Vanuit Music Export Rotterdam worden doorlopend ondernemende Rotterdamse muzikanten ondersteund die bezig zijn ook voet aan de grond te krijgen buiten de landsgrenzen. Van 27 februari t/m 7 maart ging Disturbance op tour door Zuid-Europa. Hieronder lees je een uitgebreid verslag van deze tour.

Vrijdag 27 februari
San Sebastian – Donostia
We vlogen van Schiphol naar Bilbao en werden daar opgehaald door de held van de tour: Anti-Clockwise-zanger Fred Mottier en zijn vrouw. Hij rijdt ons deze hele tour rond in zijn bus. Zijn vrouw doet de merch en wij doen… herrie.

Na een klein stukje rijden door het groene heuvelachtige landschap van Baskenland komen we aan in Bilbao. Na wat potten bier, een lunch en 4 uur wachten op een parkeerplaats komen we aan bij de venue.

Direct begon de cardio: zware gear, hoge trappen, en een lift ter grootte van een magnetron waar ook het halve gebouw gebruik van maakt. Punk is blijkbaar ook logistiek lijden.
Eenmaal boven: tof zaaltje, grote bar (prioriteiten), fijne sfeer. Naast de locals dook er ineens oude bekende op die nu in deze regio woont. Blijft mooi om elkaar aan de andere kant van Europa tegen te komen.

De show was luid, warm en gezellig chaotisch. Het dankbare publiek gilde om een toegift — en natuurlijk kregen ze die.

Zaterdag 28 februari
Madrid – Sala La Trinchera
Na een korte nachtrust vertrokken we nog voor zonsopkomst als aangeschoten wild richting de volgende bestemming. De ochtend gymnastiek was al gelijk begonnen toen we alles langs de junkies en een handjevol laatbloeiers de trap weer af konden sjouwen, de bus in.

Na een flinke rit komen we aan in de hoofdstad van het land van bestemming op de plaats delict. We rijden een enorme mensenmassa van voetbalsupporters in, en worden opgewacht door de organisatie met koude blikjes bier in de menigte. Vandaag spelen we in een winkelcentrum vol met punks. Maar er is ook een voetbalwedstrijd op vijf minuten loopafstand. Wij hebben eigenlijk nog nooit zoiets gezien, er wordt gewoon punk gedraaid in het winkelcentrum met barretjes en eettentjes wat meer op zichzelf staand al een festival leek. Vandaag is het een middagprogramma en bij de eerste lokale band is de zaal al lekker afgeladen. Vervolgens speelden er nog twee bands voor wij aan de beurt waren om ons kunstje te doen.

De sfeer en energie zaten er goed in en er werd zelfs zo nu en dan meegezongen. Na de show deden we nog wat drankjes en verkochten we wat merch waarna we gevraagd werden een doos lp’s te verkopen bij een legendarische platenwinkel. Er stond wel tegenover dat we alle platen ter plekke mochten signeren. Verder werden er een paar foto’s met de eigenaar gemaakt. Op de terugweg hebben we nog even gegeten bij een bijzonder matige Chinees. Waarom ook niet, je zit immers in Spanje. En om in de Aziatische sferen te blijven sliepen we die nacht in een capsule hotel.

Zondag 1 maart
Alicante – Bramu’s Pub
Die ochtend verlieten we onze capsule voor een ontbijt bij een Peruaans bakkerijtje om de hoek met onze vrienden van Anti-Clockwise, die we hierna in Alicante weer zouden treffen. Ze waren er eerder dan wij, gezien we nog even van de weg werden gehaald door de politie voor het niet dragen van gordels. Het geluk was dat niemand een Spaans paspoort had, dus ook geen boete. Die zondagavond speelden we in hartje centrum in een salsa club. Het terras zat al lekker vol en we kregen een warm onthaal van onze vrienden van Llamando a Julia, de band die na onderling overleg zou afsluiten. We zagen de band van Crusty Fest, met wie we eerder speelden, nu in hun hometown.

Het was weer een leuk potje rocken met enthousiast publiek, maar verlieten de plek niet al te laat vanwege een monsterrit de volgende dag. We kregen de sleutel van een vakantieverblijf met zwembad buiten de stad om de nacht te verblijven.

Maandag 2 maart
Toulouse @ Bar Le Ravelin
Wederom vroeg uit de veren! We hebben een rit van 9 uur voor de boeg. Na een heerlijke, zeer welkome douche vertrekken we om 08.00 uur richting Toulouse. Voor drummer Jona is de tourbus vandaag zijn leslokaal. Hij volgt remote een les voor zijn studie. We tuffen stevig door en komen rond 18.30 aan bij Le Ravelin, waar we al worden opgewacht door enthousiaste Toulouzenaren.

