Open The Box
cd-ep
singer/songwriter / pop

Na vier jaar in twee verschillende pop/rock bandjes te hebben gespeeld en ondertussen aan zijn eigen nummers te hebben geschaafd, besloot Chris Hermans het heft in eigen handen te nemen. Hij verzamelde een groepje sessiemuzikanten om in de bizar mooie studio Magnetophon een uit de kluiten gewassen ep op te nemen met daarop maar liefst acht eigen songs onder de artiestennaam Chris Singz. En dat is zo ongeveer alles dat ik op internet heb kunnen vinden over Chris. Hij is actiever op zijn Facebook pagina dan op zijn website (hij heeft onlangs een mooi sfeerlicht gekocht bij Ikea) maar verder zal deze recensent voor haar oordeel toch echt op de muziek af moeten gaan.

De muziek lijkt mij, zoals dat wel vaker het geval is bij ep’s, nog niet iets dat hoog in de hitlijsten zou scoren, maar wel degelijk een goede start. Met vooral vrolijke upbeat 3-akkoorden-popsongs (Out Of The Box, No Rules en Echoes From The Past), een walsje (Pillars) en een akoestische tokkelballad (Anchors), een 90’s sound en een dito imago (inclusief een artiestennaam die eindigt op een z) kleurt Chris binnen de lijntjes. De akkoordwendingen en arrangementen zijn wat voorspelbaar, wat niet gek is als je met sessiemuzikanten werkt die zich misschien niet helemaal eigenaar voelen van het project.

Wel jammer vind ik dat die sessiemuzikanten niet wat meer uitpakken in hun aangewezen solo’s. De elektrische gitaarsolo’s vind ik melodisch en ritmisch niet sterk, en de toetsenpartijen zijn zo bescheiden achter in de mix gezet dat ze weinig toevoegen aan het geheel. Daarmee wil ik niet zeggen dat deze muzikanten overbodig zijn, integendeel. In progressieve rockbands als Spock’s Beard en Marillion, waar de zangstem en de betere composities van Chris me een beetje aan doen denken, zijn de instrumentale intermezzo’s grotendeels verantwoordelijk voor het sprookjesachtige klankbeeld. Met backing vocals maken ze al een voorzichtig beginnetje, maar ook dat zouden ze wat mij betreft nog meer uit mogen melken door voor minstens driestemmigheid te gaan.

Het stemgeluid van Chris is een acquired taste: niet iedereen zal het mooi vinden, maar het is in ieder geval apart. Herinnert u zich Beds Are Burning nog van Midnight Oil? Dat, maar dan stukken minder irritant. Dit klinkt als een heel krom compliment maar het is positief bedoeld. In een culturele sector in crisistijd die wordt overspoeld door mensen met een conservatoriumdiploma, semi-profs en amateurs die allemaal muziekles hebben gehad en met de technologie van tegenwoordig de mogelijkheid hebben om vrij makkelijk en low-budget opnames van hun muziek te circuleren, is het verdomd lastig om jezelf nog te onderscheiden. Critici en juryleden wimpelen “best aardige stemmetjes” acuut af, en spitsen de oren maar bij twee dingen: ongekende virtuositeit óf een stem met rauwe randjes. Chris zou, net als zijn muzikanten, nog veel meer mogen uitpakken met tekstexpressie en dynamische variatie, maar is zeker al goed op weg. Zo demonstreert hij op het nummer A Million Stars dat hij zijn hand niet omdraait voor zangtechnieken à la Bono.

Ik spitste ook mijn oren toen ik in het eerste lied, Out Of The Box, dacht te horen: “You can’t explain the love of arse”. Hoewel dit tot interessante discussies zou kunnen hebben geleid onder het poppubliek, ligt het meer voor de hand dat hier “the love of ours” wordt bedoeld. Los van de problemen met de uitspraak bevatten de songteksten wel meer kleine taalfoutjes.“You can’t explain our love” zou correcter zijn, of “you can’t explain that love of ours” (in plaats van the) om de ritmische flow te bewaren. Ik vraag me af of de eigen smoel van Chris niet beter naar voren zou komen als hij in het Nederlands zou schrijven. Wil hij dat niet, dan lijkt me een strenge eindredactie op de Engelse taal geen overbodige luxe.

Hoogtepunten van de ep zijn Until The Sky Clears, dat met strakke interlocking partijen en een langzame opbouw echt spannend gearrangeerd is en een mooie sfeer oproept, en de 6/8 Small Dot On The Radar Screen. De hoog op de hals gespeelde akoestische gitaarpartij klinkt als een sitar. Dit nummer lijkt te ademen: er zit veel rust in, maar ook een natuurlijke dynamische beweging. Deze twee nummers dragen de luisteraar de muziek in en zetten hem na afloop weer keurig thuis af. Als Chris zijn debuutalbum meer van zulks bevat, dan kijk ik daar zeker naar uit.