Live-verslag: 50 Rotterdamse optredens tijdens Eurosonic Noorderslag 2017

16003241_1349125758492806_4000864096321471830_nRotterdam was goed vertegenwoordigd tijdens Eurosonic/Noorderslag (ESNS) in Groningen. In totaal stonden er circa 50 optredens door Rotterdamse artiesten op het programma. Onze razende reporter Annet bezocht het officiële ESNS en het almaar groter wordende fringe programma. Ze bezocht zoveel mogelijk showcases van Rotterdamse bands en acts en maakte er voor ons een verslag van. Lees hoe het een aantal van hen vergaan is in de diverse venues van de Groningse binnenstad.

Eurosonic
Eurosonic is een festival van drie-en-een-halve dag boordevol bands die volgens programmeurs de potentie hebben internationale en minimaal Europese furore te maken. Vaak spelen bands meerdere keren, op verschillende locaties in Groningen stad. De afwisseling qua podia varieert van brouwerij tot winkel, van popzaal tot beursgebouw en van tent tot theater. Dit brengt het voordeel met zich mee, dat je de grotere (en soms kleinere) acts, zowel intiem als groots kan zien optreden.

Gelijktijdig aan dit festival vinden er vele nevenfestivals plaats, waar ook kleinere Nederlandse en Europese bands geprogrammeerd staan, voornamelijk in de vele toffe kroegen die Groningen rijk is. Bijvoorbeeld op PleuropSonic, GrunnSonic, AlterSonic en EuroMoney spelen muzikanten met dito potentie als de bands die op Eurosonic staan. De venues die zonder polsbandje te bezoeken zijn, zorgen voor meer diversiteit in bezoekers.

Noorderslag
Dit onderdeel vindt, aansluitend aan Eurosonic, plaats op één avond (zaterdag), in één locatie (De Oosterpoort). Tijdens Noorderslag spelen alleen Nederlandse bands op uitnodiging. Muzikanten, waarvan de Noorderslag programmeurs verwachten dat ze het komende jaar een groter publiek aanspreken.

Jo Goes Hunting brengt dance met een indieband
Act Of Leaving was al een bescheiden, maar internationale hit voor Jo Goes Hunting. De kracht van deze band is subliem gecomponeerde, gelaagde dance-songs met raakvlakken met de duistere indiepop, perfect ten gehore te brengen. Nummers van Jimmi Jo Hueting (drum, sounds en leadzang), Thierry Castel (all-round keys, analoge synth, sounds en zang), Sjoerd Krul (gitaar), Daniël Eskens (bas) en Gaby van Klaveren (percussie, sounds en zang) brengen het publiek in extase.

Hun energie is als die van vitrine pluche aapjes waar je een munt in gooit, waarna alles beweegt; band, instrumenten en het in grote getalen aanwezige publiek op ESNS. Bij de muziekbizz-presentatie van V2 Records in De Gym en tijdens het tweede achtereenvolgende jaar op Noorderslag.

Voor de deuren van De Binnenzaal in De Oosterpoort staat nog een lange rij wachtenden, als het concert in de zaal al lang en breed gaande is. De baritonstem van Jimmi Jo is meeslepend, evenals het ongewone bandgeluid, opgebouwd uit de vele soundscapes en instrumenten die ze gebruiken. Zo’n avontuur wil je blijven volgen.

De muziek van Jo Goes Hunting wordt wereldwijd gestreamd en we verwachten nog wel meer van deze band met de rest van de wereld te moeten delen. Jo Goes Hunting is als een goed beschenen glitterbol, bestaande uit vele muzikale facetten die als kleurrijke bundels over het publiek uitstraalt en in dansmodus zet. Beleef Jo Goes Hunting 17 maart in V11.

The Dawn Brothers
Ook van The Dawn Brothers (voorheen bekend als Bolt & The Swamp People) verschijnt een album. Stayin’ Out Late wordt 23 maart het heelal in geslingerd vanuit Rotown. Net te laat om nog een ereplaats op ESNS 2017 te bemachtigen. Maar V2 Records is zo gul om de internationale muziekbizz toch alvast te trakteren op een ‘peekaboo’ van de 70’s swingrootsy soulrock van The Dawn Brothers.

