Geen bekende namen afgelopen zondag in het fijne Theater Zuidplein. Nee, de dag staat in het teken van de Kunstbende. De grootste kunstwedstrijd van Nederland in de leeftijdscategorie 12 tot 18. Allerhande muzikanten, mooi opgemaakte modellen, sierlijke dansers, beeldende kunstenaars en toekomstige theatermakers laten het beste van zichzelf zien. Dit jaar is het thema Wordt Vervolgd. Mooi om te zien hoe de acts het onderwerp hebben verwerkt in met name de teksten. Het eerste blokje muzikanten mag de Grote Zaal openen. Presentator van dienst is de sympathieke Oscar Kocken, die met een dosis humor de boel aan elkaar praat. De driekoppige jury bestaat uit Guido Joseph, gitarist van Chef’Special, oud-Kunstbende winnares Roufaida en studiobaas Bart-Jan van der Linden.

Perfect Payback uit Dordrecht / Hendrik-Ido Ambacht zorgt met hun metalcore voor een sterk begin. Sommige mensen zie je even opkijken bij de grunts van de zanger met Goofy pet. Het hoort bij het genre. Bovendien komt de gevarieerde zangstem overtuigend over. Net als de stevige muziek trouwens, boordevol tempowisselingen met rustige breaks. Dapper om als eerste band vol zelfvertrouwen op de bühne te staan. De zanger loopt rond als een ware frontman. Tussen de twee songs, het maximum aantal nummers dat gespeeld mag worden, zie je hem water uitdelen aan de bassist en even een praatje maken met de gitarist. Ondanks dat het jonge vijftal pas anderhalf jaar bezig is weten ze duidelijk wat ze willen. Met die overtuiging behalen ze dan ook de derde plek.

The Tambles brengt ons meer gitaren. Het kwartet uit Gouda is geïnspireerd door the Rolling Stones, the Who en CCR. Ze hebben elkaar via school ontmoet en zijn een kleine twee jaar bezig als band. Net als de meeste bandjes begonnen ze met covers. Tijdens de Kunstbende brengen ze twee eigen songs. Songs die ze vorige maand zelfs mochten spelen op 3FM. De gitaarlicks zijn dik in orde, de algemene groove ligt in de buurt van Crystal Water, de winnaars van vorig jaar. Hierdoor is de originaliteit misschien niet zo aanwezig, iets waar de jury op let. The Tambles maakt dit echter goed met fijn samenspel en een vintage geluid waar we blij mee mogen zijn dat het door de jeugd nog in ere wordt gehouden.

Sailing mag het eerste muzikale blokje afsluiten. Dit meidenduo op gitaar en drum is door de Kunstbende zelf gevraagd om zich in te schrijven. De zangeres had al eerder in haar eentje meegedaan. Deze editie debuteert het tweetal in de stijl van White Stripes en Deap Valley. Helaas is juist de zang de zwakte van de band. Het lijken vooral de zenuwen maar technisch gaat er ook van alles mis. The Chosen One klinkt overtuigender en is een goede keuze als beoordeelnummer. De drumster blijft aanhoudend glimlachen en lijkt te genieten achter haar drumkit. Toch klinkt het allemaal nog wat te eentonig, maar voor een eerste optreden is het niet slecht.

Natuurlijk zijn er ook veel andere categorieën vandaag en is het leuk om bekende gezichten te zien rondlopen. Zo zien we jongleur Tim Prins rondlopen en doet ook DJ DeLuce Inc. opnieuw mee. Hij heeft vorig jaar in Den Haag gewonnen maar wilt opnieuw meedoen om de finale op 3 mei in de Melkweg te winnen. Helaas voor hem, dit jaar gaan de prijzen naar Sven Forte, Jurrit Ligertingen en REVISE.

In de Kleine Zaal staan even later vier vrouwelijke singer/songwriters te popelen om hun songs ten gehore te brengen. Enkel bewapend met een akoestische gitaar laten vooral zij het thema Wordt Vervolgd terughoren in hun teksten. Jury is uiteraard hetzelfde als bij het eerste muziekblok. De presentatie is in de intiemere zaal in handen van de lieftallige Evita de Roode. Als eerste mag Iris van Hal twee nummers brengen. Helaas zijn haar stem en gitaarspel niet helemaal zuiver. Pas de eerste deelname van de zestien jarige. Live for Tomorrow, één van de meer toepasselijke titels van vandaag, is het tweede inspirerende liedje. Hoewel er positieve punten zijn te ontdekken blijkt het niet genoeg om de strijd van de andere kandidaten te winnen. De jury heeft immers aangegeven dat de competitie dit jaar van een hoogstaand niveau is.

