Live-verslag: Flonti Stack$ in Capsloc

Een exclusieve (uitverkochte) show van Flonti Stack$ a.k.a. Ronnie Flex in Capelle, voor 200 man, wij waren erbij! In de hometown van Ronell zelf, stond een rij van fans te trappelen om bij Capsloc naar binnen te gaan. Wat speciaal dat we in 2018 een show van Ronnie mogen meemaken in zo’n kleine zaal, zo dichtbij de thuisbasis, terwijl hij aan het einde van dit jaar in AFAS Live staat. Dit kon niet anders dan een memorabele avond worden.

Eenmaal binnengelopen, scan ik het publiek en denk ik ‘wow ik voel me wel oud zeg’. Ik haal mijn eerste drankje, een Baco, want dan voel ik me weer effe tiener. Ik loop naar een plek in de zaal en zie een groepje meiden voor me staan met hun moeder erbij en denk aan mijn tienerjaren en aan hoe ik zoiets als dit nooit heb mogen ervaren voor m’n 16e. Ik heb wat in te halen, ik doe gewoon net alsof ik een tienerfan ben vanavond. Ik ga me als een kameleon opstellen. Alleen mag ik wel lekker biertjes drinken.

Allereerst is de beurt aan Idaly, een upcoming rapper uit Amsterdam, onderdeel van het New Wave collectief. Ondanks dat de twee rappers op het podium wel lekker aan het flowen zijn, heb ik het idee dat het optreden niet helemaal aankomt. Ik gok dat de kids deze rappers (nog) niet zo goed kennen, althans dat zou een verklaring kunnen zijn. Ik ben er wel voorstander van om aanstormend talent de ruimte te geven om support-acts van de grotere artiesten te doen. Deze avond is daar de uitgelegen avond voor, want het nieuwe album van Ronell is ook zeker geen mainstream. Het zou dan ook geen sense maken als er een top-40 act de support op deze avond zou doen. Goeie keuze dus!

Idaly geeft het stokje over aan ANBU. Deze guys vlammen vanaf de eerste seconde dat ze het podium op komen. Het publiek zakt braaf omlaag en komt omhoog als Een Barkie Op Zak in wordt gezet. Een goeie tune, die het dit festivalseizoen vast goed zal doen bij alle shows die ze hebben staan en dat zijn er best wel wat. Ik noem een Paaspop en Mysteryland (!). De toon van de avond is gezet, het gaat los.

Wat ANBU ook wel meeheeft, zijn de looks. Voor mij was de vergelijking met Lil Pump snel gemaakt, al ziet Jiri Taihuttu er wel een stuk sympathieker uit. Daarnaast heb ik vernomen dat deze guys hun eigen kleding ontwerpen en hun tunes zelf bouwen, daar heb ik veel respect voor. Wat ik alleen niet snapte, was dat de dj in z’n jas stond, met handdoek erover heen? En op een begeven moment zelfs met rugtas om? Heb ik iets van de act gemist? Al met al wel een aanstekelijke act, met herkenbare refreintjes, herkenbare looks en ze kregen het publiek aardig mee. Ik zou deze act wel eens op een groter podium willen zien. ANBU is klaar en de laatste mensen druppelen binnen. Ik haal nog een drankje en zie de merchandise-stand staan met truien en shirts van Flonti Stack$. Aan het publiek te zien, is er genoeg animo voor. Het nieuwe trap-album Nori kwam de nacht hiervoor uit. Terwijl je de kaartjes een tijd geleden kon kopen, wist het publiek toen nog niet wat ze konden verwachten natuurlijk. Je had letterlijk een dag om jezelf klaar te stomen voor deze gig. Kom maar op!

