Eerder meldde de Popunie dat de Voorburgse band The Limits na 50 jaar stopt. Zaterdag 16 maart hebben ze hun allerlaatste optreden in Partyboerderij Hijdra in Den Haag. De Popunie sprak deze heren over hun muzikale carrière de afgelopen 50 jaar.

Hoe kwamen jullie bij elkaar?
De band is begonnen met drie buurjongens: Frank de Bruijn, Bert Touw en Allert de Lange, die allen op de Koninginnelaan in Rijswijk woonden. Twee zaten op het Huygens Lyceum in Voorburg en daar kwamen de derde gitarist Ab Mul en later basgitarist Roel Alofsen ook vandaan.

Kun je wat vertellen over de ontwikkeling die de band in die 50 jaar heeft doorgemaakt?
De band heeft zich ontwikkeld van instrumentale Shadows band tot Top-40 band in de jaren 60. Rond 1967 is de band zich meer gaan toeleggen op de Engelse blues en heeft dit zo uitgebouwd. Intussen was de samenstelling ook gewijzigd. Frank was er uit gegaan en vervangen door Hans Lukkien als drummer. De band werd aangevuld met Occo Binnendijk die op slaggitaar ging spelen. Helaas kreeg Occo een ongeluk met zijn bromme, waardoor spelen voorlopig niet meer mogelijk was. Zijn opvolger was Johan Schmal. Eind jaren zestig kwam toetsenist Hugo Woudenberg de band completeren.

Begin jaren 70 is een aantal naar andere bands verhuisd waardoor de band uit elkaar is gevallen. Omdat wij allemaal vrienden van elkaar waren hadden wij regelmatig contact met elkaar. Wij speelden ook nog samen op speciale gelegenheden zoals een reünie in Voorburg in 1978.

In 1999 bereikte Allert de 50 jarige leeftijd en heeft voor die gelegenheid de band weer bij elkaar geroepen voor een groot feest. Na enige oefenen klonk het weer als vanouds en eigenlijk vond iedereen het leuk om toch weer verder te gaan. Helaas zat Roel Alofsen ook al in een andere band en kon dit moeilijk combineren. Hij is er in 2001 weer uitgegaan. De toetsenist Hugo kon het op dat moment ook moeilijk inpassen in zijn drukke leven. Wij zijn op zoek gegaan naar een nieuwe gitarist en toetsenist. Johan is bas gaan spelen en Jan de Boer kwam als slaggitarist. Een toetsenist die bij de band paste hebben we niet echt gevonden. Wel een aantal geprobeerd maar dat werkte niet. Jan de Boer speelde ook sax en zo is dit instrument erbij gekomen. Jan de Boer ging echter in het buitenland wonen en daarvoor in de plaats is Geke Kajim als slaggitarist en Piet Scholten als saxofonist in de plaats gekomen.

Deze zesmansformatie heeft het lang uitgehouden. Nadat Hans als drummer was vertrokken hebben diverse drummers met ons meegespeeld. Pas in 2011 hebben wij de drummer gevonden die goed bij ons past. Intussen was de saxofonist Piet ook samen met zijn zoon gaan spelen en konden wij Gerard van der Tas als saxofonist verwelkomen.

Dit is tot op vandaag nog de samenstelling van The Limits:
Allert de Lange, zang en mondharmonica
Bert Touw, sologitaar
Johan Schmal, basgitaar
Geke Kajim, slag- en sologitaar
Gerard van der Tas, saxofoon
Eugene Hoogstraten, drums

Is de bluesscene in die tijd ook veranderd?
Ja, zeker. Het is nu minder heftig dan vroeger. Bluesbands van vroeger konden de boel op stelten zetten en nu gedragen de bands zich veel beter. De kwaliteit is wel verbeterd. Dit komt ook door de technische vooruitgang, maar vooral de bluesbeleving was vroeger intenser.

