Tourverslag: Marvin Dee in de VS

Met een ongerust gevoel hang ik, twee weken voor ik vertrek, de telefoon op, nadat mij verteld was dat het toch echt niet mogelijk is om mijn gitaar mee de cabine van het vliegtuig in te nemen. Terwijl dit toch echt het meest veilig is om te doen voor de gitaar.

Aangekomen op het vliegveld met een gitaartas vol sokken en t-shirts vraag ik voorzichtig aan de incheckbalie of het toch mogelijk was. “Geen probleem” krijg ik te horen, “neem maar mee het vliegtuig in!”. Ook in het vliegtuig zelf werd ik hartelijk begroet en werd mijn ‘baby’ netjes in een aparte kast geplaatst! Op de terugweg mocht ik zelfs priority boarden, omdat ik een instrument op mijn rug had. Service!

Check dus vooral bij de vliegtuigmaatschappij waar je mee vliegt (en als er ‘operated by’ staat, dan gelden de regels van die vliegtuigmaatschappij!) en bereid je voor op de minst prettige mogelijkheid om je gitaar mee te nemen. Zo kan het alleen maar meevallen!

De kosten waren relatief laag. Als je goed oplet vind je goedkope vliegtickets a €280. Je kan ervoor kiezen geld uit te geven aan hotels of Airbnb, maar je zou ook kunnen gokken op de contacten die je opdoet bij je optredens waar je op de bank kan slapen. Let wel, de douane wil weten waar je gaat slapen, dus zorg dat je een Amerikaans adres kan opgeven als eerste slaapadres! Ik geef de voorkeur aan een goed bed omdat dit mijn optredens altijd beter maakt! Gelukkig kon ik logeren bij een vriendin, dat scheelt een hele hoop geld!

Als je betaald optreedt buiten de EU heb je een werkvisum nodig, zo ook in de Verenigde Staten. Een werkvisum krijgen voor de VS is erg moeilijk, en kost bovendien veel tijd, dus ik heb er voor gekozen om al mijn optredens onbetaald te doen. Touren doe je immers zelden voor het geld, maar voor de promotie en connecties.

Om te zorgen dat er 100% duidelijkheid zou zijn bij de douane in Amerika heeft mijn tourmanager aan alle programmeurs gevraagd een email te sturen waarin ze vertellen dat ik onbetaald zou optreden, zodat ik dat kon bewijzen als ernaar gevraagd zou worden. Niemand vroeg ernaar, maar het gaf me wel een gerust gevoel dat je niet zomaar weggestuurd kan worden omdat ze denken dat je komt werken. Dat had best kunnen gebeuren, met een gitaar en een microfoon in je tas!

PIANOS, New York
Mijn eerste optreden ooit in de Verenigde Staten was in de bovenzaal van PIANOS, gelijk in het drukke Manhattan. Ik moet zeggen dat ik aardig nerveus was voor dit optreden. Alleen al omdat, het moment dat je het metrostation uit loopt, de drukke stad meteen vol ‘in je face’ is. Waar ik erg blij mee was (en wat ook een goede tip is) is dat er mensen in de zaal zaten die ik kende. Ik ken een aantal mensen die in de omgeving wonen en graag wilden komen kijken. Dit, samen met een aardige en goede technicus, gaven het optreden een vertrouwd gevoel!

Uiteindelijk waren er, naast die paar bekenden, erg weinig bezoekers. De barman vertelde dat dit niet bijzonder was voor 19:00u op maandagavond en dat ik pech had gehad met de tijd. Helaas was dit de enige tijd die beschikbaar was tijdens mijn verblijf in de stad. Het is eigenlijk ook heel logisch dat er in zo’n nieuwe stad erg weinig publiek zomaar komt kijken bij een onbekende artiest. De programmeur van PIANOS had mij eerst geprogrammeerd in hun grote zaal, maar voor die optredens betalen mensen tien dollar. Aangezien ik niet dacht die zaal te kunnen vullen heeft mijn boeker gevraagd om een slot in de bovenzaal, die wel altijd gratis toegankelijk is. Helaas verschilt de cultuur in New York niet veel met de cultuur in Nederland; relatief weinig mensen gaan zomaar op een willekeurige avond naar een onbekende artiest kijken.