Op klaarlichte dag weten bandleden Bas van Holt (zang en gitaar), Lévi Vis (bas en zang), Rowan de Vos (keys en zang) en Rafael Schwiddessen (drum en zang) een broeierige nachtelijke soulclub te creëren in De Gym, alwaar de houten vloer stuitert onder dansend publiek. Leden van The Dawn Brothers zijn tevens veel gevraagde sessiemuzikanten voor andere bands. Maar dit bijt niet met de ambitie van The Dawn Brothers om aansluitend aan de albumrelease een internationale tournee met de band te maken.

Aan het einde van het optreden stromen de verzoeken om te spelen binnen. Helaas kan zanger/gitarist Bas nog geen data en locaties geven waar ze tijdens hun internationale tour te beleven zijn.

DOOL is grote belofte in Groningse kou
Programmeurs van Eurosonic willen graag dat DOOL zich tijdens ESNS internationaal presenteert. DOOL, met hun orkestrale doom, bleek achteraf dan ook de favoriet van de eerste drie dagen Eurosonic te zijn. “DOOL grote belofte in Groningse kou”, kopte De Volkskrant in de zaterdagkrant.

De stromende ijzige regen heeft als publieksbouncer gefungeerd, want de zaal in het Der Aa-Theater is slechts voor driekwart gevuld als DOOL de set opent met VantaBlack (het diepste zwart dat je maar kunt bedenken). Dit nummer, waarvan de release op 11 januari was, wordt het openingsnummer van hun debuutalbum Here Now, There Then. Het album verschijnt 17 februari. Het debuutalbum van DOOL wordt uitgebracht door het Duitse label Prophecy.

Gitaristen Ryanne van Dorst, Reinier Vermeulen, Nick Polak, bassist Job van de Zande en drummer Micha Haring verspreiden VentaBlack als een stroperige olievlek over de zaal om het publiek in een welkome duistere hallucinatie onder te dompelen. DOOL geeft met gemak het uiterste van zichzelf en hun instrumenten. Tussen de nummers laten ze geen pauzes vallen voor een paar woorden. Dit betekend wel dat de gitaren om beurten tijdens de nummers gestemd moeten worden om die altijd overtreffende toon, tegen het onmogelijke aan, te bereiken.

Zangstem van Ryanne is als een helder licht aan de horizon, die geruststelt en je net zo hard weer verder de diepte insleurt, prachtig ondersteund door de tweede stem van Reinier. DOOL brengt de langgerekte nummers waarin je jezelf met alle liefde wil verliezen in de concertzalen en op festivals.

Magistraal gespeeld door muzikanten van hoog kaliber, zodat je ieder besef van tijd, plaats en zelfs nabije toekomstplannen verliest. Op 25 februari is de releaseparty in Rotown.

Maurice van Hoek; countryman alive and kickin’
Het Concerthuis is donderdagavond volgepakt tijdens de showcase van For The Road management. Countryman Maurice van Hoek speelt met zijn band, bestaande uit Rafael en Rowan (ook van The Dawn Brothers), David Gram en Merel Moelker, een warme set.

In 2017 verschijnt het tweede album van Maurice. Met howling gitaar, swinging snaredrums en de rijke melancholische stem van Maurice dwingt de band respect af. En terwijl het publiek sprakeloos, aandachtig luisterend, dichter tegen elkaar aankruipt zet de band de muzikale reis met iedereen aan boord voort om veel te snel de eindbestemming te bereiken. Maar daar is een showcase ook voor bedoeld, honger naar meer optredens van deze artiesten kweken.

Rats On Rafts & De Kift gezamelijk op Eurosonic Air
Punkfanfare band Rats On Rafts/De Kift opent de vrijdagavond van Eurosonic Air op de Grote Markt aan de voet van de Martinitoren. Sinds 2013 hebben Rats On Rafts en De Kift elkaars nummers met een punkwarse en theatrale orkestrale inslag bewerkt. In 2016 kwam daar een album uit voort. Het grote Air-podium is goed gevuld; twee trombonisten, trompettist, drie gitaristen (elektrisch en semi-akoestisch), een bassist, twee drummers en twee frontmannen David Fagan & Ferry Heijne.

