Tourverslag: No Reply via Stage Europe Network in Frankrijk (deel 2)

No ReplyEerder was deel 1 van het tourverslag van No Reply in Frankrijk te lezen op de Popunie website en de website van 3voor12 Den Haag. Hier het tweede en laatste deel.

Dag 5: Woensdag 19 juni
De woensdag begint met de masterclass, gevolgd door de repetities van de mixed bands. We hebben de nummers zo goed mogelijk afgemaakt. Tijdens de lunch krijgen we een wel heel speciaal gerecht. Ik weet nog niet precies of dit nu een typisch Frans gerecht is, of dat ze gewoon aan het experimenteren zijn. Het bestaat uit een half ei, met een enorme klodder mayonaise. Het ziet er best prima uit, maar zo’n enorme hap mayonaise in je mond is toch niet echt lekker. ’s Avonds gaan er wat mensen naar een parkje om daar een beetje te jammen. De rest vermaakt zich prima in het hostel. Margaret (IJsland), Amal (Tunesië) en ik zijn buiten aan het tafeltennissen. Als echte meisjes rennen we gillend achter de rondvliegende balletjes aan, die door de wind overal naartoe waaien. Uiteindelijk hebben we de tafel maar naar binnen gereden, om daar verder te spelen. Het was een heel gezellige avond.

Dag 6: Donderdag 20 juni
De dag begint met een repetitie met de mixed band van 10:00 tot 14:00 uur. Het nummer is al klaar, dus hebben we vooral lekker buiten in de zon gezeten. Kai (Duitsland) heeft in onze repetitieruimte nog even met zijn band hun nummer doorgespeeld, wat erg vet klinkt. Ze hebben een heel goed nummer geschreven met een loopje dat niet meer uit je hoofd weg te slaan is. Na de “repetitie” hebben we met de Duitse en Noorse band een optreden voor de Franse radio (ZinZine), in een café. Het is vrij druk als we aankomen en de sfeer zit er al goed in. We spelen twee nummers akoestisch, wat totaal anders is dan wat we normaal doen. Omdat er geen cajon beschikbaar is, hebben we al onze creativiteit ingezet en besluiten een vuilnisbak om te draaien en dat te gebruiken als percussie. Na ons is de Duitse band, Etnernal Spirit, aan de beurt. Ook zij doen twee nummers akoestisch. Het hoogtepunt is echter de Noorse band Mhoo. Met perfecte meerstemmigheid en een tweeling die op de achtergrond viool speelt. Zangeres Miriam speelt niet alleen gitaar, maar tovert tijdens de nummers ook nog een trompet tevoorschijn waar ze prachtig op speelt. Terecht een groot applaus van het toegestroomde publiek.

Na het eten van tapas in een klein Spaans restaurantje maken we nog een wandeling door het centrum van Aix en Provence. Dat is niet onopgemerkt gebleven voor de bewoners. We lopen zingend door de straten van het oude centrum begeleid door een saxofoon. We komen op een plein waar al muziek wordt gemaakt en waar mensen volop aan het dansen zijn. De violen, gitaren en trompet worden weer tevoorschijn gehaald. Het wordt een grote jamsessie. Eenmaal terug in het hostel blijkt er een poging tot inbraak te zijn geweest. Een man heeft gezien dat een raam een klein beetje open staat. Helaas voor de hem komt hij niet verder dan dat raam, want zijn hoofd komt klem te zitten. De inbreker zit in een benauwde positie en besloot om hulp te roepen. De politie komt na niet al te lange tijd aan, begint eerst hard te lachen en foto’s te maken, om hem daarna in de boeien te slaan.

de+dief+zit+klemDief zit klem

Dag 7: Vrijdag 21 juni
Een dag waarop we van hot naar her moeten rennen. Het begint al om 11.00 uur als we met No Reply gaan repeteren. De zon staat al vrij hoog aan de hemel en het is bloedheet. Na een wandeling van ongeveer 20 minuten met de pedaltrains en gitaren in de hand zijn we eindelijk aangekomen op het conservatorium van Aix. Na amper een uurtje te hebben gerepeteerd, moeten we al onze spullen inpakken om naar het centrum van Aix te gaan en ons te melden bij het podium. We worden opgehaald door een busje, dat ons naar het centrum brengt. Dat scheelt ons weer een hoop gesjouw. Ze zouden wel eens lichtere gitaarkoffers mogen maken, of met wieltjes. Eenmaal aangekomen in het centrum worden we backstage gereden. Het voelt alsof we super beroemd zijn.

