Na twee ep’tjes vond Standup ’69 het zelf ook tijd worden voor een full-length album. Met Rikke Korswagen (Half Way Station) in de studio, een handtekening bij platenlabel Butler Records en connecties met Music On Vinyl waren de omstandigheden ook gunstig om deze grote stap te maken. Het resultaat is het tien tracks tellende Communicate dat eind maart werd gepresenteerd in het op de Wijnhaven drijvende poppodium Vessel 11. Tijdens dat optreden maakte de band na een lange periode met weinig optredens een herboren en volwassen geworden indruk.

Op plaat komt deze indruk ook naar voren vanaf het eerste nummer Feels Like Lying waarbij de dikke productie ruimte laat voor dunne zanglijntjes met shotjes autotune. Op Communicate With Me zingt Emmy Kadee als een zeurderige maar nog altijd verleidelijke ex. Ook wordt duidelijk dat nadat gitarist Willem-Pieter Zoutendijk zich op 5×69 al had laten horen als zanger, nu ook drummer Bruno Vogel zich hieraan waagt. Dat is geen slechte keuze, naast stevig te kunnen drummen én producen bewijst Vogel ook een gouden strotje te hebben.

Geen ruimte voor zang in Interlude, waarbij de bandleden na twee toegankelijke popsongs hun psychedelische wortels opzoeken in een instrumentale muziekreis die niet zou misstaan op een album van Kula Shaker, dé band bij uitstek die in de jaren negentig al succesvol oosterse invloeden op een westerse manier uitgevoerde. De caleidoscopische zeepbel klapt uit elkaar in Dark Space, de vervreemdende single met diep dreunende bassynthesizers en ongrijpbare tekstuele opbouw. De duistere sferen worden uitgebreid met As It Comes. Het muzikale decor voelt aan als een erotische nachtclub waar zangeres Kadee overduidelijk het meeste op haar plek is, zo bewijst ook Darkest Desires. Die titel klinkt bekend in de oren en is dan ook de enige track die eerder al eens op ep verscheen.

Melodieuze baslijnen doen steeds vergeten dat Standup ’69 helemaal geen bassist heeft. Gitarist Zoutendijk functioneert moeiteloos als beide snarenplukkers wanneer hij zijn gitaargeluid door meerdere versterkers en effectpedalen laat vloeien. Op Happy Days horen we weer een wat toegankelijker geluid met de in galm verdronken stem van Vogel pal achter de zang van Kadee, wat het nummer een hoog popgehalte meegeeft. In I Need To Know wordt juist weer dankbaar gebruik gemaakt van Zoutendijk wiens stem- en gitaargeluid de band een rauw garagerocktintje meegeeft.

In ILL zoekt Kadee haar breekbare kant op, ogenschijnlijk fragiel maar in werkelijkheid keihard. De in dit mellow klinkende liedje sijpelende duistere kant van Standup ’69 wordt weer uitgebouwd in Fade. Het 7:30 minuut durende nummer blinkt uit in donkere vocalen die een Sisters of Mercy-sfeer weten neer te zetten waarmee op de valreep ook de deur naar industriële en gothic rock wordt geopend. Naarmate de minuten verstrijken, nemen de oosterse invloeden weer de overhand en is de band terug bij het zelfbenoemde ‘space rock’ genre.

Standup ’69 is in een paar jaar tijd en na vele binnen- en buitenlandse avonturen plotsklaps volwassen geworden en bewijst dat op debuutalbum Communicate. Ook het uiterlijk van de plaat, met sterk artwork en een psychedelisch gekleurde vinyl uitgave, telt hierin mee. Met de veelzijdigheid in het muzikale kunnen van de bandleden bevindt het trio zich momenteel in een muzikale snoepwinkel. Het assortiment aan creatieve processen is enorm en niks is te gek, maar er moet wel een keuze gemaakt worden. Welke kant de band op zal gaan in de toekomst is aan de hand van Communicate niet geheel duidelijk, maar het is vast de goede.