konings bracht na een reeks losse singles haar langverwachte debuut-ep uit: Kijk Mij Nu. De presentatie in de V11 was uitverkocht en de lancering kreeg de onderstaande bijsluiter mee:

Deze plaat is voor iedereen die heeft geworsteld in het leven.
Voor iedereen die zich ooit het zwarte schaap heeft gevoeld,
wie ‘te dik’ is genoemd, of ‘te dun’.
Voor iedereen met een grote mond en een klein hartje.
Voor wie zich onzeker voelt, moeite heeft met zelfliefde,
of ooit te horen kreeg: “dat ga jij nooit bereiken.”

Kijk Mij Nu is een overtuigende collectie van vijf zeer persoonlijke popliedjes die zonder meer weten te raken. We kijken verwachtingsvol uit naar een volgende release.

Derde album van singer/songwriter Alexandra Alden en de opvolger van Leads To Love uit november 2021 alweer. De titel When Is It Too Late? doet in dit kader wellicht wenkbrauwen fronsen, maar daarmee doe je haar al snel tekort. Want allereerst is Alexandra een DIY muzikant die alles zelf regelt en moet zien te financieren. Hiernaast heeft ze al die tijd niet stil gezeten qua optredens. Tussendoor verschenen er ook nog verschillende ‘kleinere’ releases zoals een Jan Douwe Kroeske presents: 2 Meter Sessions en enkele singles.

Alles bij elkaar laat When Is It Too Late? vooral horen hoe Alden zich als artiest is blijven ontwikkelen, met vier jaar later een uitgebalanceerd album gevuld met volwassen ‘kleine’ liedjes als resultaat.

Invisible Architecture is het duo geluidskunstenaars Janneke van der Putten uit Rotterdam en Sajjra Xhrs Galarreta Pando. Deze laatste is geboren in Peru en ondergaat een constante metamorfose. Een ongrijpbare sleutelfiguur in de underground muziek-, noise- en experimentele scene van Zuid-Amerika.

I.A. Water Reservoir is hun vierde album. Hierop worden verborgen resonanties van een ondergrondse waterput geactiveerd door stemmen en didgeridoo’s. Uitgevoerd en opgenomen in het lege drinkwaterreservoir Kanonenweg in Stuttgart tijdens de nieuwe maan van 28 oktober 2019. Alle tracks zijn live-opnames in één take, zonder elektronische effecten en met minimale overdubs. De live-compositie is gebaseerd op een speciale positionering van microfoons en uitvoerders, en op specifieke klankgebaren die zijn gekozen in relatie tot de resonantieruimte. De artiesten stemmen zich af op het lege reservoir en de maanstanden, en transformeren kosmische energie in akoestische energie. Diepe en langdurige geluidstrillingen circuleren door de innerlijke en uiterlijke ruimte van de luisteraar, met een gevoel van akoestische uitgestrektheid. Hoe dan ook, dit klinkt bij vlagen buitengewoon overweldigend en uniek. Een soort ambient field recording drones on steroids; horen is geloven!

Een ‘protoster’ is een gaswolk in de ruimte die zal imploderen tot een nieuwe ster. De druk neemt langzaam toe en grote veranderingen staan ​​voor de deur. Een nieuwe tijdlijn met nieuwe mogelijkheden dient zich aan. Het duo multi-instrumentalisten van Liquid Flies voelt de huidige tijdgeest als koud en afstandelijk aan, vol haat en verwarring. Kunstmatige intelligentie (AI) veroorzaakt onrust onder grote groepen mensen. Echt en nep zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden, maar het nieuwe Liquid Flies album Protostar is nog steeds met de hand gemaakt en nu gelukkig ruim beschikbaar!

Paper Planes werd oorspronkelijk geschreven als soundtrack voor een theaterstuk van Rinske Bouwman en Inge Wannet, een verhaal over perceptie, nabijheid en de ruimte tussen mensen. Een stuk dat het idee onderzocht dat we, om de wereld echt te zien, moeten kijken… heel goed moeten kijken.

