Eigenlijk is het gekkenwerk. Als negentienjarige jongen de eer krijgen een Europese tour te mogen regelen voor een band uit Zweden. En dat zonder enige ervaring. Het is bizar dat muzikanten al zoveel vertrouwen hebben in me, dat ze me meevragen als tourmanager. Ik, als tourmanager? Ik ben een broekie, zonder enige ervaring! Ik snap de taal niet die ze spreken en ze vragen mij als verantwoordelijke voor hun tour. In deze column vertel ik jullie over mijn ervaring als tourorganisator, de voorbereiding ervan, hoe ik dingen aangepakt heb, of hoe ik ze juist beter aan had kunnen pakken.

Shuvit is een Zweedse skate/punkband die mij in mei 2013 benaderde. Shuvit zou een Europese tour willen doen van één week. Hun allereerste Europese tour ooit. Ze hadden gehoord over me van andere Zweedse bands. Iets wat goed mogelijk is, aangezien ik eerder al een tour georganiseerd had voor Future Idiots, een andere Zweedse band. Dit deed ik weliswaar met The Hearted Productions, afkomstig uit Rotterdam. Deze keer zou ik het alleen moeten doen en ik nam hiermee een sprong in het diepe.

De planning
Ik begon met het maken van een reisplanning. Wat zou het makkelijkste zijn als tourschema? Starten en eindigen in Duitsland leek me een slim plan, aangezien de heren in Denemarken de boot naar Duitsland zouden nemen. Het leek mij een goed plan om na Duitsland, naar Nederland te gaan, door naar België, vervolgens weer Duitsland en dan terug naar huis. De band was het hier helemaal mee eens, aangezien dit het minst zou kosten qua benzinegeld en dergelijke. Van deze planning is uiteindelijk helaas niks gekomen.

Na het maken van de tourplanning leek het me verstandig eerst te gaan informeren bij zalen waar ik eerder mee gewerkt had. Uiteraard kreeg ik van bijna niemand reactie. Tsjaaa.. wat verwacht je anders? Ik ben een onervaren beginneling. Mensen kennen me niet en zagen niet het nut om terug te reageren. Uiteraard waren er ook wat zalen die wel reageerde, waaronder een zaal in Duitsland. Na even babbelen met de goede man was de eerste show een feit. En langzaam aan volgde er meer shows in Duitsland, Nederland, België, maar ook Frankrijk en Italië.

Na het regelen van de shows, ging ik een lijst maken van alle nodige gegevens. Aankomsttijd, speeltijd, soundcheck, accommodatie, eten, drinken, payment, wifi, kleedkamers, douches, gewoon een lijst met alle informatie die ik nodig had. Van veel zalen kreeg ik deze lijst terug, maar twee zalen reageerde niet. Twee Duitse zalen. Na meerdere malen aandringen kreeg ik nog geen reactie terug. We besloten ze te benaderen op andere manieren en zo kregen we te horen dat onze show in Birkenfeld, Duitsland gecancelled was, wegens faillissement van de zaal. Twee weken voor de tour en dan nog vervanging zoeken. Ik wist me geen raad meer. Gelukkig bood André van de Nederlandse punkrock band Jamestown ons een plaats aan bij één van hun thuishaven showtjes in Maastricht. Weliswaar niet betaald, maar achteraf zou het een geweldige show zijn. Ook werd de show in Grossschönau, Duitsland gecancelled. Hiervoor was niet echt een reden, ze lieten niks meer van zich horen en uiteindelijk zeiden ze dat het niet ging. Voor deze show wist ik gelukkig, twee dagen voor de tour nog vervanging te vinden in Zoetermeer. Weer niet betaald, maar beter een show spelen dan een dag vrij.

Dat is trouwens een tip die ik mee wil geven. Het is beter om een show te spelen voor wat eten en drinken dan een dag vrij te nemen. Dit scheelt je namelijk alsnog een hoop geld, ondanks dat je geen gage krijgt.

Leerervaringen
Ik heb goed geleerd hoe belangrijk het is om een contract rond te sturen nadat je een akkoord hebt bereikt met een zaal. Een contract waardoor je zwart op wit hebt staan dat je kan komen spelen. Liefst ook een contract waarin staat dat je een bepaald bedrag krijgt van de zaal op het moment dat een show, zoals bij ons twee weken of zelfs twee dagen van tevoren, gecancelled wordt. Dit is voor iedereen aan te raden, aangezien je anders veel geld verliest.

Ook raad ik aan altijd van tevoren al je slaapplek geregeld te hebben. Voor sommige shows hadden we geen slaapplek en dat kan altijd gebeuren. De band vertelde me dat ze het prima vonden om een keer in de bus te slapen. Op de dag zelf bleken ze dat echter niet meer zo’n goed idee te vinden, waardoor ze halsoverkop een veel te duur hotel reserveerde. Iets wat onnodig is als je vooraf al op zoek gaat naar een slaapplek, of eventueel een goedkoop hotelletje.

Ik heb ook veel gehad aan alle papieren die ik had megenomen en wil dit dus zeker als tip meegeven. Zorg dat je alle informatie meerdere malen op papier hebt staan en bij je hebt. Tijdens een tour kan je telefoon kapot gaan, waardoor je opeens geen inzicht meer hebt in alle informatie. Als je het dan ook nog op papier hebt, heb je toch nog al je gegevens bij de hand. Dit scheelt zonder twijfel een hoop gedoe. Zo had ik een exemplaar voor mezelf, de band en de chaffeur en had ik het allemaal ook nog op mijn telefoon staan.

Al met al kan ik iedereen zo’n tour aanraden. De dankbaarheid die de artiesten tonen na het afronden van de tour, het meegaan op tour, het tourleven zelf; het is allemaal geweldig. Uiteraard komt er veel stress, druk, onrust en vermoeidheid bij kijken, maar dat is het meer dan waard. Ik had de beste tijd van mijn leven en kan niet wachten om weer op pad te gaan. Stay Tuned!

Mike Borghs

Mike Borghs is de oprichter en eigenaar van Mad Addiction Bookings en boeker van o.a. The Hearted uit Rotterdam. Met zijn boekingskantoor probeert hij punkrock, poppunk en andere alternatieve genres levendig te houden en een kans te geven om op te treden door heel Europa. “Mad Addiction Bookings is ontstaan vanuit mijn grote droom om wat te betekenen voor de punkrock, poppunk en dergelijke in Nederland. Momenteel leef ik nog iedere dag in deze droom. Het is ongelofelijk hoe hard het gegroeid is en hoeveel artiesten/bands interesse hebben in een samenwerking. Mad Addiction Bookings is mijn leven geworden en daar ben ik meer dan blij om. Ik voel me vereerd, door alles en iedereen die interesse toont in samenwerking. Uiteraard kan het allemaal nog veel groter, maar vooralsnog ben ik erg trots op wat ik al bereikt heb. Al met al ben ik ook maar een doodnormale jongen van 19 die zijn leven leeft.” Aldus Mike.