Popunie clipoverzicht januari 2018

Het Popunie clipoverzicht van januari 2018 staat klaar! Ook in de eerste maand van dit jaar zijn er weer een flink aantal nieuwe videoclips van Rotterdamse acts en bands uitgekomen. Alles wat op onze radar is verschenen, hebben we hier op een rijtje gezet.

Human 2.0 – Progress
Ivo Stuivenberg – Liefde Waar Is De Liefde (winterversie)
Christiana Bohorquez – Firework (original by Katy Perry)
Brens & GBM – Mami Doe Je Ding
Mark Blomsteel – Caught In A Storm
Famodis – Hollywood
Gutter Creek – Found A Girl In A Haystack
The Cruel Horizon – Somewhere
The Thing With Five Eyes – Noirabesque
Moon ft. Royki – Twijfels
Massa – Blacktric
The Dawn Brothers – Holy Water
Brandwerk – What Is Good
Inventions – We Are Endless
Mister Personal & TReBeats – Stranger Things
Cartiez – California
Quajong3ns – Flex
Ronnie Flex – NORI
Elijah Waters – Berries
Kid de Blits – Gucci Bandana ft. Jacin Trill
Latiyah ft. Jabran DeMoore – Drunk ’n Wasted (remix)
Black Horizon – De Singulariteit (met Def P)
X-enia – Like
Marco Martens – Filmhuis Rotterdam
Smallavelli – The Bag (freestyle)
Bonne Aparte – Young
OwwGee – Underground K.I.N.G
IBROW – Paradise (original by George Ezra)
Jaskelis – Busy Body
Shortout Kid – Stay (So Now I’m Not Exactly Right To)
The Thing With Five Eyes – Selenga
Servants Of The Apocalyptic Goat Rave – Worship
The Grey Pants – Grey Pants
Anthony Hüseyin – We Make Sense Together (live @ Paradiso)

Line en Row – Last Seen…

  • Last Seen...

  • Line en Row
    • Genre: Synthpop
    • Release-type: Digitaal
    • Label: Self-released

Ik zal het maar bekennen: deze recensie had er al veel eerder kunnen zijn, ware het niet dat ik, telkens wanneer ik me had voorgenomen nu echt eens te gaan luisteren naar de nieuwe ep van Line en Row, steeds weer werd afgeleid door binnenkomende e-mail of gestoord werd door berichten in WhatsApp of Facebook Messenger. Nu heb ik dan toch maar even alle notificaties stopgezet en luister naar de vier nummers op Last Seen… van Line en Row.

Line en Row is een pseudoniem van Erwin van Asperen, die ook nog eens het alter-ego Erwin Leon heeft. Of dit het gevolg is van het feit dat hij zelf een multi-instrumentalist is of dat hij zich op deze manier manifesteert als iemand die niet in één kader te vangen is, weet ik niet.

Van Asperen is voor sommigen bekend als drummer voor SEVDALIZA of als lid van het ambientduo Woodlands, maar de naam Line en Row is vooralsnog dus voorbehouden voor het werk dat hij solo schrijft, speelt en produceert. Een hoog DIY-gehalte dus. Deels hoor je dat ook terug aan de opnames die (gelukkig) niet overgeproduceerd zijn, maar een zekere mate van luchtigheid behouden.

Alle tracks hebben een elektronische basis en veelal een verdere invulling door synths en vocals. Het is altijd lastig wanneer je namen als referentiepunten noemt, maar ik moest af en toe aan bands als MGMT, Future Islands en M83 denken. Let wel: niet dat het hier daadwerkelijk op lijkt, maar meer “in de geest van”.

Van Asperen zingt niet in een vlekkeloos Engelse tongval, maar dat doet verder niet af aan de kwaliteit van de songs en geeft het geheel juist (onbedoeld) meer een charme (beetje zoals Henk Hofstede van de Nits, waaraan ik ook soms denken moest, dat ook altijd heeft behouden).

De vier lo-fi popsongs op Last Seen… hebben allemaal de invloed van de social media op het dagelijks leven als thema, waarbij de notie “last seen” het piketpaaltje vormt voor onze online bewegingen. In een infosheet voor de recensent schrijft Van Asperen dat het om vier verhalen gaat over “how millenials have to deal with the surplus of incentives”, maar ik kan mij als 50-plusser ook prima relateren aan het onderwerp, eerlijk gezegd.

Last Seen… begint met Never Alone, een fijne rustige track waarop over de ritmebasis van elektronische drums en bassloops/synths af en toe een synthesizersound parelt dat we ook kennen uit de typische jaren ’80 synthpop.

Door de toevoeging van de achtergrondstem van Wende van der Torre krijgt het nummer ook meer soul mee, maar tevens een gevoel van melancholie. Erg mooi.

Tweede track van de ep is Had To Leave (You Be). Opnieuw een rustige track waarbij eerst alleen een stem over percussie klinkt (de patronen verraden op dit soort momenten de drumvaardigheden van Van Asperen) waarna later laag voor laag het nummer opgebouwd wordt. De tekst lijkt in eerste instantie op een liedje over een mislukte liefde, maar kan even zo goed over de (on)mogelijkheden van de communicatie in de social media gaan: “maybe I got a problem with life, sure as hell I thought it’d be easier to share”.

Needed To Do, het derde nummer, begint met een marimba-achtig intro waarna een eenvoudige vierkwartsbeat het tempo maakt. Wanneer er dan een Nile Rodgers-achtig ritmegitaar loopje aan toegevoegd wordt ontstaat er zo’n upbeat liedje waarop het met earphones fijn doorstappen is. In ieder geval lastig om stil te blijven zitten.

Afsluiter op de ep is het gedragen en atmosferische No No(tifica)tion. Opnieuw met synths die op een jaren ’80-achtige wijze uitwaaieren. Een al dan niet bewust beoogde invloed van Vangelis is in dit nummer niet ver weg.

Last seen… is een ep die het waard is om rustig beluisterd te worden zonder dat de luisteraar gestoord wordt door de waan van de dag in allerhande berichtjes en statusupdates.

Mijn mobiel blijft nog even in vliegtuigstand.