SOverleg op het podium

Om 17.00 uur zouden we eigenlijk onze soundcheck hebben, maar deze wordt aanvankelijk twee uur opgeschoven. Uiteindelijk blijft er alleen nog maar een korte line-check over. Voordat wij beginnen met spelen zet Douwe nog even een nieuwe trend. Tijdens het springen op het podium maakte hij onvrijwillig een backstagedive. Wat inhoudt dat hij niet van het podium het publiek invalt, maar de backstage in. Gelukkig is hij niet ernstig gewond geraakt, alleen zijn broek is kapot en hij heeft een grote schram op zijn arm.

Na het ongeval van Douwe kunnen we dan eindelijk spelen voor zo’n 2000 mensen. Douwe heeft de nieuwe ep Jacky het publiek ingeworpen. Veel mensen proberen het cd’tje te pakken te krijgen. Dat Douwe basketbal speelt is niet te zien aan zijn worp. A bit girly! We hebben na het optreden nog aardig wat cd’s verkocht aan het enthousiaste publiek. Een ervaring die we nooit meer zullen vergeten, en waar we met plezier op terug zullen kijken.

Dag 8: Zaterdag 22 juni
We zijn bijna de hele nacht wakker geweest om de IJslandse, Duitse en Poolse band uit te zwaaien. Voordat ze vertrekken hebben we nog met wat mensen op balkon gezeten en de week besproken. Er worden ook nog wat geïmproviseerde spelletjes gespeeld, zoals met z’n allen zo stil mogelijk in de hal gaan liggen en wachten totdat het licht uit gaat. Er wordt zo hard gelachen dat stil liggen vrijwel onmogelijk is. Na zo’n tien minuten komt de eigenaresse van het hostel. Ze is zo boos dat haar hele hoofd rood wordt, en begint keihard in het Frans te schelden. Om 4.00 uur is het tijd om de Duitsers, de Polen en de IJslanders uit te zwaaien. Met tranen en gesnotter.

vrienden+voor+altijdVrienden voor altijd

Na amper geslapen te hebben moeten we weer vroeg opstaan om onze spullen in te pakken en het hostel te verlaten. Er was gezegd dat we er om half 11 uit moesten zijn, maar om 10.00 uur heeft de eigenaresse er toch genoeg van en besloot langs de kamers te gaan en de deuren te openen. We moesten nu echt weg. We hebben nog aardig wat tijd te doden voordat we naar het vliegveld gaan. Met de overgebleven groep hebben we nog ontbeten op een terrasje in het centrum en gezellig muziek gemaakt. Totdat het weer tijd is om afscheid van elkaar te nemen en nu echt terug te gaan naar huis.

Het was een week om nooit meer te vergeten. We hebben mensen ontmoet die ons altijd dierbaar zullen blijven en vriendschappen gesloten die we altijd zullen koesteren. We missen al die geweldige mensen die we deze week ontmoet hebben. We willen de Popunie bedanken dat wij dit mochten meemaken.

À bientôt!

No Reply

Bron: 3voor12 Den Haag

Tourverslag: No Reply via Stage Europe Network in Frankrijk (deel 1)

pepijn in aixDe dag na de ep-presentatie, zaterdag 15 juni, vertrok No Reply naar Frankrijk voor het Stage Europe Network project. Daar gaat de band samen met muzikanten uit verschillende Europese landen een week lang muziek maken. De week wordt afgesloten met een optreden op het festival Class’Eurock in Aix en Provence. Eerder deden ook de Haagse bands Fexet en Starcatcher via de Popunie mee aan Stage Europe Network. Hier deel 1 van het tourverslag.

Dag 1: Zaterdag 15 juni

De avond voordat we vertrekken hebben we onze ep release in de SuperMarkt. De nachtrust is er flink bij ingeschoten en gammel gaan we naar Schiphol. Tijdens een twee uur durende vliegtuigreis wordt mijn hoofd gepijnigd door een voorhoofdsholteontsteking, wat vooral bij het landen geen pleziertje is. Eenmaal aangekomen in  Marseille gaan we met de bus naar de jeugdherberg. Jep, een jeugdherberg. Niet een bungalowpark met eigen bungalow en zwembad zoals Fexet had. Neen, meer een Cubaans staatshotel waar ik een kamer moet delen van plus minus vier vierkante meter met een IJslands meisje. Pepijn, Douwe en Oropo delen gezellig een kamer met z’n drieën. Het idee om een kamer te delen met iemand die ik niet ken, vindt ik niet al te prettig, maar Douwe, Oropo en Pepijn zijn heel lief want ik mag wel bij hun komen slapen als ik dat wil, ze hebben toch een bed over. Achteraf blijkt het meisje erg aardig te zijn. Wat niet te merken is toen ze de kamer rond een uur of 2 ’s nachts binnen kwam stampen. En na 5 minuten weer weg is na een harde klap van de deur. De enige momenten waarop we samen in de kamer zijn, is als we slapen. Dus het is allemaal prima.

aankondiging+op+raamAankondiging Are U Aixperienced?