RoR ESNS17

Het snedige staccato spel van de gitaristen en drummers en ophitsende blazers maken dat beide groepen één geheel worden. Maar echt homogeen zullen deze bands samen nooit klinken. Daar zijn alle bandleden, gelukkig, te eigenzinnig voor. En dat is nu net de charme van Rats On Rafts/De Kift. Het bombastische geheel wordt met warm applaus ontvangen door het publiek.

En terwijl Ferry Heijne met een grote glimlach het publiek bedankt staat David Fagan nors naast hem, zoals altijd ontevreden over gedane prestaties en altijd weer bezig met de volgende liedjes die van de Rats On Rafts komen gaan.

Crying Boys Café opent Noorderslag in Marathonzaal
Houd je van Elbow, Bauer, melancholische dance, 80’s wave en dromerige soundscapes? Dan is Crying Boys Café een aanrader. De band met Jasper Hupkens (zang), Ruben van Asselt (drums), Alex van Damme (bas) en Frans Verburg (keys) bracht in oktober 2016 hun debuutalbum The Keys, Not The People uit. Het album dat de band ’s middags bij PlatoSonic live mag spelen.

’s Avonds tijdens Noorderslag zet Crying Boys Café een sfeervolle set neer. De set verdrinkt een beetje in het festivalgedruis wat heerst in de rest van De Oosterpoort. Voor de toehoorders die in alle rust de intieme en perfect vol overgave gespeelde soundscapes van Crying Boys Café tot zich nemen, is het een goede start van een avond en nacht vol hectiek.

Crying Boys Cafe ESNS17

Ronnie Flex durft met Deuxperience nog meer van zichzelf te laten zien
Ronnie Flex staat zelden alleen op een podium. Ooit trad hij op vergezeld door o.a. YellowClaw, MocroMania, JeBroer, Boaz van de Beatz en de NewWave-crew. Of met vrienden die geen muziek maken, maar wel feestjes kunnen bouwen.

Tijdens deze editie van Noorderslag spelen Mano Yeah (keys & percussie), Marvin Escobar (keys), Ramon Ginton (gitaar), Ebenezer Yeboa (bas), DrummaKid (drum), Yarin Vroom (percussie), Luna Mae en Sanne samen met Ronnie Flex (zang) op in de Kleine Zaal, die ondanks de naam best groot is. Ronnie Flex + Deuxperience is de frisse en grote verrassing van 2017. Deze liveband en frontman gaan er zeker voor zorgen dat er een groots leven is voor Ronnie na Ahoy 2016.

Ronnie Flex ESNS17

Deuxperience zorgt dat de hiphop van Ronnie minder kust met zoetsappige r&b, en meer overweldigend swingt. De Kleine Zaal ontpopt zich bij de eerste tonen tot een ware Caribbean dancehall. Ronnie Flex maakt deze keer oprecht contact met het publiek, dat vooraan in de zaal jong en achteraan wat ouder is.

Het nummer Laten Gaan doet hij samen met Luna & Sanne en het publiek (i.p.v. Emms, Abiri, Mafe & Frenna). Ronnie’s zoete, lage zangstem en positieve charisma doen alles aan elkaar kleven. Zelfs songteksten van Michael Jackson voegt hij naadloos toe aan zijn repertoire.

De voor bezoekers onverwachte actie om Regen In De Tuin als ballad te zingen zal bij vele van hen in het geheugen blijven staan. Het is ingetogen en muzikaal ondersteund door Mano Yeah en Marvin op toetsen en zangeressen Luna & Sanne. Ronnie is professioneel, maar blijft houden van experimenteren en laat zich beïnvloeden door andere artiesten.

Voor de ballad zet hij zijn capuchon op, pakt een kruk, schuift die vooraan het podium en zet stevig maar fragiel Regen In de Tuin in. Het publiek hangt aan zijn lippen. Maar als perfectionist ontdekt hij dat dit niet de juiste vibe is waarmee hij het publiek op dit nummer wilt trakteren. Zonder capuchon en staand, zet hij samen met Deuxperience het nummer Regen In De Tuin opnieuw in en wordt het alles behalve emotieloos gebracht. Het publiek houdt z’n adem in en het hoofd schuin om extra aandachtig te kunnen luisteren.