Vanwege de pandemie is de voorstelling nooit volledig opgevoerd. Nu, jaren later, brengen de Eichler Brothers Paper Planes uit in een nieuwe vorm, herinterpreteerd voorbij de functie van de originele soundtrack. Voor hen zou het de soundtrack kunnen zijn van een typische coming-of-age-avond: een groep vrienden die een nieuwkomer meeneemt naar hun eerste illegale rave. De stad zoemt, de bas trekt iedereen in verschillende richtingen. Zes levens die uit elkaar drijven en weer botsen, eerste liefde, eerste extase, eerste ruzie, eerste liefdesverdriet, totdat de zon opkomt en ze elkaar weer vinden, stil, veranderd, hun verhalen meenemend de ochtendhemel in.

Singer/Songwriter Eline Vaarzón Morel kijkt terug op een bewogen periode die vooraf ging aan de release van haar nieuwe en tweede ep Dislocated.: “Vorig jaar heeft me op onverwachte manieren door elkaar geschud. Ik heb een hele zware tijd doorgemaakt, en alsof dat nog niet genoeg was, dwong een fietsongeluk me om in bed te blijven en eindelijk alles onder ogen te zien waar ik al die tijd voor was weggerend, omdat mijn knie en ikzelf letterlijk uit de kom waren. Dit is dus deel één van mijn kleine verzameling dingen die me boos maken in deze wereld, en de dingen waar ik langzaam van leer.

Deze nummers zijn ontstaan ​​in mijn badkamer, de enige plek waar ik rust kon vinden. In die kleine ruimte liet ik mijn gedachten de vrije loop en nam ik mijn eerste volledig akoestische ep op. Het voelde alsof ik alleen met mezelf zat en eindelijk luisterde. Geen verstoppen en geen lawaai (behalve de badkamerventilator). Deze muziek is niet bedoeld als vlucht. Het is mijn poging om alles te begrijpen, met alle fragiele en hoopvolle kanten die door elkaar lopen. Ik leer hoe ik het gewicht van mijn eigen verhalen moet dragen. Als je luistert, hoop ik dat je de stille momenten voelt waarop dingen tegelijkertijd pijn doen en helen. En ook jij kunt dit overwinnen.”

Over dit samenwerkingsproject vermeld Rutger het volgende: “Toen het circus-/dansduo Marta & Kim (Marta Alstadsæter en Kim-Jomi Fischer) me vroeg de muziek te componeren voor hun voorstelling FLUX, waren we het erover eens dat het leuk zou zijn om deze keer met een andere muzikant samen te werken. Ik stelde voor om Lucija Gregov uit te nodigen, met wie ik in het kwartet Hydra Ensemble speel – een geweldige en veelzijdige celliste wiens spel perfect zou aansluiten bij het concept van de voorstelling: een delicate balans tussen instabiliteit en controle.

In plaats van partijen voor Lucija te schrijven, koos ik voor een andere (en leukere) aanpak: ik stuurde haar een aantal ‘inspirerende trefwoorden’ om op te improviseren. Deze omvatten onder andere “kantelende horizon”, “langzaam in slaap vallen”, “gepuncteerde stilte” en “Morton Feldman, dronken”. Deze manier van werken bleek zeer vruchtbaar. Al snel ontving ik een map vol met prachtig bruikbare cello-opnames – een geweldige geluidsbibliotheek om mee aan de slag te gaan bij het maken van de eigenlijke partituur.

Mijn voorkeurswijze (voor dans) is om ervoor te zorgen dat er al muziek is voordat de dansers gaan repeteren, zodat muziek en beweging elkaar vanaf het begin kunnen inspireren. Voor FLUX bestond de eerste set tracks die ik samenstelde uit Lucija’s opnames al uit ongeveer anderhalf uur muziek, dus er was genoeg geluid om mee te werken toen de repetities begonnen. Natuurlijk werden er aanpassingen gedaan en werd er gaandeweg extra muziek gecreëerd, maar deze eerste muzikale voorstellen vormden de bouwstenen van de FLUX-soundtrack.

