Atiq & EnK

atiqFear Of The Unknown
2x 12″ vinyl / download-album
idm / triphop
Mindtrick Records

Eerder dit jaar brachten het Amerikaanse Tympanik Audio en het Rotterdamse Mindtrick Records het samenwerkingsverband tussen Atiq & EnK uit. Het Amerikaanse label is al sinds jaar en dag een plek voor de liefhebber van industriële idm en de Rotterdammers doen daar niet voor onder. Nu de herfst hoogtij viert, komt dit subgenre weer goed uit de verf. De afstandelijke beats en kille atmosfeer zijn namelijk leidend in deze hoek van idm.

Het album opent met een quote uit een korte film van Pixar: Day & Night. Dit toont niet meteen aan dat het album is doorweven met cyberpunk ideeën, maar wel dat de woorden van Dr. Wayne Dyer (de auteur van de speech) van invloed zijn op het album. Zo leent het industriële geluid van de producers zich prima voor dit fragment en maakt Fear Of The Unknown gebruik van meer quotes die betrekking hebben op kunstmatige intelligentie, vooruitstrevende technologie en onbekende wezens.

De atmosfeer wordt vanaf het begin goed opgebouwd dankzij nummers als Moonlit Tea Party en My Obligation. Zodoende dool je al snel rond in een futuristische omgeving. Is het een mechanische stad? Heerst er een totalitair regime? Heeft men te maken met een dystopische rechtbank? Het zijn vragen die langskomen terwijl de beats voorbij schieten en de duisternis zich om je samentrekt. The Glass Kingdom is een kort intermezzo dat verlichting biedt, maar ook opbouwt naar één van de opvallendste nummers van het album. Met Like An Angels Feather wordt de lucht al snel weer afgeknepen met een mengeling van beats en hemels klinkend, Latijns gezang.

Er wordt even gas terug genomen. Sim One’s beats ondersteunen een quote over gemaakte lichaamsdelen, maar naarmate het nummer vordert keert de paranoia terug. What Was That volmaakt de terugkeer door te openen met een vaag gehijg dat wordt begeleidt door fabrieksgeluiden. Waarna Three Minutes en Shards Of Brilliance voortborduren op het donkere stramien. Eenmaal opgebouwd tot het slotakkoord geeft het duo de ruimte aan Mike Redman. Zijn rap komt als een verrassing en vertelt over het reanimeren van een mens… of is het een androïde? Het enige dat duidelijk wordt, is dat Redman het eeuwige leven heeft. Dit geheel in lijn met de cyberpunk insteek van het duo.

Concluderend is Fear Of The Unknown een album dat een evenwicht heeft gevonden tussen idm muziek en een futuristisch verhaal, zonder dat het goedkoop aanvoelt. Het album is afwisselend en goed uitgewerkt. Nummers als My Obligation en Three Minutes zorgen ervoor dat je met spanning zit te luisteren, zodat een nummer als Like An Angels Feather als donderslag bij heldere hemel de zenuwen op de proef stelt.




Download Fear Of The Unknown op Bandcamp.

Triptan

Dads5

dads5Dads5
cd-album
rootspop

Alsof je naar een paar nummers van Willy Deville in combinatie met Dire Straits zit te luisteren. Een soort van poppy Americana, maar ook net weer niet. Akoestisch maar toch elektrisch, slow maar toch powerful, authentiek maar toch hedendaags. Even in het kort beschreven waar Dads5 voor staat. De ideale muziek voor de donkere wintermaanden.

Zanger Rene Stuyt heeft een mooi vol timbre en mompelt zich bijna door de teksten heen zonder dat dit vervelend is. De opgefokte gedrevenheid van een jongere generatie ontbreekt hier. Doorleefd, bluesy, sepia en genoeg ervaring om heel laidback in de songs te hangen. Luister vooral naar Dancing In The Night en je weet dat hier geen woord van gelogen is. Stuyt als zanger maakt hier enorm goede sier.

Het gehele album ademt een laidbacksfeertje uit. Het past precies in het plaatje van deze wat ouder wordende muzikanten. Het vijftal heeft een streepje voor op de jongemannetjes die in de rij staan voor landjepik. De mannen van Dads5 hebben goed nagedacht over het repertoire in combinatie met levenservaring. Er is duidelijk niet over één nacht ijs gegaan. En met subtiele melodieën en samenzang wordt er flink gequote uit de Amerikaanse popmuziek uit de jaren zeventig. Niet dat dit de overhand krijgt, maar laagje over laagje is dit wel aanwezig.

Dit album kent een tragisch verhaal. Kort na de opname raakte drummer Hans Bouter in coma, nadat hij in India een auto ongeluk had gehad. Twee dagen na de release overleed Hans. Een verdrietig relaas dat dit album goudomrand maakt, want het is toch bijzonder dat Dads5 door is gegaan en dit album heeft uitgebracht.




Het album kent enkele uitschieters zoals Slow Train en het stoere Goodbye en Dancing In The Night. Songs die lekker wegluisteren en precies laat horen waar muzikanten de mosterd vandaan halen. In Dancing In The Night schuurt Dads5 tegen de Britse Tindersticks aan. De mannen brengen een stukje salonmuziek bij uitstek. Een open haart, dikke Havana en een glas robuuste rode Spaanse wijn, laten we zeggen een Rioja. Zeker het trompetwerk van Vincent van Klaveren zorgt ervoor dat de recensent hier erg veel zin in krijgt.

Toch is niet heel het album superieur. Gaandeweg komt de sleet er een beetje in en schuurt het een beetje richting uitgang. Heel erg is dit niet. Maar voor muzikanten met zo’n enorme staat van dienst wel een puntje van kritiek waar opgelet mag worden.

Cok Jouvenaar