Ronnie Flex is een artiest die zich blijft ontwikkelen, dankzij zijn nieuwsgierigheid en grenzeloosheid.

The Kik speelt van nieuwe album met orkest
Op 13 januari, nog tijdens ESNS, verscheen het album Stad En Land van The Kik. Maar eerst was, na Utrecht, het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam aan de beurt geweest om de nummers live met blazers Benjamin Herman, Mathias Goor en David Rockefella, strijkers Jenneke Tesselaar, Benjamin Hamburger, Robert Baba onder bevlogen leiding van The Kik te mogen horen.

De ochtend daarna is het dringen geblazen om The Kik bandleden te kunnen horen en zien bij de plaat presentatie in Plato Groningen. Amusante één-op-één-praatjes van zanger Dave tussendoor rijgen de soms trieste, melancholische liedjes met optimistische inslag als een feestelijke slinger aan elkaar.

Het publiek geniet van de spiksplinternieuwe nummers. Het tapt met voeten en schudt hoofden mee op de pakkende nummers, alsof het liefdesverdriet wat bezongen wordt makkelijk overkomelijk is met z’n allen. ’s Avonds staat de The Kik, inclusief orkest, te stralen met een spetterend optreden op Noorderslag. Hun sixties beatmuziek heeft een melancholie die met een grote glimlach wordt geïncasseerd tot op de hoge balkons.

The Jerry Hormone Ego Trip
Zanger, schrijver en gitarist Jerry Hormone speelde zijn Nederlandstalige sixties beatliedjes met The Tambles en ze doopten de band tot The Jerry Hormone Ego Trip. Begin deze eeuw speelde Jerry Hormone nog bij punkbands The Apers, The Ragin’ Hormones, The White Suicides, The Quotes, The Windowsill en Anne Frank Zappa.

Toen hij met een van deze bands geprogrammeerd stond naast The Madd (later omgedoopt tot The Kik) leken hun stijlen nog niet verenigbaar. Maar nu de singer/songwriter zó volwassen is, entertaint hij met The Jerry Hormone Ego Trip, op aangenaam tuttige wijze, bezoekers van menig concertzaal en festival. Tot het publiek een glimlach op het gezicht krijgt die de komende nacht niet verdwijnt.

In 2016 verscheen naast het album Stout Stout Stout, ook zijn boek Het Is Maar Bloed en meerdere Borre boekjes, onder het schrijvers-alter ego van de rockster; Jeroen Aalbers. Het jaar 2016 was voor Jerry Hormone dus best wel een dingetje. Liedjes als Stout Stout Stout en Josefien luisteren ook deze avond weer weg als kleine verhaaltjes, goed omlijst door de lichtelijk vuig klinkende rock&roll van Ego Trip/The Tambles. De aangename sfeer in de Foyer van De Oosterpoort is duidelijk gecreëerd door de zanger en zijn vier bandleden.

Enkele dagen na Noorderslag poppen de vers geboekte optredens op. Nederland gaat weer een hoop plezier en gezelligheid aan The Jerry Hormone Ego Trip beleven, met het altijd constante kwaliteitskeurmerk wat de band verdiend.

Gouden en platina plaat voor Rotterdam Airlines Music Group
Kevin alias Mr Slowflow (geuzenaam passend bij de lome zangstem waarmee Kevin rapt) ontvangt tijdens zijn solo-optreden in de Oosterpoort Kelder een gouden plaat. Er zijn immers 20.000 exemplaren verkocht van het nummer Turnen, dat Kevin samen met Jairzinho en Sevn Alias bij platenlabel Rotterdam Airlines Music Group (RAMG) uitbracht.

Deze kelder heeft helaas niet het publiek dat Kevin verdient. Ronnie Flex treedt gelijktijdig op en heeft het overgrote deel publiek aan zijn podiumrand staan. Toch heeft Kevin een aardige harde kern youngsters aan publiek verzameld.

