“I need a little bit more dose of nasty. I’m seeing a little bit of unconfidence, a little hesitation. It’s not supposed to be easy. Every round gets tougher. Penetrate hard! Good passing! Shoot with confidence! I WANT SOME NASTY!”

Deze preek komt van Gregg Popovich, coach van Amerikaanse profbasketbalploeg San Antonio Spurs. Het werd een regelrechte viral-hit in de VS. Hoewel ze vaak als te saai of te oud worden bestempeld, claimen de Spurs meer dan tien jaar lang het hoogste winstpercentage van alle sportclubs in Amerika. Niet dankzij de individuele klasse van vedetten, maar het bewaken van een mentaliteit waarbij teamspel altijd prioriteit nummero uno is.

Misschien dwaal ik iets te ver af. Ik ben tenslotte door de Popunie gevraagd om over muziek te ouwehoeren, niet over basketbal. Gelukkig is dit Nederland, waar de meesten van ons een rake sportmetafoor toejuichen. Want ook het Nederlandse muzieklandschap is tegenwoordig toe aan een goeie dosis nasty.

In deze stad gelukkig geen gebrek hieraan. Sinds ik drie jaar geleden van ‘s-Hertogenbosch naar Rotterdam verhuisde, geniet ik vol verwondering van de wildgroei aan locale “cutting edge”-muziek in plekken als WORM, het Poortgebouw en Roodkapje. lk ben trots. Trots dat ik in deze muziekstad woon. Buiten Rotterdam legt men steeds nadruk op ploeterende popzalen die het loodje leggen, maar in Rotterdam is de “underground” uiterst vindingrijk met het faciliteren van livemuziek. Met elkaar, voor elkaar, net als de San Antonio Spurs.

Spannende muziekscenes dienen zich niet aan op een zilveren dienblad. Je moet er zelf proactief naar op zoek. Er zijn nogal wat namen te noemen: Herrek, Rats On Rafts, Yokocola, AC Berkheimer, S As In Assassins, Yoshimi! en Machinefabriek. Sinds kort ook The Sweet Release Of Death, een vuig noisetrio dat op 22 februari hun debuutalbum zal presenteren in Roodkapje. Al deze artiesten hebben iets ongrijpbaars, iets puurs. Dat heeft alles te maken met het kenmerkende klimaat waar ze uit vandaan komen. De muziek is een directe afspiegeling van de Rotterdamse demografie: een sterk vertegenwoordigde arbeidsklasse en een overvloed aan goedkope ruimtes.

Gitaarmuziek is niet dood, maar heeft slechts een vruchtbare bodem nodig. Bijvoorbeeld eentje waar fundamentele normen en waarden ten koste gaan van autonoom beleid. Ik kijk even richting het verre Oosten. Naar grootmacht Rusland, momenteel in de ban van de Olympische Winterspelen in Sotsji. Deze week is het opnieuw raak: twee Pussy Riot-leden worden opgepakt. Wonderbaarlijk blijft dat toch: een kleine beweging van vrouwen – met slechts die gekleurde bivakmutsen, een boombox, een gitaar en een héle hoop nasty als hulpmiddelen –  die Vladimir Putin zodanig van repliek hebben kunnen dienen dat hij bij elke opeenvolgende actie op eierschalen trapt.

Hebben wij in Nederland ook een Pussy Riot nodig… of zijn we daar simpelweg te calvinistisch voor? Denk wel: als de PVV de grootste partij wordt, kijkt men internationaal misschien met net zo’n schuin oog naar Nederland als Rusland. Bij die gedachte durf ik niet lang stil te staan. Als we een keer moeten geloven aan een schreeuwkabinet onder aanvoering van Wilders, is een oerschreeuw van duizend krakende versterkers op elf harder nodig dan ooit.

I WANT SOME NASTY!

*stapt van zeepkist af*