Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. De band GOLD is onlangs naar Zweden geweest voor een optreden op het bescheiden maar gerenommeerde metalfestival Muskelrock. In dit tourverslag vertellen ze hoe deze eerste stappen om iets op te bouwen in Scandinavië zijn gezet en hoe dit verlopen is.
Dag 1: 1.100km noordwaarts
Vrijdag 30 mei, het is 6 uur ’s ochtends. We verzamelen ons bij de Volkswagen Crafter die we voor deze trip naar het noorden gehuurd hebben van Truché Tour Support. Met negen zitplekken en een bedje om in te liggen, biedt de bus genoeg ruimte voor ons zessen (bandleden Milena, Tim, Nick, Igor en Thomas en chauffeur/geluidsman Freek) om redelijk ontspannen de kleine 30 uur die we er de komende drie dagen in zullen moeten spenderen door te kunnen brengen. We hebben de bus de avond van te voren al geladen, dus we kunnen direct met onze onuitgeslapen hoofden de snelweg op. Hoe goed je je tour ook voorbereidt, er blijven altijd factoren waar je geen grip op zult houden. Ziekte is er daar één van. Milena’s neus spuugt snot uit zoals de Eyjafjallajökull lava en as over de wereld heen stortte en dat slaat ook op de keel. Haar grootste zorg – en dus die van de hele band – is dat haar stem zich goed blijft houden.
Gelukkig is het prachtig weer voor een roadtrip en aangezien het Hemelvaartsvrijdag is, is het hartstikke rustig op de weg. Een soundtrack variërend van Velvet Underground tot Drake vervolmaakt de ontspannen rit. We hebben er voor gekozen om de route een stuk af te snijden door de ferry van Puttgarden in Duitsland naar Rødby in Denemarken te nemen. We hebben de boot, die we delen met een aardige delegatie van de Bandidos Duitsland, om 14:45 en zo zijn we nog voor 16:00 in Scandinavië.
Naast dat dit onze eerste trip is met onze nieuwe bassist Tim, zorgt ook het prachtige landschap voor de nodige indrukken. Voor enkele van ons is het zo de eerste keer dat ze via de Øresundbrug (bekend van Deens-Zweedse tv-serie The Bridge – Bron/Broen) de oversteek van Denemarken naar Zweden maken. Eenmaal in Zweden aangekomen rijden we door het bosrijke Småland naar onze bestemming: Tyrolen. Tyrolen is een evenemententerrein gebouwd in de jaren ’60 in het gehuchtje Blädinge. De tijd heeft er sindsdien geen grip op gehad, getuigen de psychedelische tekeningen op de tenten en muren die het terrein sfeer geven. Het terrein schijnt een aantal decennia in vergetelheid verkeerd te hebben, maar gelukkig biedt het sinds een aantal jaren onderdak aan een verscheidenheid van festivals. Een daarvan is Muskelrock dat sinds 2009 rock- en metalbands en -liefhebbers van over de hele wereld verenigt voor een nostalgisch weekendje headbangen.
Na een rit van veertien uur komen we om 20:00 aan op Muskelrock alwaar we organisator Jacob direct treffen aan de poort. We parkeren de bus pal voor de ingang, incasseren onze drank- en voedselbonnen en begeven ons tussen de jaren-80-matten, afgeknipte spijkerbroeken en vooral verre-van-nuchtere Vikingen. Amper een stap op het festivalterrein gezet en we zien onze vriend en labelbaas Sven van Ván Records zitten. Ook spreken we direct twee oud (hoofd)redacteuren van Duitsland’s grootste rock-tijdschrijft (RockHard Megazine), die in augustus een nieuw magazine lanceren en in de eerste editie meteen verslag zullen doen van Muskelrock.
Via de nodige vriendelijkheden en formaliteiten komen we zo eindelijk toe aan ons avondmaal. Tot groot genoegen en verbazing van Tim en Freek is de chili hier veganistisch en biologisch. En, het mag gezegd worden, ook nog eens heel erg lekker. ‘Op een metalfestival?!?’ Ja, jongens, die Zweden zijn zo gek nog niet. Het excuus dat we op het terrein niet kunnen pinnen en geen Zweedse kronen op zak hebben, is genoeg voor organisator Jacob om ons genoeg drankbonnen te geven om de avond door te komen.
Milena kiest het zekere voor het onzekere en gaat op tijd, samen met Freek, naar het cultureel centrum dat dit weekend dienst doet als bandhotel. Onder het genot van Zweedse halve liters ziet de rest optredens voorbij komen van oud-Scorpions gitarist Uli Jon Roth, de Californische cult metal van Slough Feg en de nieuwe Finse doom metal sensatie Mansion. Zoals gezegd, het publiek is al geruime tijd goed in de olie en we doen ons best om aan te haken, al blijkt onze achterstand onoverbrugbaar. We vermaken ons vooral met een Zweedse kenner en liefhebber van New Kids (Turbo cq. Nitro), die met ons Hollanders natuurlijk zijn liefde moet delen. Måskantjö! Küüt!
Uiteindelijk brengt rond 1:30, terwijl Nick er voor kiest om zijn libido te toetsen op het festival en daarom– al dan niet alleen – in onze bus te slapen, een pendelbusje de rest naar het bandhotel. Zo komt een lange, maar leuke, dag tot een einde in een nacht die nooit echt donker wordt.
