Pay Attention
cd-ep
singer/songwriter

Ik ben twee keer in mijn leven totaal flabbergasted geweest van de volwassen zangstem van een tiener. De eerste keer was toen op het open podium van mijn middelbare school Renée van Wegberg ten tonele verscheen om even haar strot open te zetten voor Tears In Heaven (inmiddels pakt Renée hoofdrollen in musicals). De tweede keer was toen ik de ep Pay Attention van Démira Jansen beluisterde. En Démira scoort voor mij ook nog extra punten omdat ze zelf (niet onverdienstelijk) gitaar speelt en haar eigen songs schrijft. Daarmee heeft ze in 2012 de High School Music Competition van de Popunie gewonnen, een prijs die de opname van deze ep en aardig wat optredens in binnen- en buitenland mogelijk maakte.

Het eerste nummer Ropa Da Cama, in het Spaans maar liefst (helaas kan ik de tekst niet beoordelen) schalt direct met een lekker ritmische gitaarslagje en gepassioneerde zang door de speakers. Dat een intelligent meisje in Gymnasium-4 vooral songs schrijft over maatschappijkritische onderwerpen (Busker In Dublin, Scapegoats en The Man In Black) en over Griekse mythologie (Charon) is op zich niet uitzonderlijk, maar er moet gezegd worden dat Démira haar gedachten mooi weet te verwoorden. Coaching van een native speaker zou voor haar teksten en uitspraak, die al heel aardig een Iers accent benadert, wonderen kunnen doen. Misschien zou ze bij Rock Your English kunnen aankloppen, of een summer school volgen in Ierland.

Démira Jansen – The Man In Black

Démira werd niet op haar vijftiende verjaardag ineens wakker met zo’n stem. Vanaf haar zevende krijgt ze gitaar- en zangles, en in 2007 deed ze op tienjarige leeftijd met Ik Wil Rocken (geschreven in het dialect van ’s Heerenberg, Gelderland) mee aan het Junior Songfestival. Het jaar erna stond ze op het Zwarte Cross Festival. De vrees bij kindsterretjes is altijd: “Gaat die griet niet naast haar schoenen lopen?” Ten eerste is dat eigenlijk niet belangrijk, zolang ze maar mooie muziek maakt; ten tweede vind ik haar een sympathieke uitstraling hebben; en ten derde heeft een andere Nederlandse songwriter met een vergelijkbaar levensverhaal, Ilse DeLange, de reputatie om zo ongeveer de liefste vrouw in de showbusiness te zijn.

Wat ik prettig vind aan de stem van Démira is dat ze, net als Ilse DeLange, een eigen geluid heeft, en omdat ze op jonge leeftijd ontdekt is kan ze eraan werken om dat eigen geluid in stand houden. Hier en daar hoor ik al de kreuntjes en kraakjes die alle pubermeisjes in hun stem leggen om de pop- en rocksterren van dat moment te imiteren. Niet doen, Démira!

Doe je eigen ding, haal je inspiratie uit hele oude platen waar je klasgenoten nog nooit van hebben gehoord, luister naar singer/songwriters (Jim Croce, Don McLean, Joni Mitchell), alternative country (Gillian Welch, Darrell Scott, Lucinda Williams) maar vooral heel veel naar Ierse folk (The Pogues, Christy Moore, Sinéad O’Connor). Ga naar jamsessies waar je andere getalenteerde muzikanten van je eigen leeftijd kunt ontmoeten om een band mee te formeren, en maak daarmee een dijk van een debuutalbum. Maar houd bij alle lessen, cursussen en adviezen die je zal krijgen altijd in de gaten dat je als niemand anders hoeft te klinken dan als jezelf.