Annika van Opstal was eerder al bij de try-outs in de Centrale Bibliotheek Rotterdam aanwezig. Ze is net een jaar bezig met muziek en heeft daarom pas één eigen nummer. Net als haar vorige collega is ze zestien jaar oud. Als een van de weinigen begint ze met een cover van voormalige straatmuzikant Passenger. Haar eigen nummer is in het Nederlands. Een taal waar ze zich duidelijk zekerder bij voelt. Haar stem komt veel meer tot zijn recht. Annika bezit over een fijn timbre dat in combinatie met haar gitaarspel voor een fragiel sfeertje zorgt.

Daniëlle van Doorn speelt maar één nummer nodig om de jury te overtuigen. Misschien dat het winnen van de publieksprijs bij Fanatics in Grounds haar veel vertrouwen heeft gegeven. She Paints It Away gaat over een andere kunstenares die ze heeft ontmoet. De zangeres uit Spijkenisse weet nog niet of ze het nummer aan haar gaat laten horen. Wordt vervolgd zeg maar. Het liedje heeft inderdaad iets mysterieus en wordt positief door de jury beoordeelt. Uiteindelijk zal het net niet genoeg zijn, want de laatste kandidate gaat er met de tweede prijs vandoor.

Lisanne Helwig wint niet alleen de strijd der singer/songwriters, maar eindigt als tweede in de categorie Muziek. Waarom? Ze lijkt volkomen op haar gemak, praat tussen de twee nummers zelfs met het publiek, dat de zaal redelijk weet te vullen. De Rotterdamse heeft een fijne stem en de liedjes, kort maar krachtig, passen prima bij het thema. Eén song gaat over een jongetje dat gepest wordt maar zijn belagers terugpakt door middel van zijn fantasie. Een liedje waar de jeugd zich in kan vinden. Pakkend!

Tijd voor de surprise act in de Grote Zaal. Iets met vaten horen we in de wandelgangen. Via de SKVR (Stichting Kunstzinnige Vormgeving Rotterdam), een organisatie die de Rotterdamse jeugd probeert te verenigen door kunst en cultuur, krijgt het publiek een voorstelling van Young Stage. De show heet Backspace en gaat over vijf jongeren na de apocalypse. Ze moeten proberen te overleven zonder iets. Denk Utopia. We zien via breakdance, twee van de vijf artiesten zijn professionele dansers, futuristische muziek en percussie op vaten hoe vooral de jongens op typische wijze bezig zijn om indruk te maken op het enige meisje. Wanneer Nathaniel Jordan op zijn fluitje blaast, komt er een terzijde en staat de tijd even stil, zodat hij vol symboliek kan uitleggen wat er aan de hand is. Mooi gebruik van taal.

De vijf overlevenden beseffen dat ze samen moeten werken. Om een band te scheppen halen ze op beeldende wijze, fijne herinneringen boven van vroeger. Over het heerlijke eten dat thuis gemaakt werd. Mooi hoe het multi-culturele aspect op die manier is uitgewerkt. Uiteindelijk wordt er dan ook een feestje gebouwd waar nog meer fraaie dansmoves worden getoond. Veel wijze lessen kunnen uit dit theaterstuk getrokken worden. Het maakt goed gebruik van de categorieën die vandaag de revue passeren. De show gaat langs bij de scholen in Rotterdam waar kinderen kunnen participeren met de crew om zo hun talenten te ontdekken. Een terugkerende tip van de jury komt aan bod, heb plezier wanneer je op het podium staat.