Nu de vraag waar het om draait: Waarom stoppen jullie?
We worden allemaal een jaartje ouder en dit gaat ook gepaard met lichamelijke problemen. Onze drummer Hans Lukkien heeft vanwege zijn gezondheid ons in 2007 moeten verlaten. De sologitarist Bert Touw woont in Almere en rijdt iedere oefenavond en voor optredens altijd heen en weer en zijn ogen worden steeds minder en vertonen nachtblindheid. Met de huidige oefen frequentie en aantal optredens wordt dat steeds moeilijker. Toen Bert ook zijn vertrek aankondigde was dit voor oudgediende Allert de Lange en Johan Schmal een reden om eens goed te kijken of wij dan verder willen. Bert geeft immers een hele eigen sound aan de band. Na veel wikken en wegen hebben wij dan ook besloten om er ook mee te stoppen. Dit betekent niet dat er geen muziek meer wordt gemaakt, want dit is en blijft een passie voor iedereen.

Hoe zou je zelf The Limits omschrijven?
The Limits was een gedisciplineerde band maar erg relaxt. We hebben geen egotrippers. Muzikaal gelijkwaardig en toch ruimte voor solisten. Het respect voor elkaar is groot en als band ben je sterker dan als individu.

Is blues ook popmuziek volgens jou?
De blues ligt aan de basis van alle soorten muziek. Popmuziek komt voort uit de bluesmuziek. De meeste popnummers bestaan ook maar uit een paar akkoorden. Blues is echter een beleving en dat kan ik bij popmuziek niet altijd ontdekken.

Hoe ervaar jij de Zuid-Hollandse bluesscene?
Er lopen in Zuid-Holland heel wat blues fans rond. Je ziet ze altijd terug op de blues festivals en de echte blues tenten. Het is wel kritisch publiek. Als je even afwijkt van het blues schema dan heb je het al snel afgedaan.

Welke platen staan er bij jullie in de kast?
Dit kunnen allerlei stromingen zijn. Het merendeel is toch blues. Vooral John Mayall heeft een behoorlijke invloed op The Limits gehad. Daarnaast ook Eric Clapton en alle grote blues muzikanten.

Met welke grote namen hebben jullie gespeeld?
Wij hebben in het verleden met o.a. Cuby en de Golden Earring in Club 192 gespeeld. Wij hebben in de Voorburgse Vliegermolen met diverse grootheden gespeeld, maar zij zullen ons niet hebben gehoord. The Limits mocht aan het eind van de morgen spelen en de grote namen zoals Leon Russell, The Who, etc. kwamen pas in de avond aan bod.

Wat was je leukste optreden ooit en waarom?
Gelukkig hebben wij veel leuke optredens. In de jaren 60 speelden wij altijd voor uitverkochte zalen. Gillende meisjes voor de deur die er niet meer in mochten. Het gejuich was er altijd.

Wat is het gekste wat jullie tijdens een optreden hebben meegemaakt?
Dat zijn vele zaken: huilende fans, fans die heel ver wilden gaan om contact met je te krijgen, stroomuitval, slapen in tenten op een feest waar we hadden opgetreden, midden in de nacht in de dichte mist stilstaan op de grote weg omdat het elektrische circuit van de grote Amerikaan die ons vervoerde volledig uitviel.

Wat is het grote verschil met vroeger optreden en nu?
Vroeger was je veel meer op al het gebeuren rond om de band gefocust. Je kreeg veel aandacht van fans en hoe meer publiciteit hoe beter het was. Nu ben je veel meer met de muziek bezig en wil je het altijd kwalitatief beter doen. Natuurlijk is het enthousiaste publiek een kick maar je wil fouten voorkomen.

Wat was het hoogtepunt van jullie carrière?
Dat waren vroeger de optredens in Club 192 in Scheveningen en meer recentelijk ons optreden tijdens de Haagse beat reunie in Het Paard. Het is een belevenis om voor 1200 mensen te staan die ook nog de tekst kunnen meezingen.

Foto 1967 op de boulevard in Scheveningen:
Hugo Woudenberg, toetsen
Hans Lukkien, drums
Bert Touw, sologitaar
Roels Alofsen, basgitaar
Johan Schmal, slaggitaar
Allert de Lange, zang en mondharmonica

Foto The Limits Tubbergen 2012 (foto bovenaan):
Allert de Lange, zang en mondharmonica
Bert Touw, sologitaar
Gerard van der Tas, saxofoon
Johan Schmal, basgitaar
Eugene Hoogstraten, drums
Geke Kajim, solo- en slaggitaar

Meer informatie over het allerlaatste optreden van The Limits vind je hier.

Sp. 91 / Francis Pronk