Op zaterdag 23 en zondag 24 november vond in De Doelen het Songbird Festival plaats. Twee dagen gevuld met nationale en internationale grootheden in de singer/songwriterwereld. De Popunie was verantwoordelijk voor de programmering in de Eduard Flipsezaal, waar Rotterdams talent hun kunsten vertoonden aan een enthousiast en luisterend publiek; het Rotterdams Songwriter Café.
Om 20:30 uur trapt Delouise af. Deze schone verschijning, gewapend met ukulele, zagen we de avond ervoor nog voorbij komen tijdens “De Minuut” in De Wereld Draait Door. Vandaag speelt ze gelukkig veel langer en met (een deel van) haar band, bestaande uit twee uitmuntende gitaristen en welgeteld drie achtergrondzangeressen die hun taak stuk voor stuk op een geweldige manier uitvoeren. We horen veel werk van Delouise’s jongste album, Lay Low, uitgevoerd in een prachtige setting die prima past bij de sfeer in de zaal. Het publiek luistert aandachtig en geeft de groep alle ruimte. Een half uur later klinkt het slotakkoord en wordt er vlug afgebouwd. Ik ben onder de indruk en stiekem ook wel blij dat ik op de voorste rij zat…
Dan volgt een een bekend gezicht uit de Rotterdamse muziekscène; Frank Goverts betreedt het podium samen met zijn gitarist Silvan van der Zwaag. Gewapend met zijn akoestische gitaar en mondharmonica brengt Frank ons een portie Americana zoals alleen hij dat kan; met energie, karakter, gevoel, een randje en een baard. Naast nummers van zijn ep Release horen we ook nieuw werk. Fijn, want het is een hele geruststelling te weten dat Frank Goverts nog steeds alive ’n kicking is. Nonchalant als hij is kondigt hij zijn nummers aan, met af en toe een grapje tussendoor. De sfeer zit er goed in en wederom duurt een half uur veel te kort. Voor Frank Goverts zit het er op en wij wachten geduldig af de volgende act ons gaat brengen.
Na een korte soundcheck gaan de spots aan en kijk ik naar een voor mij nog onbekend gezicht. Dion Roman is een 18-jarige singer/songwriter die onlangs zijn eerste materiaal heeft uitgebracht. Gekleed in een kek colbert en mooie puntschoenen begint Dion ietwat onwennig aan zijn set. Naar verloop van tijd trekt dit weg en weet Dion Roman het publiek, voor een groot deel bestaande uit vrouwelijke fans, geheel met zich mee te slepen. Mooie, rustige liedjes en een verbazingwekkend soulvolle stem. Naast eigen werk speelt Dion ook nog een zeer geslaagde cover van Radiohead’s Karma Police. Niet veel later zit de tijd er weer op en verlaat Dion na een vriendelijk bedankje jegens het publiek het podium. Nieuw talent, altijd tof!
Het podium is helemaal leeg, afgezien van twee microfoons op hun standaard. Het is tijd voor Lula Bir, het soloproject van singer/songwriter Janna Haring die we onder anderen kennen van Analogue Dear. Lula Bir is voor mij het hoogtepunt van de avond. Niet helemaal wetende wat ik verwachten moet, begint Janna onder begeleiding van haar gitarist en tweede stem Oscar met haar poëtische, Nederlandstalige liedjes. Lula Bir speelt met woorden alsof het niks is en haar geweldige, kraakheldere stem voeren je mee naar onbekend terrein. Tussendoor vertelt Janna korte verhalen over de liedjes, die zowel bij het publiek als bij haar zichtbaar enige emotie opwekken. Doodstil en veel kippenvel. Soms zijn 30 minuten gewoon veels te kort.
Het zit er al weer bijna op. Maar niet voordat afsluiter, publiekslieveling en Popunie live-act Wolf in Loveland haar ding gedaan heeft. De Rotterdamse groep, onder leiding van singer-songwriter Jan Minnaard, heeft een reputatie opgebouwd waar je inmiddels niet meer omheen kan. We missen vandaag de ritmesectie in zijn geheel, maar desondanks weet Wolf in Loveland een show neer te zetten vol met datgeen waar zij zo goed in zijn; een strakke show, majestueuze samenzang en pakkende liedjes. Merel Moelker en Janine van Osta verzorgen het grootste deel van de achtergrondvocalen en Bas van Holt decoreert de fraaie composities vooral met zijn rauwe doch melodieuze gitaarsolo’s. Frontman Jan vertelt dat Wolf in Loveland over enkele maanden weer de studio in duikt voor hun tweede plaat. De eerste plaat kwam uit in maart 2013 en werd enthousiast ontvangen. We gaan zien of ze het weer voor elkaar krijgen…
Het applaus galmt weg, het licht gaat aan, er wordt ijverig afgebouwd en de Eduard Flipsezaal loopt langzaam leeg. Ik pak mijn jas, loop naar buiten, stap het koude Schouwburgplein op en ik lach. Weer een hele avond geweldig talent uit eigen stad mogen aanschouwen. Soms is het allemaal zo slecht nog niet.
Thomas Florusse
Foto’s: Josh van den Berg
Gezien: zaterdag 23 november, De Doelen, Rotterdam
