Zaterdag 6 mei is de cd presentatie van The Bullfight in Theater Walhalla. Het album Shame, Guilt, Deception – Individuals Chapter I is een verzameling liedjes en geen afgemeten album. Het album verschijnt op het eigen label Brandy Alexander Recordings. Wij vroegen zanger, toetsenist en labeleigenaar Thomas van der Vliet de songs op het album stuk voor stuk toe te lichten: “Het is een verzameling nieuwe en oude(re) liedjes die allen niet eerder zijn uitgegeven. Geen b-kantjes of outtakes, maar liedjes die we wel degelijk goed genoeg vonden, maar die niet op een eerder album pasten.”

The Weeping Willow

Een relatief jong liedje geschreven vanuit een sample uit de optigan, een novelty orgeltje uit de jaren zeventig die net als de mellotron werkte. Compleet met alle kraakjes en piepjes. Het samenspel van de optigan met de viool en de stuwende drums werkt vooral erg mooi. Het liedje voelt daardoor tijdloos. Tegelijkertijd nieuw maar ook nostalgisch ouderwets. De clip (afkomstig uit de korte film Lucide waar we (The Bullfight) de muziek voor hebben gedaan) sluit daar in zwart-wit helemaal bij aan.

I Guess You Know By Now

De basis voor dit liedje was de elektronische beat, iets wat wij niet vaak gebruiken. Er zitten overigens wel echte drums doorheen maar die beat is wel heel kenmerkend. De slidegitaar van Mark Ritsema (Spasmodique) maakt het helemaal af. Het orkestrale uittro was iets wat ik al langer met een liedje wilde doen, geweldig hoe de slide- gitaar met de violen en het orgel mengt aan het einde.

Nick praat hier vaak meer dan hij zingt, wat heel goed werkt bij de muziek. Heel dicht op de microfoon opgenomen en hard in mix, waardoor het heel intiem klinkt. Prachtige vioolsolo van Esther na het tweede refrein moet ook genoemd worden.

That Man

Meer up-tempo en agressiever dan de vorige liedjes. Opgebouwd in laagjes met gedubbelde akoestische gitaren, snelle brushes op de drums, hammondorgel, noise-gitaren en viool en uiteraard handclaps. The Bullfight is daar een fervent aanhanger van. Ik ben vooral ook te spreken over het instrumentale orkestrale middenstuk wat later, na een modulatie, nog een keer herhaald wordt onder de lekkere felle zangpartij van Nick. Een hel om te mixen door alle verschillende partijen die ik ook nog eens niet allemaal had opgeschreven. Alles stond verspreid over 32 sporen en ik moest helemaal gaan uitpluizen wat waar stond.

No Thorns, No Roses (reprise)

Een liedje dat ook op ons debuut stond en dat we altijd al in een andere uitvoering wilde doen. Nu stemmig, donker, langzaam en met een bedrukte sfeer. De vioolarrangementen van Esther hebben we als laatste opgenomen maar zijn superbelangrijk en tillen het refrein helemaal op. Ook hier wordt weer gebruik gemaakt van stemmige samples, ditmaal uit de gitaareffecten. Let vooral ook op de diepe ademhalingen van Mark vlak voor het uittro. Deze waren eigenlijk als opwarmer voor datzelfde uittro, maar ik vond het zo dramatisch klinken dat ik ze er met de mix hard in heb gezet. Sorry Mark 🙂

My Comeback

Een kort liedje met een hoop energie. Het uittro is prettig vreemd, daar maken we steeds meer gebruik van, vreemde uittro’s. De violen / mellotron in het einde zijn pas opgenomen nadat Nick’s zang er al stond en de partijen zijn daar omheen geschreven. Ik vind het persoonlijk ook mooi dat het einde in volume aan blijft houden, plotseling afgekapt wordt en meteen overgaat in het volgende nummer.

Waltz for L.E.

Een wat persoonlijkere tekst van Nick in een liedje dat vrij veel overgangen kent. Bijna elk couplet komt er wat bij of gebeurt er wat nieuws. De zang van Linda Kreuzen vult Nick’s partij erg mooi aan. Ben zelf ook erg tevreden met de philicordapartij in het instrumentale stuk. Dit gaat erg mooi samen met de viool. Soms tegen het valse aan, heerlijk. Mark’s tremolostukjes geven het einde ook veel sfeer mee. De zanglijn van Linda op het einde kennen sommige mensen wellicht van ons vorige album. Daar staat het nummer Don’t Be Afraid op wat bestaat uit deze zanglijn (maar dan constant herhaald). Oorspronkelijk hoorde het dus bij dit liedje. Wederom een apart (maar erg mooi) uittro.

Only Her Ladder Led To Fire

Een stemmig en filmisch instrumentaaltje. Een oud liedje uit 2011 denk ik. Roald van Os speelt altviool. De Morricone-achtige gitaarpartij is van Mark en haalt het traditionele piano-viool gevoel wat overhoop.

My Life Is Better Than Yours

Geweldige tekst van Nick (geschreven in een periode waarin hij de titel geenszins waar kon maken) en lekker relativerend tussen best wat zware liedjes. Bijna alles hier is in één take opgenomen. André’s rechttoe rechtaan drumpartij werkt erg prettig in combi met het jankende orgel en de ietwat lullige gitaartjes.

Backdoor

Een liedje dat origineel is opgenomen in de tijd dat we Stranger Than The Night (Tocado Records, 2010) opnamen. Paste niet in de sfeer van dat album, maar we vonden het wel altijd een mooi liedje en een stemmige afsluiter.