We worden rondgeleid in het kleine barretje, helemaal achterin is onze mini backstage met een koelkastje vol bier en water en waar een heerlijk, typisch voor deze regio, aardappelgerecht voor ons klaarstaat. Een band uit Georgië sluit voor twee shows aan; zij openen. We spelen een goede gig, maar het drumstel had andere plannen. Het was hard werken voor Jona, but he did it. Om 23.15 zit iedereen alweer in de bus.

Het is wederom een verrassing waar we vandaag onze ziel te rusten mogen leggen, en om 00.00 worden we binnengeleid in het huis van een stel oude punk veteranen, overal matrasjes, en de drie bands zoeken vanzelfsprekend een fijn plekje, met als resultaat dat wij vlak naast de afterparty in de woonkamer terechtkomen. Je verwacht het niet. De zelfgestookte Georgische drank waar maar geen eind aan lijkt te komen leek op dat moment de betere optie. Om 05.00 uur gaat het lampje uit. We houden er een mooie uitnodiging aan over voor een mini-tourtje door Georgië.

Dinsdag 3 maart
Montpellier @ KJBI
Rond 12.00 uur is iedereen weer aanwezig en de halve band staat dartpijlen mis te gooien in de tuin. Waarom niet joh. De winnaar mag vanavond als eerste z’n bed kiezen haha. We hebben vandaag geen haast. Montpellier, thuisbasis van Anti-Clockwise, is maar een klein stukje rijden. Onderweg bezoeken we een muziekwinkel om de nodige vellen en snaren, die ons een dag eerder zijn ontvallen, te fixen. Om 17.30 komen we aan bij een super tof kraakpand met daarnaast een slaapzaal met stapelbedden. We doen meteen de soundcheck om 18.30 om aansluitend te genieten van een kleine versnapering – een specialiteit uit de regio: oesters met Chardonnay!

Het zou een wondermiddel tegen de kater moeten zijn, en zo kregen we dit verder de gehele tour als ontbijt. We kregen de kans om een beetje te chillen, snare en gitaar reparaties uit te voeren, terwijl de zaal langzaam aan het vollopen was.

Wederom speelden de Georgiërs en Fransen voor ons en met een goed opgewarmde zaal mochten wij het podium betreden. Het is weer een loei vette show met veel energie vanuit het publiek dat we terugkregen. Het geluid is perfect, en het publiek geniet zichtbaar van het geweld dat we de zaal in slingeren. Na de show drinken we gezellig wat met het aanwezige publiek, merch wordt flink verkocht, en vervolgens worden we met de grond gelijk gemaakt met een potje tafelvoetbal. De beide benen staan weer op de grond. Tijd voor een schoonheidsslaapje!

Woensdag 4 maart
Chambèry @ Le Brin de Zinc
Rond 10.00 uur wordt iedereen zijn bed uitgeveegd, we hebben haast; blijkbaar is de soundcheck vandaag om 15.00 uur. Die info was ons nog niet bekend! Half slapend stappen we de bus in. Iets later dan gepland komen we aan om 15.30 bij Le Brin de Zinc, omringd door de indrukwekkende bergen van de Alpen.

De zaal bevindt zich op een op het oog wat afgelegen industrieterrein. We pakken meteen door en doen iets later dan gepland om 16.00 uur de soundcheck. Met de sound zit het vandaag wel goed. We nemen nog even allemaal de tijd om een beetje uit te rusten. Niet lang daarna trapt de lokale band Total Dezordre af met een energieke zanger die het publiek lekker warmdraait voor Anti-Clockwise waarna wij mogen afsluiten. Ook vandaag lukt het ons weer om het publiek op de been te brengen. Ondanks de wat afgelegen plek in een klein dorp viel de opkomst niet tegen.

Na het optreden drinken we nog wat met het aanwezige publiek, en worden er contactgegevens gewisseld met fotografen.  Die avond sliepen we bij de zanger van de openingsband. Een fantastische plek met  uitzicht op de Alpen. De flessen schnapps komen rond 01.30 op tafel, akoestische gitaren komen tevoorschijn en het blijft nog lang gezellig …

Donderdag 5 maart
Genève @ L’Usine
Na een beetje nachtrust was de gastheer al druk in de weer met het bereiden van een brunch. Meneer bleek ook kok te zijn. Eerder die ochtend zijn de Fransen naar een kaasboerderij geweest waar het plaatsje dat erom bekend stond, om het hoofdingrediënt te halen voor ons 3-gangen diner, met als ster van de show de kaas. We doen het lekker rustig aan en vertrekken rond 14.30 richting Zwitserland. Het is vandaag maar twee uurtjes rijden dus we komen lekker op tijd aan. Vandaag spelen we in PTR (Post Tenebras Rock) een iconische concertzaal en non-profitorganisatie gevestigd in het culturele centrum L’Usine welke is opgericht in 1983. Direct zien we buiten al grote billboards hangen met daarop een foto van onszelf.

