Alles voor artiesten Alles voor organisatoren

Mullet

31 maart 2013 • Recensies • Crevan Toonder

mulletDown With The Ship
cd-album
heavy metal/punk

Als er iets is wat niet uit te roeien valt, dan is het heavy metal. Zo is er nog altijd jong talent dat riffs door de versterkers blaast alsof ze in die zomer van ‘69 geboren zijn. Mullet is zulk jong talent. Het vijftal laat zich onmiskenbaar inspireren door oude helden als Iron Maiden en Metallica en weten er met invloeden uit 90’s en 00’s punk een frisse draai aan te geven. In 2012 kregen ze erkenning in de vorm van de publieks- en promotieprijs van Talent Event in een vol Paard Van Troje. Sindsdien wint de band steeds meer terrein in hun thuisstad Den Haag en daarbuiten. Afgelopen november kwam hun debuutalbum Down With The Ship uit. Dit allemaal terwijl ze nog geen twee jaar als groep opereren.

Vanaf het begin van het album is de voorliefde voor klassieke metal hoorbaar. Niet alleen in de muziek, maar ook in de beladen teksten. De dood, de duivel en verdoemenis maken allemaal hun opwachting in de eerste vier minuten, getiteld KloteAngus. Waar die titel vandaan komt blijft een raadsel.




Mullet – KloteAngus

Bij As Long As It Takes laat Mullet hun punkhart iets meer horen. Met name zanger Timon is wat nonchalanter en zingt nu minder zuiver. Hij is hier een herkenbare Blink-182-liefhebber. Gaandeweg halen de jongens verschillende trucs uit de kast. Zo is op Symposium meerstemmige zang aan de beurt. Het nummer is qua compositie iets moderner. Dat is ook bij Seperation het geval. Zonder erg van sound te veranderen lijkt de muziek gaandeweg te vervellen van die klassieke metal-zwaarte. Dan is er het intro van Revelation – een vlotte riff die toch zo weer dertig tot veertig jaar geleden geschreven had kunnen zijn.

March! is de track waar het meest duidelijk wordt dat Mullet zich laat inspireren vanuit verschillende hoeken. Maiden, Metallica, System Of A Down, ze hebben allemaal hun stempel gedrukt op de zielen van deze muzikanten.

Mullet flirt op Down With The Ship met verschillende muziekstijlen. De jonge talenten spelen tegelijk punk en metal en dat gaat ze goed af, maar het is tegelijk datgene waar nog punten te halen zijn. De muziek en zang vloeken hier en daar nog wat met elkaar, waardoor de nummers een experimenteel karakter krijgen. Doorgaan met experimenteren is in dit geval natuurlijk alleen maar aan te moedigen. Ideaal zou zijn als de jongens een bindende factor vinden om eenheid te creëren in hun muziek. Mullet laat met hun debuut horen een nieuwe band met veel potentie te zijn.

Sp. 91 / Crevan T.

Meer zoals dit

Licks & Brains

31 maart 2013 • Recensies • Hidde Roorda

licksbrains-2Buzzin`
cd-album
nu-jazz
Noise Music Industries 

Licks & Brains is geen nieuw collectief. De nu-jazz bigband onder leiding van een van Neerlands beste saxofonisten Rolf Delfos heeft met Buzzin’alweer zijn derde album uitgebracht. Er is deze keer voor een nieuwe benadering gekozen, Buzzin’ bulkt namelijk van de gastartiesten, voornamelijk vocaal. Bekende namen als Tom Beek, Frank Montis, Lo van Gorp en Laura Vane vallen op de hoes te vinden. Dit belooft dus een te gek album te worden met meer dan genoeg variatie!

Licks & Brains is een band die hele goede muzikanten bevat, en dat hoor je. De stijl kan het best omschreven worden als een bigband a la New Cool Collective, waarbij minder latin en meer popmuziek door de aderen van de band stroomt.

http://www.youtube.com/watch?v=bFKqm1wQB_w
Licks & Brains – Live My Life

Het is geen uitermate bijzonder of revolutionair album. Ook niet extreem goed of slecht. Het is gewoon een lekker album met een stel te gekke muzikanten die prima stukken en arrangementen ten gehore brengen. De gastbijdragen zijn overigens ook uitstekend, want op het moment dat het scheurende Hammondorgel van Frank Montis zijn intrede doet in Straightforward Fascination kijkt ondergetekende blij verrast op. Een heerlijk laagje over de rest van de band heen, zoals het een goeie Hammond-speler betaamt. Montis blijkt overigens ook te beschikken over een uitstekende stem, wat in diezelfde track duidelijk wordt.

Valt er dan niks negatiefs te melden over Buzzin’? Nou, dat wordt inderdaad nogal lastig. Misschien dat Rolf Delfos als special guest op de hoes vermeld staat, terwijl hij toch gewoon de vaste dirigent en arrangeur van Licks & Brains is. Het feit dat hij een drietal solo’s op zich neemt hoeft niet per se te betekenen dat hij gelijk ‘special guest’ is. Dat zou je eerder verwachten bij mensen die normaal gesproken níet meedoen of betrokken zijn bij het orkest.

Er is nog iets, maar dat is niet iets dat specifiek een probleem is van Licks & Brains. Vanwege de grote bezetting die vaak volgens min of meer dezelfde manie gearrangeerd wordt, kan de boel wat eentonig gaan klinken. Dat is bij Licks & Brains ook een beetje zo, maar hier kan de luisteraar makkelijk doorheen luisteren.

Dan nog een laatste puntje. Was het echt noodzakelijk om een ongelooflijk uitgekauwd liedje als Sunny op dit album te zetten? Niet dat het een lelijk nummer is en de baritonsolo van Rolf Delfos is prachtig, maar ik kan me niet voorstellen dat ofwel de heer Delfos, ofwel de heer Montis niet ook een dergelijk nummer hadden kunnen schrijven. Sunny is echt zonde van een verder te gekke plaat, met als hoogtepunten de tenorsaxsolo van meester toeteraar Tom Beek in BINC en de heerlijke shuffle van drummer Martijn Groen en bassist Maarten Landzaat in de afsluiter van Buzzin’: Facade.

Sp. 91 / Hidde R.

Lees het vorige bericht