Atlas & The Fox laat dat veelvuldig zien. Ontspannen look, vleugje humor erbij. Als duo weten Felix en Tato elkaar prima aan te vullen qua stem en qua akoestisch gitaarspel. Interessant detail is het feit dat de jongens, zeventien en achttien jaar oud, sinds december vorig jaar onder de huidige naam bezig zijn. Vooral de zware stem van Felix Bruyn is imposant en vrij onverwachts. Het past prima binnen de tekstuele kadering van het tweede nummer Clouds, dat gaat over hoe de maan de aarde ziet verslechteren. Met een fijne gitaarsolo, à la Ben Howard, legt het tweetal meer diepte in hun nummers. Ze geven aan dat het geluid erg goed is in de Grote Zaal, vooral dankzij hun eigen verdienste klinkt de muziek erg goed. De jury is het daar mee eens en verkiest Atlas & the Fox als winnaar van de eerste voorronde Kunstbende in de categorie Muziek.

Helaas voor de overige drie kandidaten, die elk andere kanten laten zien van het muzikale spectrum, is hun werk niet goed genoeg. Jowflow & Flexx is een hiphopduo die elkaar op school heeft leren kennen. Zoals het hoort hebben de twee vrienden daar andere rappers lopen dissen en zijn rapbattles aangegaan. Vervolgens zijn ze zelf rijms gaan schrijven, beïnvloed door oldschoolrap van Dr. Dre en 2Pac. De twee jongens weten het publiek redelijk te bespelen, maar lijken veel te afhankelijk van de beats. Daardoor loopt het mis. Gelukkig mogen ze beide nummers opnieuw doen. Hoewel het overtuigender klinkt, loopt het nog steeds niet helemaal. De Nederlandstalige teksten hebben te maken met het thema en zijn zelfreflecterend, de flow is er echter nog niet helemaal.

De laatste twee deelnemers nemen beiden plaats achter de vleugel. Yasmin Maas brengt twee ballads ten gehore. Het eerste nummer mist de nodige pit, maar tijdens het beoordelingsnummer biedt ze meer daadkracht. Toch weet het niet te beklijven. Meerdere malen heeft de jury laten weten dat het niveau dit jaar erg hoog ligt. Helaas komt Yasmin net als Stijn Loeve te kort. Nochtans begint de pianist interessant aan een eigen compositie. Hij deelt mee dat de jazz improvisatie past bij het thema en het is zeker een moedige keuze. Na drie eerdere deelnames heeft hij begrepen wat wel en niet kan. Fijn spel maar misschien niet echt materiaal om mee te kunnen doen voor een plekje in de finale. Zoals presentator Kocken tegen hem zegt op een licht sarcastische wijze: ”Hopelijk win je niet, dan zien we je volgend jaar weer terug.” Uiteraard goed bedoelt, maar na Stijn als laatste kandidaat moet de jury aan de slag om de drie winnaars uit te kiezen.

Voordat de uitslag bekend gemaakt wordt mogen de winnaars van vorig jaar, The Cannonball Johnsons, laat zien wat men kan bereiken als je wint. Niet alleen één dag de studio in met jurylid Bart-Jan van der Linden, er staat ook een optreden te wachten op Bevrijdingsfestival. The Cannonball Johnsons heeft afgelopen zomer een eerste ep opgenomen, die binnenkort verwacht mag worden. In het halfuurtje dat ze optreden in de Grote Zaal komt er dan ook nieuw werk voorbij. Om de sfeer te zetten spelen ze eerst enkele bluegrass covers. De fijne samenzang en het snelle spel op mandoline, banjo, akoestische gitaar en bass zorgt voor een swingend tempo. De bekendste cover is die van Elvis Presley’s I Can’t Help Falling in Love With You, speciaal voor de bassist en zijn vriendin die twee jaar samen zijn. Het viertal weet de schwung erin te houden en voor een goed gevulde Grote Zaal laten ze horen wat ze in hun mars hebben. Een goed vooruitzicht voor de eerste winnaar van de Kunstbende Zuid-Holland.

DJ REVISE mag in zijn categorie, waar onder de zestien deelnemers eigenlijk geen slechte deelnemer zit, de gouden spotlight ophalen. Vol overtuiging, serieus bezig en nu al klaar voor de clubs zijn enkele positieve opmerkingen van de jury. Zes april vindt de tweede voorronde plaats in het Paard van Troje te Den Haag. Drie mei worden we allemaal verwacht om ‘onze” winnaars aan te moedigen tijdens de Kunstbende finale in de Melkweg.

Benieuwd naar het hele overzicht van de winnaars? Klik dan hier.