Ik had altijd een hekel aan mensen die altijd maar mekkerden over ‘vroeger’. Ik dacht altijd dat ik nog heel erg in connectie stond met de nieuwe generatie urban (ja, ik weet even niet hoe ik het anders moet benoemen) muziekliefhebbers. Ik draag geen extra baggy jeans, ik luister Drake en weet zelfs wat dab’en is. Toch ben ik tot de conclusie gekomen dat ik als een ’77-er soms het spoor volledig bijster ben.

Vroeger ging ik weleens uit. Heel vroeger. In een paartje gloednieuwe Tafts, een wijde pantalon, een ‘blouse’ met stippen en met een extreme walm van Axe deodorant maakte ik de clubs onveilig in de grote steden. Urenlange oefensessies op de goede oude zolder hadden me tot een ware Running Man-expert gemaakt.

Niet zelden stond ik hevig transpirerend romantische leuzen te blèren in het oor van de lieftallige dame waar ik, ongetwijfeld, erg veel indruk op had gemaakt met mijn wilde, ongecontroleerde ritmische sleepbewegingen. In mijn beleving is dit helemaal niet zo lang geleden. Wij waren de trendsetters, de wrede gasten, met oorbellen. En petjes.

Onlangs kwam ik een documentaire tegen op het internet. Het ging over de uitgaansscene in Rotterdam in de jaren ’90. Vooral het stuk over de Imperium op de Westzeedijk riep veel nostalgische gevoelens op.

Ik woonde in die tijd nog in Alkmaar, maar de verhalen gingen rond dat Imperium wel DE discotheek was (we noemden clubs vroeger nog gewoon discotheek). Het was een mooie tijd. Geen Instagram posts met filters waardoor het feestje veel leuker lijkt dan het is. Geen Snapchat-filmpjes met overstuurde bassen en geforceerd blije spontaniteit. Gewoon een “Je moet echt naar Imperium mattie, veel smatjes”.

Het was een wilde tijd, de jaren ’90. Altijd vechten, bijna altijd om een ‘smatje’. Zeker als er bubblingbattles waren. Kan me er nog wel één in Imperium herinneren. De spanning was om te snijden. Boze blikken. Veel duwen. Spugen vanaf de balustrade. Het was de normaalste zaak van de wereld. Amsterdam tegen Rotterdam. Tsja, dat is vragen om problemen. En toch gingen we elke week zonder morren op pad. Of het nu naar bubblingparties was voor de chicks, of naar hiphopfeesten voor de beats. Je ging!

Discotheek Imperium 1995 – bubblingbattle Seiko vs JoJo

We hebben gerend, gedoken, traangas in onze gezichten gespoten gekregen, maar elke keer als we die beats hoorden pompen uit die kolossale speakers waren we blij dat we alle gevaren getrotseerd hadden. Dj’s draaiden illegale platen die je nog nooit had gehoord. Gekocht in New York.

Het was een selecte groep die deelnam aan deze nieuwe beweging. In elke stad was er wel een hiphop/R&B/ragga-avond. De Afsluitdijk over naar The Palace in Groningen, de polder in naar De Lantaern in Schagen, lachen om gasten met een zachte “g” in Locomotive, Heerlen. Het begon allemaal met die wilde avonden in de Imperium. Ik mis het. Vroeger was alles beter.