Light Years
cd-ep / download-ep
post-punk / nu-gaze / new wave
Anno 2010 werd er een band gevormd met een wel heel aparte naam. Laura Palmer klinkt als de zoveelste singer/songwriter – maar dat is ze zeer zeker niet. Deze vier jongens maken heerlijke, door henzelf gekarakteriseerde, ‘nu-gaze’. Ze zijn veteranen in het produceren van een zogeheten wall of sound, waarin ze gelaagde gitaren, drumcomputers/drums en retro synths in gestructureerde en melodische songs combineren.
Ze noemen Joy Division en andere new wave bands zoals The Cure, The Sound en Echo & The Bunnymen als invloeden. Na een groots succes met hun debuut-ep Spring Traffic, is de band nu klaar voor de volgende stap met de ep Light Years; een werk met drie nummers.
De ep begint stevig, met een schreeuwende gitaar en het karakteristieke drumgeluid van new wave. Glow Of Television is een nummer met impact, een opbouwend couplet en een opzwepend voorrefrein (met een bezwerend stemgeluid gelijk aan Tom Smith van Editors) dat uitbarst met de woorden ‘… I guess it’s nothing but a half-life in the glow of television’.
Een pakkend nummer dat tot nadenken stemt – wat is een leven waard als het voor de televisie wordt geleefd? Dit is het beste nummer van de cd, waarbij de sterke zang van Niek Rijnveld, het volle gitaargeluid van Rob Huurman, de stevige bas van Mark Doorschot en het maniakale drumwerk van Joeri Gordijn zorgen voor een goede dosis kippenvel.
Are You Really Just A Victim? doet juist erg denken aan de rustigere nummers van Slowdive, met een laag galm op de zang. Echt kenmerkend aan dit nummer is de bijzondere samenzang, die droefgeestig maar ook bedarend overkomt.
Het nummer kabbelt rustig voort tot een stilte, waarna een explosie van gitaargeluid de muzikale ruimte vult. Ook hierin blijkt duidelijk de invloed van Slowdive en Ride. Het samenspel van de kalmte en de storm staat centraal in dit nummer.
Het laatste nummer van de plaat, Closure, laat de wat duistere kanten zien van Laura Palmer. De vibrerende gitaarmelodie achtervolgt het diepe basgeluid, waarna er plotseling een flinke tempowisseling optreedt en het nummer in het couplet wat luchtiger wordt.
Hierin hoor ik toch duidelijk invloeden van Interpol, zeker in het stemgeluid van Niek Rijnveld. Het nummer is een afwisseling van opbouwende stukken en het rondspokende refrein.
Al met al is dit een ep met prachtige nummers en een goede afwisseling tussen hard en zacht, de kalmte en de storm. De teksten blijven nog lang na spoken bij luisteraars, de invloeden van new wave zijn niet weg te denken, maar toch klinkt hun geluid puur en authentiek.
Laura Palmer verdient een bijzondere plaats in het eeuwig veranderende spectrum van de nu-gaze en new wave. Nu is het wachten op een cd vol met dit soort sterke nummers, zoals alleen Laura Palmer neer zetten kan!
Merlijn Veltman
