Bottelaars en Beesten
cd-album / download-album
Nederlandstalige rammelpop
YCR Rotterdam

Yoshimi!, de naam waarachter geluidskunstenaar Niek Hilkmann zich verschuilt, zal bij sommigen meteen de associatie oproepen met dat mooie album van The Flaming Lips uit 2003. Op zich onterecht, alhoewel de eigenzinnige en soms ook naïeve benadering van muziek door Yoshimi! zeker hier en daar raakvlakken vertoont met die van Wayne Coyne en de zijnen. Niet wat betreft muziekstijl, maar zeker wat betreft het avontuurlijke en experimentele karakter. Eigenlijk beweegt de muziek van Yoshimi! tussen die van Spinvis en het duo Buke and Gase uit Brooklyn.

Na in 2011 het fijne album Sowieso te hebben uitgebracht, waarop Hilkmann Nederlandstalige rammelpop, doorspekt met experimentele geluiden (Madrileense metro’s, antieke kerkorgels, horden wilde meeuwen, zelfgemaakte stoomboten en dozen vol vuurwerk) liet horen, is er nu Bottelaars en Beesten. Volgens Hilkman moet er niet gesproken worden van een compilatie maar een ‘conservatiealbum’: een album dat terugkijkt op de periode 2007-2012 in nostalgie en dat bestaat uit een verzameling bijzondere, soms gezellig rommelige en absurde liedjes.

De negen nummers op deze plaat klinken schijnbaar onbevangen en ook wat kinderlijk op zijn tijd. Dit leidt tot bijzonder leuke momenten als in Walk of Life een cover van Dire Straits, een band die toch vaak juist naar een mooi harmonisch geluid streefde. Yoshimi! geeft dit nummer een dosis balorigheid mee, waardoor het een typisch eigen karakter krijgt. Tekenend is dat op het album ook een tweede cover staat waarvan het origineel van de hand is van Wim T. Schippers (No Way Around That), een van de kunstenaars die het meest uit lijken te zijn op ontregeling door middel van het absurdisme.

Yoshimi! – No Way Around That

Eigenlijk horen we dit op de gehele plaat terug: rammelende en ook vrolijke muziek die voortkomt vanuit een ontwapenende neiging om te goochelen met geluid, waarbij absurditeit om de hoek komt kijken. De stem van Yoshimi! heeft daarbij iets knulligs (zeker wanneer hij Engels zingt) en juist dat maakt het tot een sympathiek klinkend geheel. Een album dat bestaat uit negen liedjes, die geschreven zijn in de loop van vijf jaar kan natuurlijk niet als een coherent geheel overkomen, en dat doet Bottelaars en Beesten dan ook niet.

Wat het wel is, is een optelsom van waardevolle momenten in het avontuur dat Yoshimi! de afgelopen jaren is aangegaan met de (muzikale) wereld om hem heen: rommelig, met humor, naïef op zijn tijd, maar bovenal ook vol experiment en charme. Op die manier weet Bottelaars en Beesten toch te raken en uiteindelijk neemt Yoshimi! ons, met een glimlach op onze lippen, dan toch mee op zijn vreemde tocht vol met wonderlijke teksten en curieuze geluiden. Een tocht die niet Yoshimi!’s laatste zal zijn. Want zoals Hilkmann zelf schrijft: “Nu weet u hoe het zit. (…) tot het volgende avontuur! :)”.