Posters plakken is ook nog eens illegaal in New York. Het is daarom super moeilijk om promotie te maken voor je optredens en de zalen kunnen ook erg weinig doen. Je bent echt afhankelijk van mond-tot-mondreclame. Wij hebben ook promotie gemaakt in Facebook groepen zoals ‘Live Music in NYC‘ en ‘Boston Music Live‘, maar dat leverde ook weinig op helaas.

Uiteindelijk kreeg ik wel louter positieve reacties! Zelfs de barman was onder de indruk. Tijdens de vele colaatjes die hij maar bleef inschenken voor me zei hij: “You really rocked the house tonight, 10 out of 10!”.

Terra Firma, Brooklyn
Het tweede optreden was in het toffe Brooklyn, in een hippe opkomende wijk waar veel kunstenaars wonen en werken: Williamsburg. Veel industriële gebouwen die omgetoverd zijn tot galerieën en studio’s. Een toffe kleine bar met een fijne sfeer. Je kon hier voelen dat livemuziek werd gewaardeerd. Zelfs de barvrouw was afgeleid van haar werk door de muziek. In Terra Firma heb ik dan ook, naar mijn mening, mijn beste optreden in de USA gespeeld. Er was, naast de kennissen die wij zelf hadden uitgenodigd (onze ‘hostess’ en haar vrienden) ook een leuke club mensen die gewoon kwamen ontdekken wat er was. De andere artiesten die geprogrammeerd stonden waren erg aardig en bleven ook kijken bij elkaars sets.

Optreden in de Verenigde Staten is me enorm goed bevallen. Het viel mij op dat programmreus/zaaleigenaren wat afstandelijk zjin, maar als ze eenmaal opgewarmd zijn en je hebt laten zien wat je kunt, komt het meestal wel goed! Wat mij enorm bevalt is het publiek dat zo enthousiast is. Amerikanen laten het graag weten als ze iets goed vinden en komen graag naar je toe om dit te vertellen.

 

Vervoer in en rondom steden zoals New York en Boston gebeurt veelal met de ondergrondse metro en werkt eigenlijk precies hetzelfde als in Rotterdam. Let wel op wat het voordeligste is: een eenmalig kaartje of een kaart met prepaid geld erop! Aangezien wij niet de hele tijd in één stad waren, hebben we steeds enkele-reis kaartjes gekocht. Deze kosten zowel in New York als in Boston $2,75 per rit.

Bijna alles gebeurt in de VS met een creditcard. Het is dus aan te raden om er een aan te vragen voordat je vertrekt. Je kunt ook een prepaid creditcard nemen. Daarmee kan je alleen geld uitgeven wat je er zelf van te voren op hebt gezet als tegoed. Op die manier voorkom je dat je per ongeluk meer geld uitgeeft dan je hebt. Check dan wel goed van te voren of alles wat je wilt doen betaald kan worden met zo’n kaart. Autoverhuurbedrijven nemen deze namelijk niet aan, ook al staat dat niet expliciet in hun voorwaarden. Daar kwamen we achter in Boston en hebben helaas een extra hotel moeten boeken omdat we geen auto konden huren om naar onze derde bestemming, Rotterdam NY, te rijden.

De tour kwam gelukkig niet in gevaar omdat dit een ingepland stukje ‘vakantie’ was. Omdat we in Boston bleven heb ik wel op twee extra open mic shows kunnen spelen! Een geweldige ervaring.

6B Lounge, Boston
De 6B Lounge in Boston is een hippe lounge bar die op elke zondag een open mic organiseert. Organisator Maxwell Bailey is een aardige jongen die je zoveel mogelijk wilt helpen. Voor de open mic kan je je van tevoren inschrijven via hun Facebook pagina. Omdat we naar Rotterdam NY zouden gaan hadden we ons niet meer ingeschreven (dan zouden we veel te laat vertrekken voor de lange rit) maar Maxwell heeft mij toch nog een plekje kunnen geven nadat we hem een berichtje stuurden via de Facebook pagina. Ik kon zelfs eerder optreden dan officieel gepland omdat ik aangaf dat ik graag iets eerder naar het hotel wilde. Maxwell is super aardig en heeft dus geschoven in zijn planning om mij tegemoet te komen.