Meteen aan het werk; we laden uit, bouwen op en doen meteen de soundcheck onder het genot van een koud biertje. Het is echt een mega grote zaal maar er waren al 250 kaarten verkocht in de voorverkoop, dus het beloofde al een mooi avondje te worden. We werden vervolgens op de eerste verdieping hartelijk ontvangen door onze gastvrouw, die als taak heeft te zorgen dat het ons aan niets ontbrak. Koelkasten met bier, flessen whiskey, gigantische borrelplanken, je kon het zo gek nog niet bedenken en het was aanwezig.

Al snel arriveerden naast onze Franse tour maatjes ook professionele fotografen en de mannen van The Moped Lads. Helaas konden ze zelf niet spelen omdat de zanger met een hartaanval in het ziekenhuis was beland. Maar toch kwamen ze voor de support. Backstage werden al wat kiekjes gemaakt voor ons optreden.

De openingsband met onze gastheer van gisteren is ook vandaag mee, en ze openen het bal. Het geluid en het publiek, de zaal, de sfeer, de backstage, het licht. Werkelijk alles is geweldig aan deze plek, en dat is te horen aan de bands op het podium. Alle bands geven wederom alles wat erin zit om het publiek te trakteren op een vette show. En die worden op hun wenken bediend.

Dat optreden soms ook even creatief improviseren is blijkt wel wanneer gitarist Makkie bij het eerste nummer meteen een snaar breekt. De back-up gitaar wordt door het professionele stagepersoneel direct aangereikt en zij vervangen in de tussentijd razendsnel de gebroken snaar, zodat Makkie bij het derde nummer z’n eigen gitaar alweer vast heeft. Chapeau! We zitten er lekker in door alle goede zorgen, en het publiek geeft ons een dikke injectie positieve energie. Wat een feest.

Rond 00.00 wordt iedereen na wat handtekeningen gezet te hebben, en met mensen op de foto te zijn gegaan, de tent uitgeveegd. We praten nog even gezellig na en zoeken rond 01.00 uur onze slaapplekken op. Via een lift naar de tweede verdieping vinden we onze knusse kamer met stapelbedden. We worden door de Fransen nog even meegesleept naar een soort afterparty met snoeiharde reggaeton. We proberen het heel even, maar besluiten dat nachtrust prioriteit heeft boven shotjes en reggaeton.

Vrijdag 6 maart
Moissey @ Private Show at the Haunted Manor
We worden vroeg wakker. Geen haast, geen stress, iedereen pakt zijn momentje onder de douche en probeert de vorige dag van zich af te spoelen. Rond het middaguur slepen we de backline en koffers weer de venue uit en laden de tourbus in. Een klein half uurtje later rijden we weg, na een uitgebreid afscheid te nemen van de werklui die alweer bezig waren, voor waarschijnlijk het volgende evenement die dag. Kort daarna stoppen we bij een winkelcentrum voor wat ontbijt en wat versnaperingen voor in de tourbus.

Nadat iedereen klaar is met zijn bij elkaar verzamelde ontbijt vanuit supermarktjes, foodtrucks, en bakkerijtjes vervolgen wij onze weg richting Moissey. Rond half vijf kwamen we aan in Moissey, onderweg was ons al het een en ander verteld over deze locatie. Het was een private show maar wel helemaal uitverkocht, en in een oud kasteel. Een paar van ons herkende de plek van verhalen van vroeger, legendarisch dus. We worden vriendelijk ontvangen en na de nodige foto’s en rondkijken rondom, en in het kasteel, laden we de bus uit, en zetten alles weer klaar voor de show.

Onze chauffeur en goede vriend Berrie, die een dag eerder vanuit Nederland is vertrokken, sluit op dit moment ook aan om het stokje over te nemen van chauffeur Fred en dit wordt dan ook onze laatste show samen met Anti-Clockwise deze tour. Rond 19.30 staat het avondeten klaar, geregeld door de goede gastheer en zijn vrouw, en we eten de lang verwachte chilli con carne. Wat is een tour zonder. Anti-Clockwise opent de avond en de venue staat al lekker vol.