Kevin ESNS17

Nog geen uurtje na zijn solo-optreden staat hij alweer te soundchecken in diezelfde kelder, die nu wel goed vol stroomt voor de Rotterdam Airlines Music Group die een toffe crew aan boord heeft. Naast Kevin, Sevn Alias, Jairzinho (rapper en oprichter van RAMG, samen met broer en kickboxer Luciano Winter), zijn ook BKO, Lil Saint en Chip Charlez present om te spitten en te flowen op de beats ingestart door een zeer jonge dj.

Maar eerst wordt wederom een oorkonde uitgereikt; een platina plaat voor 30.000 verkochte exemplaren van het nummer Now She See Me, de hit van Jairzinho met Sevn Alias. Na de platina hit live ten gehore te brengen, zet Jairzinho vol overgave de r&b hits Laat Me Niet Los en Zo Mooi in. Rotterdam Airlines Music Group levert wederom rauwe rap, afgewisseld met mierzoete liefdesliedjes die hand in hand gaan, net als de thematiek in het echte leven doet.

Broederliefde zet Grote Zaal in swingmodus
Optredens in Suriname, Curaçao, Aruba, Bonaire gingen in december en januari vooraf aan de gig van Broederliefde op Noorderslag. Bezoekers, ook minder bekend met Broederliefde, zijn nieuwsgierig en de Grote Zaal van De Oosterpoort stroomt vol.

Dit is de derde Noorderslag-editie die Broederliefde op het podium beleefd. Sommigen denken dat deze realman-band, voorheen boyband, er ineens was. Maar de titel Hard Work Pays Off, van het album dat 14 weken in de hitlijsten op één stond, slaat op muziek- en showtitanen Mella, Emms, Jerr, Saf en beatmaster/dj Edson.

Broederliefde doet er alles aan om het publiek uit hun dak te laten gaan, flexe dansjes te laten doen, te springen en zelfs mee te laten zingen. En ook al is het geen zaal vol trouwe fans, het publiek geeft zich over aan Broederliefde. De mannen inspireren het publiek met hun energie, saamhorigheid, liefde en het geloof dat de teksten vooral op jou in het publiek slaat. 3voor12 koos Broederliefde als nummer 6 hoogtepunt van Noorderslag.

Door een bomvol programma liep ik helaas, het doet zeer in mijn hart, Nana, Certain Animals, Kid Harlequin, GOLD, Tosso, Iguana Death Cult, Marvin Dee, De Dood, The Sweet Release Of Death, Venus Tropicaux, Black Horse Society, Drunken Dolly, Naear en Order Of The Emperor, mis.

In ons speciale Facebook-fotoalbum zijn meer foto’s van Rotterdamse acts te vinden.

Vieira Nkosi

Vieira 5
Het leven. Het blijft het meest toepasselijke en aansprekende onderwerp in het repertoire van elke zichzelf serieus nemende artiest. De grootste en meest tijdloze muziekstukken zijn toch vaak de nummers die een, vaak minder vrolijk, onderdeel van het leven beschrijven. Hiphop is groot geworden met levensliederen. Zijn bijna-doodervaring heeft Vieira laten graven naar het diepste van zijn gevoel. Ollie Vida sprak voor ons met deze hardwerkende Rotterdammer.

De eerste echt grote tracks naast Rapper’s Delight waren toch nummers als The Message van Grandmaster Flash. Of I Need Love van LL Cool J. Tupac was niet de meest ingewikkelde lyricist, maar begreep het vak der levensliederen als geen ander.

Tegenwoordig wordt er in de hiphop minder belang gehecht aan het vertellen van een levensverhaal. Waar het vroeger, letterlijk en figuurlijk, vooral draaide om de puurheid van de man met de pet, is het tegenwoordig vaak veel schreeuwen, weinig vertellen.

Dit is niet het geval bij de Kaapverdiaanse Kralinger Vieira Nkosi. Wars van meegaan in de teneur van de tegenwoordigheid blijft hij vasthouden aan de sleutelelementen van hiphop. Harde beats, intelligente teksten en mooie verhalen over het leven. Aangezien hij bekend is met de trials en tribulations van het leven was het tijd om deze bebaarde reus eens aan de tand te voelen.