Na de eerdere voorstellingen Engel en Our Arms Grew Together nam Marta Alstadsæter de regie op zich, waarbij Kim danste met de extra danseressen Marie Khatib-Shahidi en Hellen Boyko. Een meesterzet, en samen met het eenvoudige maar spectaculaire lichtontwerp van Loes Schakenbos komen alle elementen prachtig samen, resulterend in een emotionele en krachtige voorstelling.”

In april verscheen Ravesko 1 en in juni nog het urbanpop album Voor Mezelf. De onvermoeibare producer/zanger Jacksko gooit er deze maand echter ook nog een Ravesko 2 uit met daarop 13 nieuwe happy hardcore partytracks!

De Rotterdamse punkrockers van Lone Wolf presenteren hun vierde studioalbum Dark Thoughts, als vanouds uitgebracht op Stardumb Records. Geproduceerd door de band zelf en hun vaste samenwerkingspartner Sharkee van The Real Danger, bevat het de vertrouwde mix van pakkende melodieën en energieke punkrock. Het album verkent de worstelingen die we in het dagelijks leven tegenkomen, van de werkdruk tot de afleidingen om ons heen.

“We wilden een album maken dat vastlegt hoe onze donkerste gedachten ons lijken te overspoelen, maar met een energie die je aanzet tot bewegen en alles eruit gooien,” aldus zanger/bassist Ox Accelerator. “Dit is het soort album dat soms hard kan aankomen, maar je er ook aan herinnert dat je er niet alleen voor staat.”

Dark Thoughts onderscheidt zich door Merels rammelende, pakkende gitaarriffs, terwijl Ox’s grommende bas, Damiens zware gitaar en Ivo’s onophoudelijke drums het album zijn rauwe en krachtige karakter geven. De combinatie van de dubbele zang van Ox en Merel biedt een perfecte mix van melodie en rauwe energie, die je een levendig gevoel geeft. Het feit dat ze in acht jaar tijd vier sterke albums hebben uitgebracht, maakt duidelijk dat deze band nog lang niet uitgeblust is, Dark Thoughts bewijst dat nog maar eens.

Met krachtige gevoelens en een zachte stem nodigt singer/songwriter Hanna Lahaije (LAHAYE) je uit om aandachtig te luisteren. Door gevoeligheid als kracht te herinterpreteren in dromerige indiepopnummers, wil ze kwetsbaarheid weer cool maken. De combinatie van warme gitaren, zachte zang, elektronische drums en ambient producties draagt ​​bij aan haar melancholische, maar hoopvolle en nostalgische sound.

Qua teksten haalt ze veel inspiratie uit sterke en eerlijke singer/songwriters zoals Alanis Morissette en Lizzy McAlpine, maar ook uit moderne popartiesten zoals Taylor Swift en Gracie Abrams. Op haar debuut-ep Before I Put My Heart On The Line werkt LAHAYE de vijf liedjes al zeer zorgvuldig uit en maakt daarmee een goede indruk; toegankelijke pop van een groot talent!

Ter ere van het 20-jarig bestaan presenteerde The Bullfight de albumbox The Storm Behind Our Smiles (an introduction to the bullfight) in januari van dit jaar. Het gezelschap sluit hun jubileumjaar af met de release van het werkstuk 81 Bedford St. en bijbehorende optredens.

Dit betreft een album met daarop de officiële soundtrack voor de gelijknamige Hollywood-film die in 2026 in de bioscopen zal verschijnen. Het is een buitengewoon sterk album geworden dat zonder film al staat als een huis. Meer informatie over de film is te vinden op 81bedfordst.com. Naast de cd-versie bevat de vinyl-editie zelfs een exclusieve filmposter!