Omdat dit een open mic was waren er een stuk meer mensen aanwezig. De zaal stond gezellig vol met andere performers, hun vrienden en een paar mensen die gewoon kwamen kijken. Na mijn korte set kwamen er wederom weer mensen uit het publiek naar me toe met enthousiaste en persoonlijke verhalen en complimentjes. “You sing with so much passion, you give 150%, never stop doing that, awesome!”. Het is super fijn om van mensen te horen dat specifieke liedjes die je hebt gezongen ze raakten en waarom. Dat zou me in Nederland best vaker mogen overkomen.

The Bebop, Boston
De open mic in The Bebop is relatief nieuw maar wel populair. Je merkt ook direct dat er heel veel muziek is in Boston. Een hoop songwriters komen nieuwe dingen uitproberen in The Bebop op deze maandagavond. Wat logisch is, aangezien het op steenworp afstand is van Berklee College of Music!

Op open mic shows zie je vooral lokale artiesten en ontdek je dus het soort muziek wat daar leeft. Boston heeft natuurlijk een geroemd conservatorium: ‘Berklee’ en wat ik gemerkt heb is dat er veel singer/songwriters zijn die graag muziek maken op hun manier in plaats van wat er ‘hip’. Mensen (ook de muzikanten onder elkaar) keuren elkaars keuzes ook zelden af, maar juichen die diversiteit en creativiteit toe.

Zo ben ik gaan kijken naar een uitvoering van Berklee in the Round in The Red Room @ Cafe 939, waar vijf songwriting studenten van Berklee (kritisch geselecteerd door de docenten) allen vijf liedjes spelen terwijl ze in een cirkel in het midden van de zaal zitten met het publiek rondom. Een enorm mooie en intieme avond waar ik erg van onder de indruk was. Wil je je laten inspireren door ‘het geluid van de stad’, ga kijken naar een conservatorium uitvoering, daar leeft het! Alle vijf de songwriters waren heel verschillend en hadden allemaal duidelijk een eigen stijl. Omdat elke songwriter steeds maar één liedje speelde en ze afwisselden bleef het de hele avond boeien; er kwam nooit een blokje ‘suffe ballads’ voorbij. Die afwisseling is denk ik ook heel bevorderlijk voor het houden van de aandacht van nieuw publiek.

Naast het toffe publiek zijn er natuurlijk nog mensen die voor/met je werken tijdens, voor en na je optreden. Programmeurs, technici, barmensen en zaaleigenaren. Ik was blij dat zij enthousiast waren over mijn optredens en dat er leuke gesprekken uit voort kwamen! Het is tof om samen in de metro terug te horen dat, als ik volgende keer terug kom met de band, ze zeker wat optredens voor ons kunnen regelen! Omdat Amerikanen erg aardig, beleefd en enthousiast zijn is het natuurlijk nog wel afwachten hoeveel aanbod er daadwerkelijk iets oplevert, maar het loont natuurlijk altijd om contact te onderhouden met locals.

 

Of het artiest-eigen is weet ik niet zeker, maar ik weet wel dat ik zelf erg overprikkelt kan raken als dingen nieuw of onduidelijk zijn rondom optredens. Ik liep er na een paar dagen tegenaan dat ik rust nodig had. De optredens, de stad zelf en alle nieuwe dingen maakten mij vermoeider dan ik gewend was. Ondanks dat je vaak zoveel mogelijk wilt zien van de bestemming waar je gaat optreden is het is dus zeker aan te raden goed je rust te nemen. De optredens zijn immers de belangrijkste reden waarom je daar bent! Plan rust dagen in en neem dan ook écht je rust. Ga niet alles tegelijk verkennen en ga niet elk mogelijke feestje af tot diep in de nacht. Je hebt je energie nodig om alles te geven voor een zaal nieuwe mensen. Vooral als de zaal half leeg is, zoals in nieuwe plekken het geval kan zijn en bij mij dus ook voorkwam deze tour, kost het extra veel energie om een goede show neer te zetten.

Ik zou nooit in mijn eentje naar een ander land gaan om daar een solo optreden te geven. Evi (onze manager en boeker) was met mij mee als tourmanager en heeft er voor gezorgd dat ik mij nergens druk om hoefde te maken rondom mijn optredens. Hoe laat ik ergens moest zijn, hoe we daar kwamen, hoe lang de reis duurde en wat er geregeld moest worden. Zo heeft zij het probleem met de huurauto in Boston enorm goed opgelost en meteen twee extra optredens geregeld! Het is super fijn om iemand te hebben die je planning kan maken. Maar ook als je dat zelf moet doen, doe het van te voren en zorg dat je voorbereid bent. Verassingen ga je waarschijnlijk toch tegenkomen, en door je voor te bereiden beperk je de stress van dergelijke ongemakken.