Kaapverdiaanse Kralinger
Bij de eerste zinnen is het al duidelijk. Vieira Nkosi is een echte Rotterdammer. Geboren op 28 mei 1982 in Kralingen en van Kaapverdiaanse afkomst. ‘Hoewel ik tegenwoordig wat genuanceerder ben, blijf ik een echte Rotterdammer, Feyenoorder ook. De rauwheid van Rotterdam ga je nergens anders vinden. Dat heeft deels te maken het karakter van een havenstad natuurlijk.

Daardoor leven er mensen van allerlei verschillende sociale achtergronden letterlijk door elkaar. Het contrast tussen het moderne stadscentrum en de minder goede wijken eromheen geven het toch een eigen dynamiek. Rotterdammers hebben gewoon een ‘niet lullen maar poetsen’ mentaliteit. Je kan wel een mooi verhaal vertellen maar daar kopen we niks voor.’

Die mentaliteit viel ook vaak te horen bij de Rotterdamse muziekacts. ‘Mannen als Adison brachten jaren geleden al hun eigen muziek uit. Met zelf georganiseerde releaseparties, alles erop en eraan. En dit was in de tijd voor social media dus er moest ontzettend veel werk verzet worden. Dat is wel een echte inspiratie geweest. Dat was ook een grote aantrekkingskracht van hiphop, zeker van het underground gedeelte waar ik het meeste van hield.’

Vieira 4

Liefde voor Nederlandstalige hiphop
‘In mijn tienerjaren was ik, zoals elke tiener, een beetje zoekende en hiphop sprak me het meest aan. Vooral het rebelse, het afzetten tegen de mainstream. Op een gegeven moment wilde ik er zelf ook deel van uitmaken. Een beetje zoals een voetballer die bij zijn droomclub wil gaan voetballen maar niet alleen toeschouwer wil blijven. Dat was het begin van mijn carrière als mc.’

‘Qua invloeden’, gaat Vieira verder, ‘had ik gelijk al Nederlandstalige voorbeelden op rapgebied. Het eerste werk van Brainpower, Raymzter en o.a. Extince’ Spraakwater was wel één van de meest inspiratievolle tracks toentertijd. Nederlandstalig stond ook gewoon een stukje dichterbij dan Amerikaanse hiphop en met Spraakwater toonde hij aan dat je in het Nederlands ook gewoon dope kon flowen. Ik rapte toen al een tijdje in het Nederlands en had uiteraard ook andere Rotterdamse artiesten als Postmen en E-Life als voorbeeld, maar Spraakwater had wel de meeste impact op mij. Spraakwater is de enige track die ik gewoon zo kan oplepelen voor je, haha.’

Inspiratie
‘Buiten de muziek had ik uiteraard ook belangrijke inspiraties. Malcolm X , Marcus Garvey, Huey P. Newton en Angela Davis zijn er daar een paar van. En Amilcar Cabral uiteraard. Die mensen hebben echt een legacy nagelaten.

Dat wil je als artiest ook natuurlijk. Een inspiratie zijn voor mensen. Artistiek gezien haalde ik ook veel inspiratie uit goede dichters als Langston Hughes en Maya Angelou. Ik was, en ben, heel erg bezig met woordkunst. Ook een schrijver als Donald Goines toonde aan dat je dingen op verschillende manieren neer kan zetten. Daar komt bij mij ook het verhalende aspect vandaan.

Sommige stukken waren zo mooi verwoord dat ik veel kritischer naar mijn eigen teksten ging kijken. Dat ging zo ver dat ik probeerde in hun mindstate te raken wanneer ik mijn eigen teksten aan het schrijven was. Dan stelde ik mezelf de vraag: Hoe zou een Maya Angelou dit verwoorden? Dus dat is zeker van grote invloed geweest op de manier waarop ik mijn teksten schrijf’.

‘Qua hiphop is het vooral het rauwe element dat me aanspreekt. Het ‘I don’t give a fuck’ aspect. Op een andere manier dan hoe dat nu is trouwens. In die tijd zat er een stukje sociale betrokkenheid bij, een stukje politiek, een stukje intelligentie. Wat ik jammer vind van de hiphop van tegenwoordig, of in elk geval, het stuk dat tegenwoordig de meeste aandacht krijgt, is dat dat stukje verdwenen lijkt te zijn. Het is te eendimensionaal naar mijn mening. Alsof die twee dingen niet naast elkaar kunnen functioneren.

