Rotterdamse Popweek uitgelicht: woensdag Joy Division documentaire in WORM

LOGO_POPWEEK-webgrootDe eerste Rotterdamse Popweek loopt t/m 17 november en is de enige week die tien dagen duurt! Geïnitieerd en gecoördineerd door de Popunie biedt de Rotterdamse Popweek een aaneenschakeling van popgerelateerde activiteiten, waarbij de stad een week lang bruist van optredens en energie. We lichten er vandaag de documentaire over Joy Division in WORM uit.

Vanavond een documentaire uit 2007 over de legendarische Engelse band Joy Division. Ruw archiefmateriaal dat chronologisch, gevoelig en onderhoudend is gemonteerd. Zelfs wanneer je niet van de muziek houdt, is het een meesterwerk om te zien.

grant-gee-joy-division2

 

Op hifi.nl is er het volgende over te lezen:

Joy Division is een mythe. Het laatste echte verhaal in de popmuziek, zo wordt in deze documentaire van Grant Gee gesteld. In korte tijd is dit de derde film waarin de korte carrière van Ian Curtis, eindigend in zijn zelfmoord op 18 mei 1980, centraal staat. In 24 Hour Party People van Michael Winterbottom werd het verhaal op ironische wijze verteld vanuit het perspectief van de inmiddels ook overleden oprichter van het Factory label, Tony Wilson. Anton Corbijn bleef in zijn speelfilmdebuut Control aan de oppervlakte van het verhaal, een sobere weergave in fraaie beelden. Het gevoel, de ontroering en de ontreddering na het bericht van het rampzalige eind, worden voor het eerst echt recht gedaan in deze documentaire die simpelweg vernoemd is naar de band die haar naam niet op haar hoezen vermeldde.

De aanpak is eigenlijk heel gewoon. De geschiedenis, gepresenteerd als een verhaal over de stad Manchester, chronologisch verteld door ooggetuigen en betrokkenen, geïllustreerd met archiefbeelden. Maar dan wel erg liefdevol samengesteld en mooi gemonteerd. Bovendien laten de geïnterviewden zich ook van hun minder fraaie kanten zien. Bassist Peter Hook is wel de ultieme onbehouwen boer. Hij en Bernard Summers, de initiatiefnemers tot de band, vonden Unknown Pleasures, het debuutalbum in die zwarte hoes met de streepjes, eigenlijk maar niks. Ze hadden geen idee hadden waar ze mee bezig waren.

We zien bandleden, managers (Wilson), vormgever Peter Saville, Anton Corbijn en Curtis’ Belgische vriendin Annik Honoré. Echtgenote Deborah niet, die wordt alleen via citaten uit haar boek opgevoerd. Het eigen tekort schieten in de periode rond de zelfmoord wordt op ontroerende wijze onder ogen gezien. Net als bij Kurt Corbain is het onbegrijpelijk hoe er, in het licht van de schijnwerpers, niet ingegrepen wordt in een situatie waarin iemand zich overduidelijk suïcidaal toont in een drukke sociale omgeving. De dag na een zelfmoordpoging werd er gewoon weer opgetreden, het was ook in Control te zien.

Het verhaal wordt eigenlijk verteld door popjournalist Jon Savage, fan van het eerste uur, auteur van het script voor deze film en bovendien een aangenaam causeur.

Extra informatie
Datum: Woensdag 13 november
Locatie: WORM, Boomgaardsstraat 71, Rotterdam
Aanvang: 20:00 uur / Open: 19:30 uur
Entree: vanaf 5 euro

Het complete programmaoverzicht van de Rotterdamse Popweek vind je hier. Iedereen die actief is op social media, laat wat van je horen via: #rdampopweek #gpr13 en uiteraard #010isTof

Springlights

springlights-cover-front550-e1378033607937Today Never Comes Again
cd-ep / download-ep
electropop / singer/songwriter

Het is vaag, het is eenduidig, het is warrig en minimalistisch, simpel en licht… De elektronische muziek van Springlights gaat alle kanten op. De band omschrijft zijn eigen geluid als een mix van soul, singer/songwriter en dubstep. Onlangs brachten ze een plaat uit getiteld Today Never Comes Again. Springlights is een driekoppige Rotterdamse band, bestaande uit producer Jeffrey Vonk, vocaliste Anouk de Ruiter en gitarist/drummer Etienne Harteloh.

In het openingsnummer Dawn worden we midden in de chaos losgelaten. Focussen is onmogelijk, de effecten op de instrumenten en de overweldigende delay op de vocals maken dat je heen en weer geslingerd wordt en niets anders kunt dan je mee laten sleuren in het muzikale geweld.

Pas in de lullaby-achtige song Worth To Wait gunt Springlights je een momentje om bij te komen. Alle sounds worden teruggebracht naar een laag punt en we krijgen de kans even naar het pure geluid van vocaliste Anouk de Ruiter te luisteren. Dit klinkt als thuiskomen. Haar eenvoudige zanglijnen en warme harmonieën passen perfect in het warme wollige bed dat producer Jeffrey Vonk voor ze heeft opgemaakt.

Springlights – Worth To Wait

In de rest van de nummers laat de band zien veel kleuren en kanten te hebben. Elke song is weer een klein verrassend cadeautje. Tekstueel gezien is de plaat niet heel spannend, maar dat heeft het eigenlijk ook niet nodig, omdat er soundwise genoeg gebeurd.

Deze band klopt aan alle kanten. Het is goed te horen dat er 18 maanden in de studio gespendeerd zijn. Elke sound klopt en past precies daar waar het geplaatst is. Elk gitaareffect kleurt geweldig met de overige sounds, of staat juist in gevaarlijk goed contrast met de heldere vocals van Anouk. Ook productioneel ligt alles heel fijn en relatief “uit elkaar” geplaatst. Want hoewel er vrij veel sounds gestapeld zijn per track, klinkt niets alsof het iets anders in de weg staat. In combinatie met het creatieve gitaarspel van Etienne Harteloh komt alles samen.

De ep is gratis te downloaden via de Dropboxlink op hun website.

Roufaida Aboutaleb