We hebben een “showcase” met de verschillende bands, maar het is niet echt denderend. Het niveau van de bands ligt toch lager dan ik had verwacht. De Duitse band vindt ik opvallen en de Polen is ook oké. De band uit Marokko is niet heel erg goed, maar wel erg leuk. Ze speelden traditionele muziek en proberen hier en daar moderne invloeden te gebruiken, wat niet helemaal goed uit de verf komt omdat de drum en gitaar skills nog te wensen overlaten. Ik ben enigszins verbaasd dat verschillende bandjes ook covers spelen vanavond. En niet alles is even zuiver, maar wel leuk. Ja toch niet dan?

Dag 2: Zondag 16 juni
De volgende dag worden de bandleden gemixt. De bedoeling is dan dat je een liedje schrijft met de muzikanten uit de andere landen onder het mom van elkaar beter leren kennen en een kijkje te nemen in de muzikale keuken van de andere culturen. Na ongeveer een uur regelen, onderhandelen en ongelooflijk veel gedoe zijn alle bandjes gevormd. Pepijn en ik zitten in een bandje met een toetsenist uit Polen, een drummer uit Marokko en een violiste uit Noorwegen. Het is vrij snel duidelijk welke stijl we gaan spelen. De toetsenist doet voorkomen of hij overal voor open staat, maar als eenmaal puntje bij paaltje komt, gaat het toch anders dan we hadden verwacht. De toetsenist blijkt een zeer kwetsbaar ego te hebben, want hij kan alleen muziek spelen die zijn ego niet zal beschadigen. Schijnbaar kan hij nummers al denkend schrijven, zonder enig instrument aan te raken. En als wij met ideeën aankomen, blijkt zijn gevoelige ego in de weg te zitten.

SNo Reply in Aix en Provence

Zo gaat het nog wel even door, totdat uiteindelijk toch een popliedje wordt geboren. Met alle oe’tjes en aatjes van dien. Over het algemeen heb ik niet al te veel positieve reacties gehoord over de mixed bands. Vaak waren de muzieksmaken toch te verschillend, of dat er één iemand zo erg de leiding neemt dat het niet leuk meer is voor de rest. Douwe zit in een band met een Marokkaanse rapper/zanger, die een erg grappige tekst heeft bedacht. Douwe heeft het ook voor ons gezongen. De tekst is zoiets als “Willie willie vet money.” Elke keer als we de Marokkaan tegen komen, wordt die tekst gezongen, de jongen gaat lachen en zingt vrolijk mee. Oropo zit in een band met de Duitse bassist. Hij vertelt dat de bassist al snel de leiding heeft genomen en goed is in liedjes schrijven. Ze zijn ingedeeld bij rock/metal, dat vindt Oropo wel leuk volgens mij.

Dag 3; Maandag 17 juni
De dag begint goed met de masterclasses die onhandig verspreid zijn door de hele stad. De drummers en de bassisten zitten bij elkaar en de vocalisten en gitaristen zitten samen op eenzelfde locatie. Oropo en ik gaan samen met de andere drummers en bassisten naar het centrum van Aix en Provence. We krijgen een korte introductie hoe het een en ander in z’ n werk zal gaan. Het is allemaal een beetje vaag en onduidelijk, maar alles is hier een beetje vaag en onduidelijk. De Franse slag noemen ze dat.

SDe Duitse band The Eternal Spirit

In tegenstelling tot wat ik verwachte, is de masterclass wel heel leerzaam. De basleraar is een hele goede jazzbassist. Hij weet veel en benadert de muziek op een totaal andere manier dan ik gewend ben. Wat ook erg interessant is, is dat iedereen dwars door elkaar heen speelt en zich niets aantrekken van wat de basleraar uitlegt of voordoet. Gewoon totaal andere dingen. Very interesting. Oropo vindt zijn drumleraar heel nice. Het is een goede drummer die alles goed uit kan leggen. De bassist van de Noorse band Mhoo zit ook bij de masterclass drummen, omdat hij dat ook wel kan. Blijkt hij een sicke drummer te zijn, volgens Oropo. Pepijn en Douwe liggen al vrij snel in de knoop met hun gitaarleraar omdat hij andere theorieën heeft dan die Pepijn en Douwe kennen. Wat ook erg fijn is, is dat er genoeg mannen rondlopen die graag mijn veel te zware bas willen dragen. Ik begin me toch af te vragen waarom ik in godsnaam zo’n belachelijk zwaar instrument gekozen heb. De blaren zitten op m’n handen van het dragen. Zo chill!