Mag ik allereerst even zeggen dat ik de manier waarop dit album is uitgebracht echt next level vind. Alleen al de pre-save optie van het album in Spotify is iets dat ik nog nooit een artiest had zien doen (errug slim om die streams binnen te halen natuurlijk ;)). Daarnaast de Nori visuals, wow, Japan all over the place, ik vind het fantastisch! Dragon Ball Z komt voorbij, Pokémon, ik besef me weer dat Ronell en ik van ongeveer dezelfde generatie zijn en er komt toch wel veel nostalgie naar boven bij het bekijken van de visuals. Het album op Spotify beluisteren is een hele belevenis en daarmee schaart Ronell zich dan echt onder de top-artiesten op Spotify en bewijst hij hiermee dat hij continu in beweging is. Een recensie van het album zullen we nog gaan doen, dus ik zal niet teveel over de plaat zelf uitweiden.

Ronnie Flex, you love him or hate him… Ik ben hem eerlijk gezegd echt gaan waarderen. Nu ik bij de Popunie werk, kan ik hier leuk het archief induiken en oude projecten terugkijken en luisteren van veel Rotterdams talent. Geloof me als ik zeg dat deze jongen niet zomaar uit de lucht is komen vallen met de hit Drank & Drugs (wat volgens mij veel mensen wel denken). Al in 2009 was hij bezig met grime en hiphop in de vorm van Jupiter Negers. Dus we kunnen wel stellen dattie al zeker 9 jaar bezig is. Een doorzetter met een visie vind ik hem. Na het opzetten van de Deuxperience band waarbij hij laat zien dat zijn nummers in bandformatie ontzettend dynamisch klinken, is het nu tijd voor Nori, het trap-album: aangekondigd als ‘voor de liefhebber’.

Een liefhebber van trap ben ik zeker. Al heeft trap vaak het imago van veel testosteron en teksten over bitches, ik houd van de beats. Ik vraag me af of het (tiener)publiek er klaar voor is. Vanaf het moment dat Ronell het podium op rent, geeft hij alles. Ik sta met open mond te kijken wat er allemaal gebeurt, hoeveel energie één persoon kan geven. Het publiek gaat helemaal los op openingstrack NORI.

Het eerste gedeelte van de set pompt hij zonder autotune en kan niemand eromheen dat hij gewoon een goede en energieke rapper is. De beat van Kan Niet Kiezen is zó smerig, daar ga ik goed op. Ik merk wel dat er een verschil is tussen mijn referentiekader en dat van het publiek. Ik luister naast de Post Malone hitjes, ook wat meer van die snoeitrap en bass-muziek zoals Valentino Khan, Cesqeaux en Apashe. Als je de hits (die vrij licht zijn) van Ronnie Flex gewend bent, dan is zo’n track wel effe andere koek. Maar juist zo’n track maakt het voor mij dat ik het extra interessant vind.

Er wordt veel eer betoond aan Rotterdam, het clublied van Feyenoord wordt zelfs ingezet. Het kan niet anders dan dat dit optreden speciaal is geweest voor Ronell. Bij de laatste nummers komen er dansers op het podium en een hele delegatie (waaronder o.a. Mr. Polska) staat te dansen op het podium. Oude nummers als In Een Jet komen voorbij en als klapper op de vuurpijl, komt Winne Saus meespitten.

Op het moment dat 4/5 wordt ingezet, staan alle hoofden van het publiek weer dezelfde kant op, want iedereen gaat compleet uit z’n dak. Deze track bevat ècht de succesformule van Ronnie Flex: het herkenbare stemgeluid, de autotune, de goeie beat en het catchy zanglijntje. Deze formule maakt toch wel de hitjes.

Ik spreek nog wat fans aan in Flonti Stack$ merch na afloop en voel me weer oud als ze zeggen dat ze +/- 14 zijn. Gelukkig word ik 20 geschat, daar proost ik op. Toch ben ik benieuwd naar hun beleving en merk dat de fans van Ronnie echt trouw aan hem zijn. Ze vertellen me hoe tof ze het vinden om Ronnie Flex zonder autotune te zien, omdat de haters volgens hen zeggen dat hij niet kan rappen zonder autotune. Toch zijn ze meer fan van de radio-liedjes, maar dat neemt niet weg dat ze hem trouw blijven en naar al zijn shows gaan en albums luisteren.