Joy Douglas is een 19-jarige singer/songwriter en actrice uit Rotterdam. Ze combineert akoestische pop met oprechte teksten en schrijft over liefde, opgroeien en alles wat daartussenin gebeurt. Haar debuutsingle Keep Driving in augustus introduceerde haar eerlijke, melodieuze sound, gevolgd door Radiant, een rauwe reflectie op de lichte en donkere kanten van de liefde. Nu ligt er haar debuut-ep Road Bumps waarmee Joy haar rommelige maar prachtige reis van het ontdekken van het leven voortzet. Kom maar door met het volgende verslag!

Singer/Songwriter en multi-instrumentalist Daan Verkerk (Danny Yellow) gaf zijn nieuwe, derde album The Happiness Complex de volgende persoonlijke notitie mee: “Vaak vind ik het moeilijk om te praten met mensen die het moeilijk hebben. Ik weet dat luisteren belangrijk is, maar op een gegeven moment, als er een stilte valt, voel ik de behoefte om iets te zeggen. Iets goeds, iets belangrijks, iets troostends. Maar wat valt er te zeggen als ik het niet eens kan begrijpen?

Eerlijkheid lijkt echter altijd te werken, en hoewel ik het moeilijk vind om oprecht eerlijk te zijn – en ik vaak te traag ben met het formuleren van mijn woorden – is dit album wat ik in die momenten graag zou willen zeggen.

De zoektocht naar geluk kan zwaar zijn. En als het leven niet meezit, kan het zelfs onmogelijk lijken. Maar ik denk dat er voor ieder van ons geluk is; dat moet wel. En zelfs als ik het mis heb – zelfs als het vinden van geluk voor sommige mensen echt onmogelijk is – denk ik dat het het beste is om te blijven hopen op een mooie toekomst. Een toekomst waarin je weer gelukkig bent.”

Hoe dan ook; het is een uiterst persoonlijk en ook troostrijk album geworden waar je niet snel op uitgeluisterd bent. Opnieuw een album van grote klasse!

Stemkunstenaar/zangeres Luca Warmer vormt samen met altviolist Oene van Geel en contrabassist Tijs Klaassen voor het eerst een trio dat onbevreesd de thema’s van onze tijd verkent — eerlijk, expressief en diep menselijk. Moderne jazz, neoklassieke texturen en vrije improvisatie ontmoeten Nederlandstalige poëzie op het debuutalbum BOTS!.

De negen composities, opgenomen in één dag in de Leo Sienot Studio, vangen rauwheid en openheid in gelijke mate: muziek als universele taal, fragiel maar krachtig. Waar woorden tekortschieten, spreekt BOTS!. Voor iedereen die geraakt wordt door muziek die genres overstijgt en iets essentieels zegt over onze wereld van vandaag.

DJ en producer Kessler staat al geruime tijd aan de voorfront van meeslepende, experimentele techno, meedogenloze breaks en elk obscuur, bassrijk ritme daartussenin. Zijn benadering van dansmuziek schetst een levendig beeld voor dromers.

De vier tracks op Tender Void ademen zowel een futuristische benadering als een oprecht respect voor de geschiedenis van de bassmuziek. Dicht gelaagde, vakkundig ontworpen pads en geluiden rusten op een fundament van kronkelende sinusgolven en scherpe beatprogrammering. Of het nu gaat om het uptempo Gone of de meer contemplatieve klanken van Kohrt – een ijzersterke, veelzijdige ep in ware Kessler-stijl is het resultaat.

Uit de hoek van het HardHeaderz label kwam in juni opeens Sevnleafs naar voren. De geboren Rotterdammer maakt vooral heerlijke oldschool hiphop, maar verdiept zich ook in allerlei andere soorten genres. Na wat singles ligt er nu zijn debuut-ep NYC In RDM en die klinkt prima. Vooral z’n soms relaxte flow valt op en maken de plaat toegankelijk voor een breder publiek. Zoals hij zelf zegt: “Ik maakt muziek want zonder muziek is de wereld grijs!!!”

