Onlangs gooide Fresku de keiharde track Zo Doe Je Dat de wereld in met als boodschap dat het moeilijk is voor mensen zonder een blanke huidskleur om op de radio te komen. Wat je daar van moet vinden laat ik volledig aan jou over, maar Fresku belicht hier wel een probleem van commerciële radio, en jammer genoeg is dat niet het enige probleem.

Ik heb zelf een jaar lang gewerkt bij een lokaal radio station als presentator op de zondagavond. Het station in kwestie volgt het format wat de meeste stations hier in Nederland volgen: lekker luchtig, niets aan de hand muziek met twee keer Rihanna in een uur en vooral geen avontuurlijke uitstapjes naar muziek die de kenner nog niet beu is.

Mijn programma was van het einde van de middag tot halverwege de avond. Prime Time, zoals dat zo mooi heet. Op die momenten zijn er de meeste luisteraars en op die momenten vechten zowel lokale als nationale stations om de luisteraars.

Hoe krijg je die luisteraars? Door je format volledig aan te passen op testresultaten die je verkregen hebt door onderzoeken te doen met een test publiek, en jammer genoeg zegt dat testpubliek altijd dat ze veel liever 20 keer naar “die nieuwe van Train” luisteren dan één keer naar iets nieuws.

Nu weet ik ook wel dat publieke radio eigenlijk alleen maar een vehikel is voor adverteerders om hun producten aan de man te brengen, maar het was ooit anders. Ik ben wat dat betreft misschien net iets meer een idealist dan gezond is, maar ik wordt toch redelijk skeptisch als een door de gemeente gefinancierde instantie – die draaiende wordt gehouden – een winstoogmerk heeft. In mijn optiek kan het zoveel meer zijn.

Alvorens ik vertrok bij dit station omdat ik vechten tegen het format goed zat was, ben ik een hele tijd bezig geweest met voor elkaar krijgen dat we meer voor lokale artiesten zouden gaan doen. Iedere keer zou er over worden nagedacht, en iedere keer werd het toch weer vooruit geschoven.

Mijn punt is dit: je hebt als lokaal radio station een redelijke machtspositie om de artiesten uit je zendgebied te kunnen helpen, maar daar lijkt nooit iets mee gedaan te worden. Er zijn natuurlijk uitzonderingen op de regel, maar ik merk dat er ófwel geen geld voor vrij word gemaakt, of er de zin niet voor gemaakt word.

Ondertussen lopen de gemeentes wel te klagen over dat er niet genoeg kunst en cultuur is. Radio lijkt me dan een uitstekende manier om ervoor te zorgen dat de cultuurmakers onder ons worden aangeboden bij een groter publiek via een medium dat door iedereen, zowel thuis als onderweg, kan worden ontvangen.

Ik weet dat de wereld jammer genoeg niet zo werkt, maar bands en acts zouden het makkelijker hebben als ze geen zak geld of een groot label nodig hebben om op de radio te kunnen komen.

Chris Anderson

Chris Anderson is een 23-jarige singer/songwriter en ambient producer uit Spijkenisse. Als hij niet met eigen muziek bezig is, zich stort op zijn nieuwe project; hij maakt een podcast vol relaxte elektronische muziek, waarin ook Rotterdamse artiesten gepromoot worden. Ook maakt hij voor ons elke maand de Luisteragenda. Klik hier voor meer info.