Touren door New York en Boston is me enorm goed bevallen en is hoogstwaarschijnlijk niet de laatste keer geweest! We zijn er zeker van dat we met de ervaring, contacten en motivatie die we hebben opgedaan een grote kans hebben om volgende keer met de hele band te gaan en een grotere tour op te kunnen zetten! De eerste stap in de USA is gezet, we’ll be back!

Bekijk de website van Marvin Dee en volg hem op Facebook en YouTube.

Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.

Poetiz Bewijsz – Wie Ben Ik: Poëtiz Bewijsz

  • Wie Ben Ik: Poëtiz Bewijsz

  • Poëtiz Bewijsz
    • Genre: Hiphop
    • Release-type: Digitaal Album
    • Label: Vanieder1

Het leven van een mc in Nederland is niet bepaald makkelijk te noemen.

Als je je niet laat verleiden tot de waan van de dag of net niet in het ‘goede’ hoekjezit is het een zware strijd om de middelmatige massa te ontstijgen. Er worden tegenwoordig nu eenmaal andere aspecten van het rijmen gewaardeerd dan in de gouden jaren van hiphop. Gelukkig zijn er altijd artiesten die artistieke verantwoordelijkheid verkiezen boven de hype van het moment. Poëtiz Bewijsz bewijst met het project Wie Ben Ik: Poëtiz Bewijsz tot deze groep te behoren.

Aah, de gouden tijd. Het blijft maar terugkomen. Een tijd waar beats doordrenkt waren met mooie subtiele baslijnen, mysterieuze pianosamples en gevoelige hornsnippets. Waar een kick een kick was en een snare een snare. Waar de hi-hat niet op 148 bpm werd afgesteld en klonk als het geratel van het dichtrekken van een regenjasrits. Dit album is doordrenkt met nostalgie. Je waant je in de periode waar D.I.T.C, The Beatminzerz en Pete Rock de scepter zwaaiden. Vooral muzikaal klinkt dit als een zorgvuldig gecureerd stukje nostalgie dat verwijst naar die goede ouwe tijd. PB legt zijn levensvisie op een goed gearticuleerde en heldere wijze neer op rauwe, maar soulvolle producties. Veel samples met horns en keys, afgewisseld met een sporadische live bass of mooi ingeblazen saxofoonpartijen.

Volwassen, dat is hoe je Poëtiz Bewijsz kan omschrijven. Het is duidelijk dat hij het klappen van de zweep des levens kent. Zoekend naar balans (in Begrip En Balans) of simpelweg rust (in Rust). Op een subtiele manier en met mooie woordlussen en teksten met dubbele betekenis (“Het waren 5 jaar blokken maar we bouwen nog steeds” – Meerkeuzes) geeft hij je een kijkje in zijn leven en hoe hij over dat leven denkt. Soms rauw, maar altijd soulvol. Een soort therapeutische zoektocht naar jezelf door middel van muziek, iets waar niet alleen muzikanten zich in kunnen vinden.

Niet leunend op gastoptredens maken diezelfde schaarse gastoptredens des te krachtiger. De subtiele zang van Sergana op Met Liefde en Momentopname geven deze plaat precies genoeg afwisseling. JR de Regelneger en vooral PSL Persoonlijk droppen beide ijzersterke featurings op Meerkeuze en de spoken word interludes geven weer dat PB geen one trick pony is. Tel daarbij op dat de beste man verantwoordelijk is voor het overgrote deel van de producties en je kan begrijpen dat we te maken hebben met een groot multi-talent.

Wil je molly in chickies hun drankje slippen en onder invloed van lean spacen op vage bassen en slome beatpatronen? Skip deze dan. Kan je een goed stukje soulvolle hiphop met een heerlijke jaren 90 sound waarderen, dan is dit een aanrader. Ik had graag willen zien wat deze plaat had gedaan als het in die gouwe ouwe Golden Era was uitgebracht. We zullen het nooit weten.

Beats, Rhymes and Life!