Ik luister uiteraard wel naar artiesten van nu, maar de invloed die ze toentertijd op mij hadden is wel verdwenen. Zeker op het gebied van Nederlandstalige artiesten.

Vieira 2

Harde werkers mentaliteit
We kunnen er niet omheen, Vieira is Kaapverdiaan voor alles. ‘Het is niet eens heel doordacht’, vertelt hij, het is wie ik ben, wat me heeft gevormd en wat ik graag met trots uitdraag. Als mc vertegenwoordig je wie je bent en waar je vandaan komt, dat is wel een beetje het hele idee achter hiphop.

Ik ben een Rotterdamse Kaapverdiaan. Niks ingewikkelds voor de rest. Ik wil graag een breed beeld uitdragen van Kaapverdianen. De warmte, de saamhorigheid, gezelligheid maar ook zeker de harde werkers mentaliteit. Daar staan onze ouders ook vooral om bekend. Die hebben 40 jaar gebikkeld hier. Dat heeft een grote invloed op mij gehad.

De verhalen van de Kaapverdiaanse zeelieden van de eerste generatie. Harde werkers allemaal. Doorzetters ook. Daar kan ik alleen maar van leren. Ook de saamhorigheid vind ik mooi. Vooral de generatie van onze ouders en grootouders hielpen elkaar in moeilijke tijden, ondanks het feit dat ze elkaar helemaal niet kennen. Allemaal puur op basis van Kaapverdiaans zijn.

Dat is iets wat ik graag meeneem in mijn muziek. Het heeft ook een keerzijde natuurlijk. Alleen hard werken geeft niet altijd de resultaten die je nastreeft. Zeker tegenwoordig moet je vooral ‘slim’ werken. Anders doe je al het harde werken voor niks. Dat is een omslag die we wel moeten gaan maken vooral omdat we uit een ‘als je maar hard genoeg werkt, komt het goed’ omgeving komen. Er zit best een gat tussen onze generaties.

Winnaar Grote Prijs van Zuid-Holland
Ik ken Vieira Nkosi van zijn clip Wie Is Deze Afrikaan. Hij kwam al gelijk over als een zelfverzekerde, vastberaden artiest. ‘Het grappige van die tijd was dat iedereen dacht dat er een heel team achter me stond, terwijl ik alles zelf heb geregeld. Ik geloof niet in wachten op een label. Natuurlijk wil ik graag getekend worden, als artiest is het belangrijk dat je je ding kan doen en hulp en begeleiding is altijd welkom, maar ik neem het heft graag in eigen handen.

In 2005 begon ik serieus met het ‘rapgebeuren’. Ik deed toen een keer als intermezzo voor een andere artiest een eigen track en mensen reageerden zo enthousiast dat ik op dat moment de overtuiging kreeg dat ik dit moest voortzetten. Het feit dat ik mensen kan raken met een volledig eigen idee is magisch.

Daarna ben ik gewoon gaan grinden. Ik pakte elke gelegenheid aan om mijn kunsten te tonen. In het begin vooral veel freestylen tijdens open mic sessies en daarna tracks opnemen en uitbrengen. Ik probeerde een kruising te vinden tussen mijn achtergrond en de elementen van hiphop die mij aantrokken. Ik heb de Grote Prijs van Zuid-Holland gewonnen en ben daarna aan mijn album begonnen.’

Kralienge State Of Mind
Het langverwachte album van Vieira Nkosi is eigenlijk een beschrijving van het leven van de mc tot het moment van uitgave. ‘Dat is niet bewust gedaan. Dat is eigenlijk door omstandigheden zo gekomen.

Ik ben in 2009 al begonnen met tracks voor het album. Ik heb de ziekte van Crohn en dat is me bijna fataal geworden. Zo’n ervaring verandert je kijk op dingen natuurlijk. Het leek alsof ik dat ook op een vreemde manier nodig had om dit album compleet te maken. Ik had liever geen bijna-doodervaring gehad natuurlijk maar het heeft me wel laten graven naar het diepste van mijn zijn. En dat is uiteindelijk ook een deel van dit album geworden.