Dag 2: doen waarvoor we gekomen zijn
De één (Thomas!) lijkt bij het ontwaken wat meer ontregeld te zijn door de Zweedse alcohol dan de ander. En wat is nou een tourverslag zonder overgeven?! Gelukkig weten de meesten van ons te genieten van het ontbijt dat geboden wordt in het bandhotel, terwijl Nick geniet van het Scandinavische ochtendgloren aan het meertje dat naast het festivalterrein ligt. Milena’s voorzichtigheid lijkt goed uitgepakt te hebben. Haar stem houdt zich nog steeds goed en (de kwaliteit van) het optreden lijkt niet in gevaar te zijn.
We doen rustig aan in de zon en gaan pas rond een uur of 14:00 terug naar het festivalterrein. Daar brengen we eerst onze voorgesorteerde merchandise naar het centrale verkooppunt, dan raken we aan de praat met twee leden van Mansion om vervolgens onze backline achter het podium uit te laden. Een regenbuitje probeert het zonnige weekend te ontregelen, maar faalt hier miserabel in. De zon is en blijft heer en meester.
Terwijl de jonge Zweedse band The Tower hun psychedelische doommetal over het publiek heen dondert, bereiden wij ons backstage voor. De uiterst vriendelijke Adam (in het echte leven bassist bij Bullet) zorgt ervoor dat we niks te kort komen en dat alles op rolletjes verloopt. Als The Tower rond 15:45 van het podium komt, hebben wij tot 17:00 voor change-over en soundcheck. Ook dit loopt zo gesmeerd, mede dankzij het overzicht van onze eigen Freek, dat we het laatste half uur ons kunnen terug trekken in de backstage.
Om 17:00 breekt dan eindelijk dat moment aan waar we 1,5 dag naartoe hebben gewerkt. Optreden! Al snel blijkt dat we niet voor niks dat hele eind hebben afgelegd. Mensen zingen – al dan niet fonetisch – met de nummers van onze debuutplaat Interbellum mee, vaak gepaard met wilde gebaren en gebalde vuisten. Aangezien wij geen typische hardrock of nostalgische heavymetal maken, waren wij bang dat we als één van de vreemde eenden in de programmering genegeerd zouden worden door het publiek, maar niets bleek minder waar. Zelfs onze nieuwe nummers, die nog verder af staan van de clichés die de meeste bands hier laten horen, blijken goed in de smaak te vallen, evenals onze cover van Portishead’s Machine Gun. Milena’s stem blijft overeind en met het vooruitzicht dat ze na dit optreden genoeg hersteltijd heeft, geeft ze zich helemaal. En dat komt over!
Voldaan treden we na onze set van 45 minuten van het podium. Als we weer op adem zijn en de backline terug in de bus geladen is, begeven we ons weer in het festivalgedruis, waar we veel aanspraak vinden. De Scandinaviërs zijn erg openhartig en schromen zich niet om hun waardering uit te spreken. Mochten er al twijfels zijn over de afstand-optreden-verhouding, dan zijn die nu helemaal weggenomen. Tijd voor bier, eten en bier. We zien oude vrienden, maken nieuwe vrienden. Er vormen zakelijke contacten die hopelijk in de toekomst tot nieuwe zaken leiden en we vinden een warme en vertrouwde plek bij onze labelbaas Sven. Home is where the heart is!
Igor ontdekt dat de verpakking van een 6-pack een prima dubbelrol vervult als drinkmasker. De mannen van Mansion laten Igor en Thomas de Finse jaloviina proeven. Tim brengt een aantal metalheads op hol als hij ze ervan overtuigt dat hij in de Poolse band Turbo speelt. Milena kan tevreden ontspannen en wordt terloops overladen met complimentjes. Måskantjö-Küüt komt nog een paar keer voorbij. Het is een festivaldag zoals die hoort te zijn. Optredens van Satan, Angel Witch en Satan’s Satyrs trekken aan ons voorbij en uiteindelijk vindt iedereen weer zijn slaapplek in het lokale culturele centrum onder de middernachtzon.
Dag 3: En weer terug.
De wekker van 7:00 zet een keten van acties in gang die ervoor moet zorgen dat we die zelfde avond weer niet al te laat thuis zijn. Tim is geen ochtendmens, dat wisten we al uit zijn verhalen, maar nu ook uit de praktijk. Uiteindelijk kunnen we rond 8:30 de weg op. In een megasupermarkt bij Ljundby slaan we in voor ontbijt en lunch. Tubes met makreelpasta, woehoe! Na een rustige ochtendrit door het zuiden van Zweden en Denemarken kunnen we rond 14:00 weer de boottocht naar Duitsland maken. En wederom met die Bandidos, kennelijk hadden onze weekendplannen een gemeenschappelijk tijdschema.
Wat we hadden moeten weten, maar toch niet aan gedacht hadden, was dat de Duitse wegen aan het einde van een lang Hemelvaartweekend niet bepaald leeg zouden zijn. We belanden van de ene file in de andere, maar gelukkig komen we amper echt stil te staan. Uiteindelijk kunnen we rond 22:30 onze spullen uitladen in Rotterdam en moet alleen Igor nog zijn weg terug vinden naar Amsterdam. Het waren een hoop kilometers, maar het gezelschap was perfect en de ervaring eentje om nooit meer te vergeten en we hebben er vertrouwen in dat dit een waardevolle eerste stap was op het Scandinavische grondgebied die leidt naar enerverende nieuwe avonturen!
Voor meer informatie bezoek je de website van GOLD.
Deze tour werd mede gefinancierd door Popunie Music Export Rotterdam.