Singer/Songwriter Jade José Langenberg vangt als de artiest Jade Doe persoonlijke verhalen in een dromerige fusie van alt-R&B, indiepop en -folk. Haar naam, geïnspireerd op Jane Doe, weerspiegelt een missie: stemmen geven aan wat vaak onzichtbaar blijft. Jade’s muziek is intiem én groovy, met een verhalende sfeer à la FKA Twigs, Cleo Sol en Phoebe Bridgers.

Sinds het afstuderen aan het ArtEZ Conservatorium in Arnhem (2024) betovert Jade het publiek zowel met energieke bandoptredens als breekbare solo-sets. Haar muziek is persoonlijk én herkenbaar en dat komt op deze debuut-ep Watersign uitstekend naar voren. Wij hopen dat we snel meer van deze interessante artiest gaan horen.

Thomas ‘Faffi’ de Graaf is een muziekproducer die in 2024 de Sena Performers Grote Prijs van Rotterdam won. Opgroeiend met een laptop altijd binnen handbereik, belichaamt Faffi’s muziek wat het betekent om een ​​kind van de jaren 2000 te zijn. Door de eindeloze variatie aan kunst op internet is niets te vreemd of buitenissig om aan zijn mix toe te voegen. Deze geluidskunstenaar draait aan knoppen om alles te creëren, van avant-garde elektronica tot pakkende popnummers en alles daartussenin.

Beats Nobody In The Whole Wide World Wants To Rap Over is zijn nieuwste ep. Deze bewijst wederom dat alles wat Faffi aanraakt een brutale, eigenwijze draai krijgt – zijn producties zijn ruw, energiek en verrassend, en zorgen voor evenveel opwinding als opgetrokken wenkbrauwen. Deze zomer deden wij een interview met een openhartige Faffi en dat bekijk je hier.

Segadeath is de onstopbare dystopische band die electro, krautrock, synthwave en sciencefiction combineert. Jouw lokale non-binaire synthheld die de griezelige rust van dungeon synth vermengt met de rauwe energie van experimentele elektronische en retro-geïnspireerde geluiden. Het kanaliseert alles waar mee is opgegroeid: duistere fantasy-esthetiek, gepixelde chaos, vergeten geluidschips en de vreemde schoonheid die schuilt in de schaduwen van oude werelden. Rotmother’s Rhyme is de zoveelste soundtrack bij een adventure game. De kwantiteit van de Segadeath output is groot, net als de kwaliteit van dit soundtrack werk.

Videostore is een Rotterdamse band die leeft op rauwe energie en eerlijke melodieën. Denk aan het gruizige geluid van Superchunk en The Replacements, maar dan met een hedendaagse intensiteit. Wat ooit begon als vrienden die samen lawaai maakten, groeide uit tot een band met een eigen hartslag – te melodisch voor hardcore, te rafelig voor pop, en te oprecht om in hokjes te passen.

Na de Bandcamp release vorige maand is de nieuwe plaat Everything Looks Better At Night nu op alle streamers te vinden. De ep werd live opgenomen bij Amsterdam Recording Company met producer Menno Bakker en gemasterd door Igor Wouters. Het resultaat is een ongepolijste, directe plaat vol spanning, emotie en nachtelijke reflectie – Videostore op zijn puurst.

Unperson is een kwartet dat rock speelt, met progressieve elementen en metal-invloeden. Na de debuut-ep Figments (2012) volgden twee singles en nu is daar het debuutalbum The Price of Everything.

Dit album omvat 10 tracks en biedt een reis langs donkere en melancholische thema’s, maar ook momenten van positiviteit. Muzikaal balanceert het album op de grens tussen stevige riffs, complexe arrangementen en emotionele vocalen. Met dit album wil Unperson laten zien waar ze voor staan: een band die lekker wil rocken, maar meer brengt dan ‘recht toe, recht aan’. Een echt DIY productie ook want volledig in eigen beheer opgenomen, gemixt en gemasterd. Verrassende rock én teksten met inhoud, daar houden we wel van!