Praktisch gezien waren er ook veel aanpassingen. Je maakt steeds weer nieuwe muziek en zo verandert de samenstelling van het album constant. Dat bevordert het uitbrengen van die plaat ook niet.

Zakelijk gezien was er ook nog genoeg te doen. Als creatieveling wil je je daar liever zo min mogelijk mee bezig houden maar helaas is daar tegenwoordig niet aan te ontkomen. Dat kost ook allemaal tijd. Ik doe alles zelf dus dan gaat het allemaal wat langzamer. Het voelt alsof je niks aan het doen bent voor de buitenwereld maar ondertussen ben je elke dag bezig met dat album.’

‘Muziek heeft me als mens gevormd’
‘Achteraf gezien ben ik blij dat het gelopen is zoals het is gelopen. Ik heb als mc, maar vooral als mens veel geleerd. Mooie dingen en mindere dingen meegemaakt. Als mc zijn het wel moeilijke tijden.

Ik hou van teksten met inhoud, tracks die je raken, bodies of work. Het grote publiek, of de mensen die bepalen wat het grote publiek te horen krijgt, lijkt dat steeds minder te waarderen. Een mc zijn sterkste punt hoeft niet meer zijn tekst te zijn. Dat vind ik jammer. Het was vroeger ook zo natuurlijk, aangezien hiphop een hele visuele muziekvorm is, maar wel in veel mindere mate. Alleen waren skills toen meer een selling point voor een mc.

Wellicht als er toen een gimmick kwam waar ze veel geld mee konden verdienen waren ze er net zo hard voor gevallen. Maar wat ik al zei, muziek heeft me als mens wel gevormd. Je krijgt mensenkennis door de mensen die je tegenkomt in het wereldje, er gaat een stukje naïviteit weg in de zin dat niet iedereen het beste met je voor heeft. Je krijgt te maken met belangenverstrengelingen.

Ik heb ook veel ervaring opgedaan op zakelijk gebied. Hoe kan ik een product verkopen? Wat zijn de valkuilen? Hoe kan ik netwerken? Dat neem ik mee in alles wat ik vanaf nu ga doen. Ik was vroeger gewoon mc, punt. Nu heb ik een stuk ondernemerschap onder de knie dat ik door de muziek heb aangeleerd. Ook creatief gezien heb ik veel geleerd. Doordat ik alles zelf heb moeten doen heb ik veel meer een hands-on mentaliteit vergaard. Ik kan nu mijn eigen videos schieten, weet hoe je persberichten moet maken en kan een product neerzetten op social media.’

Toekomstplannen
‘Wat de toekomst brengt weet ik niet. Ik heb mijn debuutalbum uitgebracht en dat was één van de grootste doelen in mijn leven. Ik zie mezelf niet meer puur als mc. Het is ook een hele andere tijd. Als creatieveling kan je zoveel meer en kun je die dingen nu ook veel beter ontplooien.

Hiphop is zo breed, vooral in Amerika. Het mc zijn zal voor altijd in me zitten, dat is een gedeelte van mijn persoon. Of ik nu daadwerkelijk platen uitbreng of niet. Ik wil gewoon mijn ding doen. Dat kan rappen zijn, videos maken of motivational speaking. Als creatieveling heb ik die triggers wel nodig.

Het rappen zelf is leuk maar ik wil ook voldoening halen uit het aangaan van een nieuwe uitdaging. Of dat in rap is zal de toekomst uitwijzen. Ik probeer me niet te beperken tot alleen rappen. Ik wil in ieder geval mooie dingen blijven neerzetten en verhalen vertellen op welke manier dan ook. Lekker bezig blijven. Niet lullen maar poetsen.’

Volg de Facebookpagina van Vieira of kijk op zijn website voor het laatste nieuws en shows! Kralienge State Of Mind luister je op Spotify.

Ollie Vida

Na jarenlang mc-en heeft Ollie nu een schat aan ervaring en belevenissen te delen met de wereld. Geen onbekende in de hiphopscene sinds eind jaren ’90 (het EK 2000 anthem met The Proov ‘Feel The Heat‘ is wellicht zijn bekendste werk) vertelt hij op luchtige wijze over hedendaagse observaties en gebeurtenissen in het hiphoplandschap. En tussendoor recenseert hij ook weleens wat dingen.