“Jij hebt echt een oude ziel he?” Dit zei een vriendin ooit tegen me, toen ze naar mijn ingelijste vinylplaten keek. Dat ik zielsveel hou van muziek uit de jaren ’60 is waar: The Byrds, The Doors, The Rolling Stones… Ja, zelfs de Bee Gees maakten toen nog muziek die het beluisteren waard was (en nee, dan niet die foute Saturday Night Fever– disco waar ze ergens eind jaren ’70 mee aan kwamen zetten). Maar van al deze grootheden, is er maar één die mij het meest raakt (of eigenlijk moet ik zeggen twee): Simon & Garfunkel, voor niet kenners: het duo bestaande uit Paul Simon en Art Garfunkel.

Bij de oude generatie is dat een heerlijke binnenkomer. Eerste bezoekje aan je schoonouders? Punten scoor je gemakkelijk door één blik op de cd collectie te werpen (want: er staat altijd minstens één cd van het duo) en dan te roepen: “Simon & Garfunkel, dat vind ik ook goed hé”  Of: oma komt langs en je hebt niet zoveel gespreksstof? Zet een stoffig plaatje van Simon & Garfunkel op. Want ook oma snapt dat wel; “Die Art zingt als een nachtegaaltje.” Hij klonk naar verluid meer als een valse kraai toen hij recentelijk optrad met stemproblemen, maar een echte fan stapt daar overheen. Hij is immers inmiddels al zo oud, Garfunkel kan niet eeuwig funky blijven.

Bij de jongere generatie is het echter een twijfelgevalletje. De muziekfreak in mij kan het niet laten deze oude rotten ten gehore te brengen, wanneer vriend of vriendin (pak ‘m beet 25 jaar) over de vloer komt. Soms gebeurt er iets moois; dan komen er ineens nostalgische herinneringen naar boven, en luister ik aandachtig naar verhalen over vaders die het altijd in de auto op vakantie draaiden. Moeders die het op zondagmorgen tijdens het ontbijt meezongen. Of soms gewoon een oprechte reactie van iemand die het ook heel mooi vindt.

In de meeste gevallen gaat het echter de andere kant op. “Garfunkel? Dat klinkt als Karbonkel.” of: “Vind je dit echt goed? Wat is dit, country?” Zucht… Een knal op zijn oog leek op z’n plaats, maar ik wou ook weer niet dat de betreffende vriend verder door het leven moest als Cotton Eye Joe. Dus maar weer afzetten die hap, en luisteren naar de letterlijke Sound Of Silence.

Simon & Garfunkel – The Sound of Silence (live)

Ik heb ooit wel eens iemand horen zeggen, dat Nick & Simon de Nederlandse Simon & Garfunkel zouden zijn. Ik vond op YouTube hun coverversie van The Boxer en terwijl ik luisterde, liep er een traan over mijn wangen. Want het was om te janken. Toegegeven, het klonk best oké, maar als je eigen werk zo ruk is dien je gewoon van Simon & Garfunkel af te blijven. Paling prutsers. Pak nou maar mijn hand, stel niet teveel vragen en kom van dat podium af.

Dat de kwaliteit van hun muziek ongekende hoogte bereikt, is denk ik gekomen door de concurrentiestrijd. De rivaliteit die er enigszins heerste, wie de beste van de twee was, moet ongetwijfeld hebben geholpen in het proces van het schrijven van nummers. Art baalde er zelfs van, dat het duo perse Simon & Garfunkel heette, en niet Garfunkel & Simon. Toch kwam het niet door de ruzies dat ze in 1970 uit elkaar gingen; vooral het feit dat beiden een andere weg in wilden slaan leidde daartoe.

Paul ging naar Afrika en kwam terug met een zeer fijn en gewaardeerd schijfje vol Afrikaanse invloeden, genaamd Graceland. Het moet wel even slikken zijn geweest voor Art, dat de reis naar Afrika zo goed uitpakte, en het geen enkeltje Timboektoe was. Maar maak je niet druk Art, ik vind nog steeds dat jullie samen op jullie allerbest waren.

In 2004 hielden zij de Old Friends tour, naar de gelijknamige song Old Friends. Op de dvd worden er tijdens dit nummer foto’s afgebeeld van Art & Paul als fitte twintigers. They go way back. Ik krijg daar altijd een beetje kippenvel van. Ouder worden is maar een gek iets. In 2009 deden ze nog één reünie tour, en daar is bovenstaand filmpje van. Let vooral even op die glimlach die ze op 1 minuut 10 aan elkaar geven; vergeten en vergeven.

Puurder dan dit krijg je het niet. Twee mannen, één begeleid op gitaar. Art met een fout shirt aan. Geen aangemeten imago, nooit gehad ook. Geen danspasjes. Een beetje sullig zelfs. Handen in de zakken. Geen oude rocksterren die jong willen blijven. Geen verloren glorie. Gewoon: Simon & Garfunkel.