No Reply brengt met Jacky hun tweede ep uit. De vier tracks zitten goed in elkaar, komen hard binnen en blijven in je hoofd zitten. Het Haagse viertal maakt energieke rock met vrouwelijke vocalen en doet denken aan Clayborn en Audioslave. Dat zijn complimenten, en die zijn in mijn ogen terecht.
De muziek zit dus goed in elkaar. Op de website lees ik dat No Reply typisch Haagse rock maakt, maar dat ze zich onderscheiden door een ‘trippy flavour’ toe te voegen. Ik had het zelf niet veel beter kunnen verwoorden. De rock-basis is zeer solide en als extraatje worden er onverwachte breakjes doorheen gegooid. Zo te horen komt dat voort uit goed samenspel, waarbij je elkaar als bandleden uitdaagt. Bijvoorbeeld met breaks die uit de maat lijken maar stiekem retestrak zijn. Een beetje elkaar pesten dus en dat is leuk, dat zorgt voor een gezonde energie in de band. Aan alles hoor je dat No Reply plezier heeft in het schrijven en spelen van de nummers.
Dan iets heel anders: toen ik de ep ontving had ik weinig zin om hem in de cd-speler te stoppen. De voorkant is zwart-wit, de bandleden poseren statisch op een sofa met een zweverige blik in de ogen. “Dit is melancholische piano-pop”, dacht ik. Kan niet missen. Gelukkig zat ik er flink naast maar mijn punt is: zorg voor een energieke en passende voorkant. Ik was blij verrast met de harde gitaar intro van de eerste track maar de cover van de ep is het eerste wat een recensent of – erger – een programmeur ziet. Het laatste dat je wilt is dat iemand je cd aan de kant schuift zonder te luisteren.
Genoeg over het uiterlijk van de ep. Wat me erg aanspreekt aan No Reply is de frontvrouw met de enorme basgitaar. Ze straalt uit dat ze het zootje wel even zal aanvoeren en het lukt haar nog ook. In de video’s op de website is te zien dat ze het artiestschap goed verstaat. Wat dat aangaat doet de band echt denken aan Clayborn en daar ben ik heel blij om.
No Reply – Jacky
Zijn er dan geen verbeterpunten? Jawel, in vogelvlucht: de vocalen mogen op plaat net zo krachtig als live – trek ook in de studio alles uit de kast. Verder zijn de overgangen soms wat abrupt. Probeer meer spanning op te bouwen. Als laatste: gebruik bij een staccato (solo) gitaarslag een effect waarbij we goed kunnen horen wat je aanslaat.
Jacky is een zeer verdienstelijke tweede ep en No Reply is goed bezig! De kwaliteit van de muziek is hoog, ik heb het schijfje met plezier op repeat gedraaid en dat blijf ik voorlopig nog even doen. Ga zo door!

