Het is als downtempo artiest misschien raar om te zeggen, maar mijn grote passie ligt ver buiten de grenzen van ambient en drone. Mijn eerste grote muziekale liefde was, en is nog steeds, metal. Als kwade tiener vond ik in metal een stem, die zei wat ik niet kon zeggen; wat begreep wat ik niet begreep. Het genre werd een toevluchtsoord waar ik al mijn puberale woede in kwijt kon.

Ook als volwassene vind ik nog steeds iets in metal wat ik in maar weinig andere vormen van muziek vind: ruwe, ongegeneerde emotie die de mens zijn obsessie met vrolijkheid en geluk door durfde te prikken en ons zegt dat de negatieve kant van het leven helemaal niet weg gestopt hoeft te worden, maar net als al het positieve omarmd moet worden.

En ondanks dat ik mezelf niet meer thuis voel tussen de ‘metalheads’, is metal nog steeds een vrijwel dagelijks onderdeel van mijn leven.

Een recente ontwikkeling binnen de metal drukt precies op de pijnlijke plek binnen de scene. Laatst was er een bandavond in America. Dimebash; vernoemd naar de legendarische Pantera en Damageplan gitarist, die zijn einde vond toen een schutter hem op het podium neerschoot.

De avond staat volledig in het teken van de ‘heritage’ die deze man heeft achtergelaten. Deze tribute avond bracht muzikanten uit een scala aan grote bands (zoals Stone Sour en Alice in Chains) bij elkaar om het leven van deze man samen met de fans te vieren.

Een geweldig idee, en een geweldige avond dat een stuk minder geweldig werd aan het einde van het optreden van Phil Anselmo (ex-zanger van Pantera en de huidige zanger van Down). Er word vol passie een Hitlergroet de zaal ingestuurd, gevolgd door een gebrulde “white power!”. De verbaasde gezichten uit het publiek zeiden waarschijnlijk al genoeg.

Er werd van alles gevonden vanuit de metal community. Machine Head frontman Robb Fynn maakte een prachtige video, waarin hij Anselmo terecht op zijn plek zet.

Flynn heeft gelijk. Voor een scene die zo prat erop is dat het een onderdak biedt aan de mensen, die dat nergens anders kunnen krijgen, omdat ze te vreemd, te anders – te abnormaal zijn, is metal er extreem goed in om mensen buiten te sluiten.

Anselmo’s walgelijke gedrag werd, minuten nadat de opnames op YouTube werden gezet, goed gepraat door de fans. “Ach, hij meende het niet zo” of “Hij was dronken, kan gebeuren”, waren dingen die vaak te lezen waren. Natuurlijk kwamen ook de rasechte racisten uit het houtwerk zetten om bijval te geven aan de fascisctische leus.

En dat is onacceptabel. Metal is van ons allemaal, voor iedereen die er bij wilt zijn. Na jaren aan elitisme over wat nu wel of niet metal genoeg is (alleen ECHTE metalheads luisteren naar oude In Flames. Iedereen die naar het nieuwe luistert mag oprotten, bijvoorbeeld) en het afzetten tegen alles wat maar durft te sleutelen aan de formule, gaan we nu ook de walgelijke politieke meningen van de artiesten goedpraten? Is dit waartoe we gereduceerd zijn? Kom op.

En het is natuurlijk niet zo dat dit het overgrote deel van de scene is. De keren dat ik de rotzakken ben tegengekomen, wegen niet op tegen de keren dat ik hele vriendelijke metalheads ben tegengekomen. Het is een probleem dat al langer broeit, dat al langer word weggewuifd of gezien word als niet problematisch.

Maar dat is het wel; laten we het bespreekbaar maken. En laten we er voor zorgen dat de mensen die een dresscode of een huidskleur vast willen plakken aan metal, zelf hun heil ergens anders moeten gaan zoeken.

Aan Phil Anselmo zelf heb ik dit te zeggen: je hebt een machtspositie. Mensen kijken tegen je op. Zorg dat je die positie met verantwoordelijkheid gebruikt, en wees een beter mens, die die positie verdient. Racisme hoort niet thuis in deze wereld, en je moet je diep gaan schamen voor de meningen die je hebt.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 25 jarige singer/songwriter en downtempo electronic producer uit Spijkenisse die naast de Popunie Luisteragenda ook een podcast voor games maakt en schrijft voor een Amerikaanse games en tech website.” Klik hier voor meer info.