“Thunder in the air,
Before a storm that rips,
Anger in my heart,
A finger on my lips”

Met deze indringende woorden van Adrian Borland begint de toegift van Spasmodique in Rotown tijdens het door frontman Mark Ritsema op 12 april georganiseerde minifestival rondom het dertigjarig bestaan van het podium.

Voorafgaand aan het concert waren diezelfde woorden uit het nummer Silent Air van The Sound al te horen geweest in de indrukwekkende documentaire Walking In The Opposite Direction over het creatieve maar tevens tragische leven van Adrian Borland, zanger en songwriter van die new wave band. De documentaire maakt momenteel een terecht zeer succesvolle internationale toernee en de keuze om een voorstelling te programmeren voorafgaand aan het optreden van een van de meest sprekende post-punk bands van Nederland is bijna vanzelfsprekend.

Zoals eind zeventiger en begin tachtiger jaren Adrian Borlands werk met The Sound zich in de donkere kieren en hoeken van de menselijke geest en, parallel, de grauwe maatschappij beweegt, speelt Spasmodique zich vanaf 1986 met een zelfde duistere benadering in de kijker.

Een beter motto als de hierboven geciteerde tekst uit Silent Air had deze avond in Rotown niet kunnen hebben. Wanneer Spasmodique dit nummer aan het begin van de toegift inzet, steekt het publiek zijn enthousiasme dan ook niet onder stoelen of banken.

Eerder heeft het voorprogramma, Bear Valour (voorheen Book of Eli), al een eigen benadering van het thema doen horen. De band rondom frontvrouw Aileigh Awad grossiert in meer zwaarmoedige folk, waarbij vooral de samenzang van Awad met drie achtergrondzangeressen de toon zet.

Hoewel het enige moeite kost om de vaak subtiele klanken en harmonieën over te brengen vanwege het luid sprekende publiek, weet de band op momenten toch de luisteraars aan zich te binden. Het is vanavond echter net te weinig bijzonder of indringend om echt een blijvende indruk achter te laten.

Dat geldt natuurlijk niet voor de headliner van deze avond die het publiek meteen ferm bij de strot grijpt met een felle versie van Retreat (in Anger).

Een groot deel van de avond en de setlist staat in het teken van de presentatie van EUROPA 88, een album met live-opnamen van Spasmodique uit 1988-89. Vers van de pers overigens want het vinyl werd te elfder ure rechtstreeks van de perserij naar Rotown verscheept. In het kader van die registratie van de concerten van weleer geeft de band deze avond een optreden waarmee ze bewijzen na bijna 30 jaar nog even krachtig en overdonderend op het podium te staan.

Mark Ritsema gromt, tiert en zingt, zoals altijd, vanuit zijn tenen. Martin Doctors van Leeuwen speelt schijnbaar stoïcijns de baslijnen die de ruggengraat vormen van de muziek van het Rotterdamse viertal samen met de rake en strakke klappen van Reinier Rietveld, en Arjo Hijmans, die meestal in de schaduwen van het podium opereert, excelleert als gitarist die met zijn heldere geluid de donkerte die tekenend is voor de nummers van Spasmodique nog een sprank van hoop meegeeft.

Met de oudere nummers en recent werk van het vorig jaar verschenen album Six schetst Spasmodique nog steeds ongeëvenaard de grauwheid en intensiteit van de grote stad, en lijkt Ritsema in zijn voordracht de demonen van de waanzin en paranoia te willen verdrijven in een samengebalde schreeuw van woede en wanhoop. En kracht, vooral kracht. De donder en de storm waarover Borland ooit zong, en de woede in het hart kunnen niet beter worden getoonzet dan op de wijze waarop Spasmodique dit op deze avond doet.

Met de uitvoering van Silent Air is dus de cirkel rond, al kan de band natuurlijk niet eindigen zonder de bijna traditionele ontknoping in een vlammende uitvoering van Cellar Of Roses. Een overdonderende apotheose, die slechts leiden kan tot een oorverdovende stilte: “a finger on my lips” (The Sound), “the rhythm of your heartbeat faded and then stopped” (Spasmodique).

In een tijd waarin menig band op een reünietoer is en daarbij soms flink door de mand valt, toont dit Spasmodique dat ze nog steeds de kracht hebben om door te gaan waar de band ooit eens stopte.

Al eerder hadden we dat kunnen zien tijdens het begin van wat eerst slechts een tijdelijke reünie leek te zijn bij de release van de verzamelaar Slightly Disturbed European Gentlemen With Guitars, maar wat vorig jaar zelfs het eerder genoemde sterke nieuwe album Six opleverde.

De prachtig gelimiteerd (300 exemplaren) uitgegeven verzameling liveopnames EUROPA 88 is niet alleen een tijdsopname maar tevens een visitekaartje voor de band van nu, want als er iets duidelijk is geworden na dit concert in Rotown, heeft de band aan intensiteit, gedrevenheid en vakmanschap niets ingeboet.