SHet Noorse Mhoo

Na alle masterclasses en mixed bands, gaan we naar een restaurantje/bar om daar te eten en te spelen. Het eten is weer van een bedenkelijk niveau, de Franse keuken doet z’n naam geen eer aan. Met frisse tegenzin heb ik toch m’n bordje leeggegeten. De showcase is erg leuk, vooral omdat we elkaar wat beter hebben leren kennen. Iedereen is een stuk meer geïnteresseerd. We hebben toen ook voor het eerst de IJslandse en de Noorse band gehoord, waar we allemaal erg van onder de indruk waren. Van de Noorse band weet ik zeker dat die binnen twee jaar op Lowlands staat. Ze waren echt geweldig!

Iedereen is erg enthousiast over ons optreden. Ze vinden de muziek heel cool en ook de performance vinden ze erg goed. Ik spreek later die avond met een jongeman, hij vond het optreden heel vet en hij heeft helemaal een outfit uitgedacht voor mij om te dragen. Het moest een jurk zijn dat helemaal op maat gemaakt was en een beetje met glitters en zo. Ik zal het overwegen… Eenmaal terug in ons superdeluxe hostel, wordt er flink wat muziek gemaakt, wat uiteindelijk overgaat naar een groot feest op het balkon van de kamer van de Duitsers. Na 5 minuten staat er een meisje huilend voor de deur met het verzoek of het allemaal alsjeblieft wat zachter kan, omdat ze haar slaap erg hard nodig heeft. Helaas voor het meisje wordt dat idee afgeslagen. Het feest duurt minstens tot een uur of 5 ’s ochtends.

Dag 4: Dinsdag 18 juni
De dag begint hetzelfde als de vorige dag. Eerst masterclasses en daarna de mixed bands. Om 9.00 uur moeten we vertrekken voor de masterclasses. Vol goede moed voor de nieuwe dag, met onze veel te zware gitaarkoffers in de hand en een tas over onze schouders, lopen we met z’n allen naar de bus. Na een wandeling van 5 minuten, die voelt als een half uur omdat het zo belachelijk warm is en we een heuvel op moeten lopen, komen we eindelijk aan bij de bushalte. Na een half uur wachten beginnen we ons af te vragen of de bus wel zou rijden. Niemand besluit nog om actie te ondernemen, dus blijven we allemaal rustig zitten. Er zijn wel wat mensen die het toch erg jammer vinden dat de bus maar niet komt, omdat ze dan nog even in bed hadden kunnen liggen. De nacht was kort geweest. Na nog een half uur wachten rijdt er een auto voorbij die stopt bij de halte. Er stapte een man uit en begint tegen het meisje uit Tunesië te praten. Hij vertelt dat de bus vandaag niet rijdt en dat we een andere moesten nemen. Daar gaat onze goede moed. Een uur zitten wachten op een bus die niet zal komen. Uiteindelijk komt er wel een andere bus, die we ook kunnen nemen. Al moeten we dan wel een paar keer overstappen. Toch besluiten we deze te nemen. Met alle koffers en rotzooi die jan en alleman bij zich hebben, stappen we de al aardig volle bus in. De lokale Fransozen zijn niet erg gecharmeerd van ons, en kijken ons behoorlijk vuil aan.

oropoOropo in Aix en Provence

Na tien minuten moeten we de bus alweer uit om over te stappen op een andere bus. Ook deze bus is weer erg druk en ook deze Fransoosjes vinden het niet al te prettig dat wij ook met de bus meewillen. Gelukkig is het een korte busreis. Na ongeveer 5 minuten zijn we in het centrum. De rest gaan we lopen. Na een wandeling langs allemaal leuke tentjes, winkeltjes en marktjes zijn we anderhalf uur te laat voor onze masterclass. Desalniettemin hebben we toch nog erg veel plezier in de masterclass en hebben we weer veel geleerd. ’s Avonds is het plan om uit te gaan, maar helaas rijdt er nu geen enkele bus meer. Dus weer terug naar ons Cubaans staatshotel waar we gezellig gaan pingpongen. De rest van de groep is ergens in een parkje gaan zitten om daar een beetje muziek te maken. Al met al was het weer een gezellige dag in Frankrijk.

No Reply

Bron: 3voor12 Den Haag