Ronnie is een held, dat heeft ie wel bewezen. Kijk alleen al naar de trouwe fans die in deze man geloven. Ik vond dat echt bijzonder om te zien en om met ze te praten. Met NORI en deze show heeft Ronell laten zien dat hij alles kan maken wat hij wil, z’n fans staan voor hem klaar. Wordt het album nu afgezeken door de mainstream media? Lekker boeie, die 2 miljoen streamers blijven wel streamen en de stacks zijn toch al gemaakt.

Copyright foto’s: Brian van Rensen.

A Silent Sound – Compass

  • Compass

  • A Silent Sound
    • Genre: Rock
    • Release-type: Album
    • Label: Freya Records

“Terug naar de jaren zeventig” lijkt het credo zijn van Tom Luchies, de man achter dit project. Om even een beeld te scheppen: begin jaren ’70 sprak Nederland een woordje mee als het ging om progressieve rock. Bands als Kayak, Earth & Fire, Alquin, Supersister en Solution trokken overvolle zalen. A Silent Sound brengt deze muziek en dit gevoel weer tot leven, maar dan met beide voeten in de hedendaagse klei. Dat laatste mag op het conto geschreven worden van de bands en acts die Luchies tijdens het schrijven en maken van dit album hebben beïnvloed. Hedendaagse bands met wortels in de seventies.

“Dit moet haast wel een conceptalbum zijn” is wat ik gaandeweg mijn eerste luisterbeurt denk. Niets is minder waar. Een beetje googelen op het net en ik weet het antwoord. Compass vertelt het verhaal van een man die de laatste wens van zijn vader in vervulling laat gaan. Hij gaat terug naar de plek waar zijn vader is geboren en komt tijdens de reis niet alleen de mooiste uitzichten en nieuwe omgevingen tegen, maar ook de stad met nieuwe culturen en mensen. Deze invloeden en indrukken neemt hij mee tijdens zijn tocht. Of dit autobiografisch is, is mij niet geheel duidelijk. Maar het zou mij niet verbazen.

Het mag gezegd worden: Luchies heeft alle registers opengetrokken en samen met zijn medekompanen een puik huzarenstuk afgeleverd. Compass raakt vele kanten van het muziekspectrum en is hierdoor een enorm spanende plaat geworden. Sfeervol, intens, filmisch, wavy aangevuld met wat catchy deuntjes. Het is geen plaat die je even voor de gezelligheid tijdens het doen van de afwas opzet. Het is een plaat die je continu bij de les houdt en je daarna diep en verlichtend de vrijdagavond in stuurt.

De uitgesponnen stukken doen denken aan grote symfobands als Pink Floyd (de track City One doet zelfs een beetje denken aan het intro van A Great Gig In The Sky) en Whisbone Ash (vooral in het stuk Dark Night’s Rising), maar ook aan de jaren ’90 bands als Tool en zelfs Motorspycho. Tom Luchies heeft de zangpartijen bewust klein gehouden. Het past hierdoor perfect in het geheel. Wat niet wegneemt dat het niet toegankelijk is. Het nummer City Two kruipt uiteindelijk naar binnen. De stukken op Compass werken daardoor ook verslavend. Na één luisterbeurt is de drang hoog om de plaat gelijk nog maar eens op te zetten.

A Silent Sound is zeker geen stil geluid, het houdt de luisteraar bij de les en neemt je mee op reis. Niet alleen de laatste reis van de vader maar ook een muzikale reis die zo broodnodig is voor het leven. Want wie zich niet openstelt voor muzikale invloeden en veranderingen zit vast in een cocon waar moeilijk uit te ontsnappen is.

De volgende stap van dit project zou een compleet integraal live optreden zijn, compleet met prachtige lichtshow en filmproductie waar National Geographic een puntje aan kan zuigen. Boek een paar theaters, trek het land in en laat het publiek het verdere werk doen. Over A Silent Sound moet gesproken worden. Een knap stukje werk met een gelaagde bagage. Een groeibriljant avant la lettre.