Om 23.00 uur slaan wij onze eerste noot aan, en we zitten er gelijk weer lekker in, evenals het publiek. Omdat ze er nog niet genoeg van hadden gaven we die avond een dubbele toegift. Als laatste een nummer dat we al een lange tijd niet meer gespeeld hadden, maar we gooiden hem eruit als een scheet die net te lang klem zat. Blazen!! Na de show was het erg gezellig tussen de Fransen die toch maar weinig Engels konden, net als wij niet zo heel goed Frans konden, maar met een hoop gelach en gebarentaal, kom je toch een heel eind. Tegen half drie ’s nachts vond iedereen het wel welletjes en waggelden we de trappen op van het kasteel naar de slaapzaal. Een ambiance waar de gemiddelde horrorfilm nog een puntje aan kan zuigen.

Zaterdag 7 maart
Parijs @ Le Sample
Na een korte, frisse nacht in het kasteel, waar de kou nog een beetje in de muren leek te hangen, druppelde iedereen langzaam naar beneden. Geen tourbus dit keer.
In plaats daarvan staat de station van Jo klaar inclusief chauffeur Berrie. Rond 10.00 laden we de spullen in, dit wordt weer zo’n puzzel waar niemand ooit echt zin in heeft, maar toch altijd weer lukt. Na een geladen afscheid verzamelt iedereen zich, handen worden geschud, armen om schouders geslagen, er worden snel nog telefoonnummers gedeeld, vriendschapsverzoeken online verstuurd en beloftes gemaakt om elkaar snel weer te zien.

Om 11.00 rijden we met gepaste spoed weg richting Parijs, onze laatste show. De rit duurt ongeveer vier uur, de eerste band speelt al om 14.30 uur, die we helaas moeten missen, evenals de twee bands daarna. Iedereen die weleens met de auto in Parijs heeft gereden zal ook wel begrijpen dat we pas om 16.30 aankwamen op locatie; Le Sample. Hier werden we opgewacht door onze vrienden van Human Dogfood, en bij binnenkomst waar het feest dus al eventjes bezig was, kwamen we de een na de andere bekende tegen. Zowel Europese als Nederlandse vrienden.

Dit belooft een groot feest te worden. Zeven bands en ook vanavond helemaal uitverkocht; Abolition (F), Stachel (NL/DE), Toprot (NL), Antidote (NL), Human Dogfood (F), Breakout (F) en wij. De sfeer zat er al lekker in maar wij moesten nog even inchecken in het hotel op 5 minuten loopafstand van het venue. Eenmaal terug begon Human Dogfood hun set, die niet alleen een tof potje kunnen beuken, maar ook maken ze hun eigen bier. Hiermee hadden ze de helft van de backstage ruimte gevuld. Erg lekker, maar gevaarlijk samen met de vermoeidheid die we toch wel een beetje begonnen te merken.

Om 20.15 spelen wij onze laatste show van de tour. Wat een gave, gezellige chaos was deze show. Het bier vliegt ons om de oren, microfoons worden van het niet al te grote podium getrokken, en weer netjes terug gezet door het publiek, om menig nummer mee te zingen. Na onze show ruimen we onze spullen weer op, geven elkaar de nodige high fives, de laatste show van de tour is een feit. We bekijken de show van Antidote en daarna Breakout.

Nadat de bands gespeeld hadden komen we er achter dat Toprot (onze vrienden uit Den Haag) in hetzelfde hotel slapen. We helpen elkaar met het sjouwen van de merch, versterkers en instrumenten richting het hotel. Althans, “sjouwen” want bandleden en versterkers rolden over de grond. Onderweg ontstaat het plan dat we nog ergens wat gaan drinken deze avond met elkaar. Een half uur later staan we ergens langs de weg, en hebben we de mannen van Breakout ook gevonden, die wisten nog wel een bar die open zou zijn. Dit was alleen wel een stuk lopen, gevolgd door een busrit. Hier had niet iedereen evenveel behoefte aan en besloten Rob en Makkie er een eind aan te breien.

Joz en Jo hadden er nog geen genoeg van, en besloten mee te gaan. In de bar treffen ze een paar Canadezen, fans van de band, die ons uitnodigen om een tour samen met hun band te doen in Canada volgend jaar. Na weer het nodige contactgegevens deel moment, kwam het inzicht dat het geen slecht idee zou zijn om het mandje te gaan opzoeken. Moe en voldaan kunnen we terugkijken op een non-stop en succesvolle negen daagse tour Spanje, Zwitserland en Frankrijk.

Met dank aan Popunie Rotterdam, Anti-Clockwise, en iedereen die onze shows heeft bezocht, of ons op meer of mindere wijze heeft geholpen. Niets is mogelijk zonder jullie!

30 years of Disturbance … and counting. On to the next!